ಅಧ್ಯಾಯ ೯ — ಆಡುಪದಗಳ ಬಳಕೆ
9.1 ಮುನ್ನೋಟ
9.1.1 ಆಡುಪದಗಳ ಕೆಲಸ
ನಾನು, ನೀನು, ಮತ್ತು ತಾನು ಎಂಬ ಮೂರು ಪದಗಳು ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಒಂದು ಕೆಲಸವನ್ನು ನಡೆಸಬೇಕಾಗಿದ್ದು, ಅದರಿಂದಾಗಿ ಅವು ಹಲವು ವಿಶಯಗಳಲ್ಲಿ ಬೇರೆಲ್ಲಾ ಪದಗಳಿಂದಲೂ ಬೇರಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ; ಹಾಗಾಗಿ, ಈ ಮೂರು ಪದಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಆಡುಪದಗಳು ಎಂಬ ಒಂದು ಬೇರೆಯೇ ಒಂದು ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಗುಂಪಿಸಲಾಗಿದೆ. ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬರುವ ಒಂದು ಪಾಂಗು ಅದರ ಆಡುಗ, ಕೇಳುಗ, ಇಲ್ಲವೇ ಬೇರೊಬ್ಬ ಎಂಬುದಾಗಿ ಆ ಪಾಂಗಿಗೂ ಸೊಲ್ಲಿನ ಉಂಟುಮಾಡುವಿಕೆಗೂ ನಡುವಿರುವ ಸಂಬಂದವನ್ನು ತಿಳಿಸುವುದೇ ಅವುಗಳ ಈ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಕೆಲಸವಾಗಿರುತ್ತದೆ: (1ಕ) ನಾನು ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. (1ಚ) ರಾಜು ನಿನಗೊಂದು ಪುಸ್ತಕ ಕೊಡಲಿದ್ದಾನೆ. (1ಟ) ತನಗೆ ನೋವಾದರೂ ರಾಜು ಮಾತನಾಡುವುದಿಲ್ಲ. (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ನಾನು ಪದ ಆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಮಾಡುಗ ಪಾಂಗಾಗಿ ಬಂದಿರುವುದು ಅದರ ಆಡುಗ ಎಂದಿಶ್ಟೇ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ; ಈ ಆಡುಗ ಯಾರು ಎಂಬುದಾಗಿ ಆತನನ್ನು ಅದು ಗುರುತಿಸಲು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, (1ಚ)ದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ನಿನಗೆ ಎಂಬ ಪದ ಆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಗುರಿ ಪಾಂಗು ಅದರ ಕೇಳುಗ ಎಂದಿಶ್ಟೇ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಎರಡು ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲೂ ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರಾಗಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯಬೇಕಿದ್ದಲ್ಲಿ ಆ ಸೊಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಯಾರು ಯಾರೊಂದಿಗೆ ಆಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. (1ಟ)ದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ತನಗೆ ಎಂಬ ಪದ ನಾನು ಮತ್ತು ನೀನು ಎಂಬ ಪದಗಳಿಗಿಂತ ತುಸು ಬೇರಾಗಿದೆ; ಅದು ಆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಗುರಿ ಪಾಂಗು ಅದರ ಆಡುಗ ಇಲ್ಲವೇ ಕೇಳುಗರಲ್ಲ, ಬೇರೊಬ್ಬ ಎಂಬುದಾಗಿ ಒಂದು ಬಗೆಯ ಅಲ್ಲಗಳೆಯುವಂತಹ ಹುರುಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ; ಇದಲ್ಲದೆ, ಈ ಬೇರೊಬ್ಬ
ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ತಾನು ಪದವೂ ನೇರವಾಗಿ ತಿಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅದನ್ನು ತಿಳಿಸಬಲ್ಲ ರಾಜು ಎಂಬ ಬೇರೊಂದು ಪದ ಅದೇ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದು, ಅದನ್ನು ಹಿನ್ನುಡಿತವಾಗಿ ಪಡೆಯುವ ಮೂಲಕ ಅದು ಈ ಕೆಲಸವನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತದೆ. ಈ ಮೂರು ಪದಗಳಿಗೂ ಒಂದೇ ಬಗೆಯ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪಗಳಿವೆ, ಮತ್ತು ಈ ರೂಪಗಳು ಹೆಸರುಪದಗಳ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪಗಳಿಂದ ಬೇರಾಗಿವೆ: ನು ಎಂಬ ಅವುಗಳ ಎರಡನೇ ಉಲಿಕಂತೆಯ ಬದಲು ವು ಎಂಬ ಉಲಿಕಂತೆಯನ್ನು ಬಳಸುವ ಮೂಲಕ ಅವುಗಳ ಈ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ (ನಾನು-ನಾವು, ನೀನು-ನೀವು, ತಾನು-ತಾವು). ಇದಲ್ಲದೆ, (4.2.9)ರಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಿದ ಹಾಗೆ, ಈ ಮೂರು ಪದಗಳ ಇಲ್ಲವೇ ಅವುಗಳ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪಗಳ ಬಳಿಕ ಪತ್ತುಗೆಯ ಒಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಬಳಸಿದಾಗ, ಅವುಗಳ ಮೊದಲನೇ ಉಲಿಕಂತೆಯ ಉದ್ದ ತೆರೆಯುಲಿ ಗಿಡ್ಡವಾಗುತ್ತದೆ (ನಾನು-ನನಗೆ, ನೀವು-ನಿಮ್ಮ, ತಾವು-ತಮ್ಮಿಂದ), ವಕಾರ ಮಕಾರವಾಗುತ್ತದೆ (ನಾನು-ನನ್ನಲ್ಲಿ, ನೀವು-ನಿಮ್ಮಿಂದ, ತಾವು-ತಮಗೆ), ಮತ್ತು ಕೆಲವೆಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡನೇ ಉಲಿಕಂತೆಯ ನಕಾರ ಇಲ್ಲವೇ ಮಕಾರ ಇಮ್ಮಡಿಯಾಗುತ್ತದೆ; ಈ ಸೇರಿಕೆಯ ಮಾರ್ಪಾಡುಗಳೂ ಆಡುಪದಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟುಸೇರಿಸುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಅವನ್ನು ಬೇರೆ ಪದಗಳಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸುತ್ತವೆ. ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಪಾಂಗುಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಹೋಗದೆ, ಅವಕ್ಕೂ ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ, ಕೇಳುಗ ಮತ್ತು ಬೇರೊಬ್ಬ ಎಂಬವರಿಗೂ ನಡುವಿರುವ ಸಂಬಂದವನ್ನು ಮಾತ್ರವೇ ತಿಳಿಸಬಲ್ಲ ನಾನು, ನೀನು, ಮತ್ತು ತಾನು ಎಂಬ ಈ ಮೂರು ಪದಗಳನ್ನು ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾಕೆ ಬಳಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಕೆಳಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಸೂಳುನುಡಿಯನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದಲ್ಲಿ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ: (1ಕ) ರಾಜು: ನಾನು ಇವತ್ತು ಬೇಗನೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. (1ಚ) ಜಾನಕಿ: ನಾನೂ ಬೇಗನೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. (1ಟ) ರಾಜು: ಆದರೆ ನೀನು ಈ ಕೆಲಸವನ್ನು ಇವತ್ತೇ ಮುಗಿಸಬೇಕು. ಮೇಲಿನ ಸೂಳುನುಡಿಯಲ್ಲಿ ರಾಜು ಮತ್ತು ಜಾನಕಿ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ; (1ಕ) ಮತ್ತು (1ಟ) ಸೊಲ್ಲುಗಳ ಆಡುಗ ರಾಜು, ಮತ್ತು (1ಚ) ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಜಾನಕಿ; (1ಕ) ಮತ್ತು (1ಚ) ಸೊಲ್ಲುಗಳೆರಡರಲ್ಲೂ ನಾನು ಎಂಬ ಪದ ಬಂದಿದ್ದು, ಈ ಎರಡು ಕಡೆಗಳಲ್ಲೂ ಸೊಲ್ಲಿನ ಮಾಡುಗ ಅದರ ಆಡುಗ ಎಂಬುದನ್ನಶ್ಟೇ ಆ ಪದ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. ಸೊಲ್ಲಿನ ಮಾಡುಗರು ನಿಜಕ್ಕೂ ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನೂ ಈ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ತಿಳಿಸಬೇಕೆಂದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಅವೆರಡರಲ್ಲೂ ನಾನು ಎಂಬ ಒಂದೇ ಪದವನ್ನು ಬಳಸಲು
ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ರಾಜು ಮತ್ತು ಜಾನಕಿ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡುಗರಾಗಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಒಂದು ಸೂಳುನುಡಿ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿರುವಂತೆ, ಅದರ ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರು ಬದಲಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ; ಆಡುಗನಾಗಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕೇಳುಗನಾಗಬಹುದು, ಇಲ್ಲವೇ ಆಡುಗನೂ ಅಲ್ಲ, ಕೇಳುಗನೂ ಅಲ್ಲ, ಬೇರೊಬ್ಬ ಎಂದಾಗಬಹುದು. ಹಾಗಾಗಿ, ಸೊಲ್ಲಿನ ಪಾಂಗುಗಳಿಗೂ ಅವುಗಳ ಉಂಟುಮಾಡುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿರುವ ಪಾಂಗುಗಳಿಗೂ ನಡುವಿರುವ ಸಂಬಂದವನ್ನು ತಿಳಿಸಬೇಕಾಗಿರುವ ಆಡುಪದಗಳು ಆ ಪಾಂಗುಗಳಾಗಿ ಬಂದಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ತಿಳಿಸಲಾರವು. ಆಡುಪದಗಳಿಗಿರುವ ಈ ವಿಶಿಶ್ಟವಾದ ಕೆಲಸವನ್ನು ನಡೆಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಅವುಗಳ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಎಂತಹ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ 9.2ರಲ್ಲಿ ಕೊಡಲಾಗಿದೆ.
9.1.2 ತಾನು ಪದದ ಬೇರ್ಪಡುಗೆ
ಆಡುಪದಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಮತ್ತು ನೀನು ಪದದಿಂದ ತಾನು ಪದ ಹಲವು ವಿಶಯಗಳಲ್ಲಿ ಬೇರಾಗಿದೆ; ಹಾಗಾಗಿ, ಅದನ್ನೊಂದು ಆಡುಪದವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕೇ ಇಲ್ಲವೇ ಬೇರೊಂದು ಬಗೆಯ ಪದವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕೇ ಎಂಬ ವಿಶಯದಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವೇಳಬಲ್ಲುದು. ಆದರೆ, ಈ ಮೂರು ಪದಗಳ ನಡುವೆ ಹಲವು ಹೋಲಿಕೆಗಳೂ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ; ಇವು ಎಂತಹವು ಎಂಬುದನ್ನು 9.3ರಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇದಲ್ಲದೆ, ತಾನು ಪದಕ್ಕೂ ನಾನು ಮತ್ತು ನೀನು ಪದಕ್ಕೂ ನಡುವಿರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳಿಗೆ ಅದು ಸೊಲ್ಲಿನ ಉಂಟುಮಾಡುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನೇರವಾಗಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿಲ್ಲದಂತಹ ಬೇರೊಬ್ಬ ಎಂಬ ಪಾಂಗನ್ನು ತಿಳಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆಯೆಂಬುದೇ ಮುಕ್ಯ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ; ಇದನ್ನೂ 9.3ರಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ನಾನು ಮತ್ತು ನೀನು ಪದಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಕೆಲವು ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳಿದ್ದು, ಸೊಲ್ಲಿನ ಉಂಟುಮಾಡುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಆಡುಗನಿಗಿರುವ ಹೆಚ್ಚುಗಾರಿಕೆಯಿಂದಾಗಿ ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಎತ್ತುಗೆಗಾಗಿ, ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರ ಕೂಡಿಕೆಯನ್ನು ಆಡುಗನನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ನಾನು ಪದದ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪದಿಂದ ತಿಳಿಸಲಾಗುತ್ತದೆಯಲ್ಲದೆ, ಕೇಳುಗನನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ನೀನು ಪದದ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪದಿಂದಲ್ಲ: (1ಕ) ನಾನೂ ನೀನೂ ಕಳೆದ ವರ್ಶ ಒಂದೇ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಜಗಳವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.
(1ಚ) ನಾನೂ ಅವನೂ ಕಳೆದ ವರ್ಶ ಒಂದೇ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಜಗಳವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. (1ಟ) ನೀನೂ ಅವನೂ ಕಳೆದ ವರ್ಶ ಒಂದೇ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ ನಿಮ್ಮೊಳಗೆ ಜಗಳವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. (1ಕ-ಚ)ಗಳಲ್ಲಿ ಆಡುಗನೊಂದಿಗೆ ಕೇಳುಗ ಮತ್ತು ಬೇರೊಬ್ಬರ ಸೇರಿಕೆಯಾಗಿದ್ದು, ಅವರಿಬ್ಬರನ್ನು ಒಟ್ಟಾಗಿ ತಿಳಿಸಲು ನಾವು ಪದವೇ (ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಎಂಬ ರೂಪದಲ್ಲಿ) ಬಳಕೆಯಾಗಿದೆ; ಕೇಳುಗನೊಂದಿಗೆ ಬೇರೊಬ್ಬ ಸೇರಿರುವ (1ಟ) ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ನೀವು ಪದ ನಿಮ್ಮೊಳಗೆ ಎಂಬ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಯಾಗಿದೆ. ಎಸಕಪದರೂಪಗಳ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಗುರುತಿನ ಒಟ್ಟುಗಳಲ್ಲೂ ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರ ಕೂಡಿಕೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸಲು ಆಡುಗನನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಒಟ್ಟಿನ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪವನ್ನು ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದಲ್ಲದೆ ಕೇಳುಗನನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಒಟ್ಟಿನ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪವನ್ನಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು: (1ಕ) ಅಂತೂ ನಾನೂ ನೀನೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಒಂದು ಸಿನೆಮಾ ನೋಡಿದೆವು. ಕೇಳುಗ ಮತ್ತು ಬೇರೊಬ್ಬರ ಕೂಡಿಕೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸುವಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ನೀನು ಪದದ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪವನ್ನು ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಬದಲ್ಲಿ ಎಸಕಪದರೂಪದ ಗುರುತಿನ ಒಟ್ಟೂ ಕೇಳುಗನನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಒಟ್ಟಿನ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪವಾಗಿರುತ್ತದೆ: (1ಚ) ಅಂತೂ ನೀನೂ ಅವನೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಒಂದು ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿದಿರಿ. ಹಾಗಾಗಿ, ನಾನು ಎಂಬುದು ನೀನು ಎಂಬುದರಿಂದ ಮುಕ್ಯ ಮತ್ತು ನೀನು ಎಂಬುದು ತಾನು ಪದಕ್ಕಿಂತ ಮುಕ್ಯ ಎಂದು ಹೇಳಲು ಬರುತ್ತದೆ. ನಾನು ಪದದ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪಕ್ಕೆ ಅದರ ಎಲ್ಲಾ ಬಳಕೆಗಳಲ್ಲೂ ಕೂಡಿಕೆಯ ಹುರುಳು ಸಿಗುತ್ತದೆ; ಆದರೆ, ನೀನು ಪದದ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪಕ್ಕೆ ಅದರ ಕೆಲವು ಬಳಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಕೂಡಿಕೆಯ ಹುರುಳು ಸಿಗುತ್ತದೆ; ಬೇರೆ ಕೆಲವು ಬಳಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಅದು ಹೆಸರುಪದಗಳ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪಗಳನ್ನು ಹೋಲುತ್ತದೆ. ತಾನು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಅದರ ಯಾವ ಬಳಕೆಯಲ್ಲೂ ಕೂಡಿಕೆಯ ಹುರುಳಿಲ್ಲ. ಈ ಮೂರು ಆಡುಪದಗಳು ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ಬಳಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿ ಬೇರೆ ಬೇರಾಗಿವೆಯಾದರೂ, ಅವು ಮೂರೂ ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುವಿಕೆಗೆ ಸಂಬಂದಿಸಿದ ಪಾಂಗುಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತಿವೆಯೆಂಬುದರಲ್ಲಿ ಹೆಸರುಪದಗಳಿಗಿಂತ ಬೇರಾಗಿವೆ.
ಎಸಕಪದಗಳ ಅರಿಕೆರೂಪವನ್ನು ಬಳಸಿರುವ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಕೇಳುಗನನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ನೀನು ಇಲ್ಲವೇ ನೀವು ಎಂಬ ಪದವೇ ಮಾಡುಗ ಪಾಂಗಾಗಿ ಬಂದಿರುತ್ತದೆ; ಇಂತಹದೊಂದು ಕಟ್ಟಲೆಯಿರುವ ಕಾರಣ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅರಿಕೆ ಸೊಲ್ಲುಗಳ ಮಾಡುಗ ಪಾಂಗನ್ನು ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ತಿಳಿಸದೆಯೂ ಇರಲು ಬರುತ್ತದೆ: (1ಕ) ಮೂರು ಗಂಟೆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನೀನು ಮನೆಗೆ ಹೋಗು. (1ಚ) ನೀವಿಬ್ಬರೂ ಮಾಳಿಗೆಗೆ ಹೋಗಿ. (1ಟ) ಮದುವೆಗೆ ತಪ್ಪದೆ ಬನ್ನಿ. ಕೆಳಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವಂತಹ ಕೆಲವು ಸೊಲ್ಲುಗಳು ಈ ಕಟ್ಟಲೆಗೆ ಹೊರಪಡಿಕೆಗಳೆಂದು ಅನಿಸಬಹುದು; ಆದರೆ, ಇಂತಹ ಕಡೆಗಳಲ್ಲೂ ಕೇಳುಗರು ಸೇರಿಕೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು: (1ಕ) ಯಾರೂ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಬೇಡಿ. (1ಚ) ಯಾರಾದರೂ ಡಾಕ್ಟರರನ್ನು ಬರಹೇಳಿ. (1ಟ) ಹೊಸದಾಗಿ ಬಂದವರು ಅಲ್ಲಿ ಹೆಸರು ಬರೆಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಮೇಲಿನ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಕೇಳುಗನನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ನೀನು ಇಲ್ಲವೇ ನೀವು ಪದ ಮಾಡುಗ ಪಾಂಗಾಗಿ ಬಂದಿಲ್ಲವಾದರೂ ಅವುಗಳ ಮಾಡುಗ ಪಾಂಗುಗಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ಕೇಳಗರೇ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ; ಯಾಕೆಂದರೆ, ಅವುಗಳ ಮಾಡುಗ ಪಾಂಗನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಪದದೊಂದಿಗೆ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎಂಬುದನ್ನು ಸೇರಿಸಲು ಬರುತ್ತದೆ. (1ಕ) ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಬೇಡಿ. (1ಚ) ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ಡಾಕ್ಟರರನ್ನು ಬರಹೇಳಿ. (1ಟ) ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹೊಸದಾಗಿ ಬಂದವರು ಅಲ್ಲಿ ಹೆಸರು ಬರೆಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಆಡುಗನನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಪದಕ್ಕಿಂತ ಕೇಳುಗನನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಪದ ಬೇರಾಗಿರುವ ಇನ್ನೊಂದು ಬಳಕೆಯೆಂದರೆ, ಕೇಳುಗನನ್ನು ತಿಳಿಸುವಲ್ಲಿ ಆತನಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮದಿಪನ್ನು ಕೊಡಲು ಬೇರೊಬ್ಬನನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ತಾನು ಪದದ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪದ ಬಳಕೆ: (1ಕ) ನಿಮಗೆ ತೊಂದರೆಯಾಗದಿದ್ದರೆ, ಒಮ್ಮೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿಗೆ ಬನ್ನಿ. (1ಚ) ತಮಗೆ ತೊಂದರೆಯಾಗದಿದ್ದರೆ, ಒಮ್ಮೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದರಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
(1ಕ)ದಲ್ಲಿ ಕೇಳುಗನನ್ನು ಮದಿಪನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ತಿಳಿಸಲು ನೇರವಾಗಿ ನೀನು ಎಂಬ ಆಡುಪದದ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪವನ್ನು ಬಳಸಲಾಗಿದೆ; ಆದರೆ, (1ಚ)ದಲ್ಲಿ ಆತನಿಗೆ ಇನ್ನಶ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿನ ಮದಿಪನ್ನು ಕೊಡಲು ಬೇರೊಬ್ಬನನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ತಾನು ಪದದ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪವನ್ನು ಬಳಸಲಾಗಿದೆ. ನಾನು, ನೀನು ಮತ್ತು ತಾನು ಪದಗಳ ನಡುವಿರುವ ಇಂತಹ ಹೋಲಿಕೆ ಮತ್ತು ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳಲ್ಲಿ ಹೋಲಿಕೆಗಳಿಗೇನೇ ಹೆಚ್ಚಿನ ಬೆಲೆ ಕೊಟ್ಟು ಇಲ್ಲಿ ಅವು ಮೂರನ್ನೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಆಡುಪದಗಳೆಂದು ಕರೆಯಲಾಗಿದೆ.
9.1.3 ಹೆಸರುಪದಗಳಿಂದ ಬೇರಾಗಿರುವುದು
ಆಡುಪದಗಳು ಕೆಲವು ವಿಶಯಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಸರುಪದಗಳನ್ನು ಹೋಲುತ್ತವೆ; ಆದರೆ, ಬೇರೆ ಕೆಲವು ವಿಶಯಗಳಲ್ಲಿ ಅವು ಹೆಸರುಪದಗಳಿಂದ ಬೇರಾಗಿವೆ. ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಎರಡು ಬಗೆಯ ಪದಗಳು ನಡೆಸಬೇಕಾಗಿರುವ ಕೆಲಸಗಳ ನಡುವೆ ಹೋಲಿಕೆ ಮತ್ತು ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳು ಇವೆಯೆಂಬುದೇ ಅವುಗಳ ಪರಿಚೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುವ ಈ ಹೋಲಿಕೆ ಮತ್ತು ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ. ಈ ಎರಡು ಬಗೆಯ ಪದಗಳೂ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಯಾಗಿರುವ ಒಂದು ಪಾಂಗು ಎಂತಹದು (ಮಾಡುಗ, ಈಡು, ಗುರಿ, ಸುರು, ಜಾಗ ಮೊದಲಾದವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದು) ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆಯೆಂಬುದು ಅವುಗಳ ನಡುವಿರುವ ಹೋಲಿಕೆ; ಆದರೆ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಸರುಪದಗಳು ಈ ಪಾಂಗು ನಿಜಕ್ಕೂ ಯಾವುದು ಎಂಬುದಾಗಿ ಅದನ್ನು ಗುರುತಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಆಡುಪದಗಳು ಅದನ್ನು ಗುರುತಿಸದಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಅವುಗಳ ನಡುವಿರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸ. ಆಡುಪದ ಮತ್ತು ಹೆಸರುಪದಗಳು ನಡೆಸಬೇಕಾಗಿರುವ ಕೆಲಸಗಳ ನಡುವೆ ಈ ರೀತಿ ಹೋಲಿಕೆಗಳೂ ಇವೆ, ಮತ್ತು ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳೂ ಇವೆ; ಹಾಗಾಗಿ, ಅವುಗಳ ಬಳಕೆಯಲ್ಲೂ ಹೋಲಿಕೆ ಮತ್ತು ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಪರಿಚೆಪದಗಳ ಇಲ್ಲವೇ ಎಣಿಕೆಪದಗಳ ಬಳಿಕ ಬಳಕೆಯಾಗದಿರುವಲ್ಲಿ (*ದೊಡ್ಡ ನಾನು, *ಇಬ್ಬರು ನೀವು, *ಕಪ್ಪು ತಾನು), ಎಣಿಕೆರೂಪಗಳನ್ನು ಎಣಿಕೆಯ ಬದಲು ಕೂಡಿಕೆಯ ಹುರುಳನ್ನು ತಿಳಿಸುವಲ್ಲಿ (ನಾವಿಬ್ಬರು = ನಾನು ಮತ್ತು ನೀನು ಇಲ್ಲವೇ ನಾನು ಮತ್ತು ಅವನು; ನೀವಿಬ್ಬರು = ನೀನು ಮತ್ತು ಅವನು), ಮತ್ತು ಬೇರೆಯೂ ಹಲವು ವಿಶಯಗಳಲ್ಲಿ ಆಡುಪದಗಳು ಹೆಸರುಪದಗಳಿಂದ ಬೇರಾಗಿವೆ. ಆದರೆ, ಅನ್ನು, ಇಂದ, ಇಗೆ, ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ಎಂಬ ಪತ್ತುಗೆ ಒಟ್ಟುಗಳೊಂದಿಗೆ ಬರುವಲ್ಲಿ (ನನ್ನನ್ನು, ನನ್ನಿಂದ, ನಿನಗೆ, ತನ್ನಲ್ಲಿ) ಅವು ಹೆಸರುಪದಗಳನ್ನು ಹೋಲುತ್ತವೆ. ಹೆಸರುಪದಗಳ ಹಾಗೆ ಅವಕ್ಕೂ
ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ಪಾಂಗುಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆಯೆಂಬುದೇ ಇದಕ್ಕೆ ಹೆಸರುಪದಗಳಿಗೂ ಆಡುಪದಗಳಿಗೂ ನಡುವೆ ಈ ರೀತಿ ಹಲವು ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳಿವೆ, ಮತ್ತು ಕೆಲವು ಹೋಲಿಕೆಗಳೂ ಇವೆ; ಹಾಗಾಗಿ, ಅವನ್ನು ಎರಡು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಗುಂಪುಗಳಲ್ಲಿ ಇರಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಈ ಹೋಲಿಕೆ ಮತ್ತು ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳ ಕುರಿತಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ವಿವರಗಳನ್ನು (9.3)ರಲ್ಲಿ ಕೊಡಲಾಗಿದೆ.
9.1.4 ತೋರುಪದಗಳಿಂದ ಬೇರಾಗಿರುವುದು
ಹೆಚ್ಚಿನ ಸೊಲ್ಲರಿಮೆಗಳಲ್ಲೂ ಆಡುಪದ ಮತ್ತು ತೋರುಪದಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಪ್ರೋನವ್್ನ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಒಂದೇ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಇರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಈ ಎರಡು ಬಗೆಯ ಪದಗಳು ಏನು ಹೇಳುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯಬೇಕಿದ್ದಲ್ಲಿ ಸೊಲ್ಲಿನ ಉಂಟುಮಾಡುವಿಕೆಗೆ ಮತ್ತು ಆಡುಗನ ಕುಳ್ಳಿಹಕ್ಕೆ ಸಂಬಂದಿಸಿದಂತಹ ಕೆಲವು ವಿಶಯಗಳನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆಯೆಂಬುದೇ ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ. ಮೇಲೆ ತಿಳಿಸಿದ ಹಾಗೆ, ಸೊಲ್ಲು ತಿಳಿಸುವ ಎಸಕ ಇಲ್ಲವೇ ಇರುಹದ ಪಾಂಗುಗಳಿಗೂ ಸೊಲ್ಲಿನ ಉಂಟುಮಾಡುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವ ಪಾಂಗುಗಳಿಗೂ ನಡುವಿರುವ ಸಂಬಂದವನ್ನು ತಿಳಿಸುವುದು ಆಡುಪದಗಳ ಕೆಲಸವಾಗಿದೆ; ಹಾಗಾಗಿ, ಸೊಲ್ಲನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದವರು ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯದೆ ಆಡುಪದಗಳು ಏನು ಹೇಳುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. (1ಕ) ನಾನು ಇವತ್ತು ಊಟಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. (1ಚ) ನೀನು ಇವತ್ತು ಎಲ್ಲಿಗೂ ಹೋಗಬೇಡ. (1ಕ) ಸೊಲ್ಲು ಇವತ್ತು ಊಟಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಯಾರ ಕುರಿತಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯಬೇಕಿದ್ದಲ್ಲಿ, ಆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ; ಯಾಕೆಂದರೆ, ಅದರ ಮಾಡುಗ ಪಾಂಗನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ನಾನು ಪದ ಆ ಪಾಂಗು ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಎಂದಿಶ್ಟೇ ತಿಳಿಸುತ್ತದಲ್ಲದೆ, ಅದು ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ತೋರುಪದಗಳ ಬಳಕೆಯಲ್ಲೂ ಇಂತಹದೇ ತೊಡಕನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು; ಅವನ್ನು ಬಳಸಿರುವ ಸೊಲ್ಲುಗಳು ಏನು ಹೇಳುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಆ ಸೊಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದವರು ಯಾರು, ಅವನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಯಾವಾಗ ಉಂಟುಮಾಡಲಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ: (1ಕ) ಇವರು ಈ ಕಾರಿನ ಒಡೆಯರು.
(1ಚ) ಇಲ್ಲಿ ಹೊಗೆಬತ್ತಿ ಸೇದಬಾರದು. (1ಕ) ಸೊಲ್ಲು ಯಾರನ್ನು ಕಾರಿನ ಒಡೆಯರೆಂದು ತಿಳಿಸುತ್ತಿದೆ, ಮತ್ತು ಯಾವ ಕಾರಿನ ಒಡೆಯರೆಂದು ತಿಳಿಸುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯಬೇಕಿದ್ದಲ್ಲಿ, ಆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಯಾರು, ಆತನ ಹತ್ತಿರ ಯಾವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಇದ್ದಾರೆ, ಮತ್ತು ಯಾವ ಕಾರು ಇದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ (1ಚ) ಸೊಲ್ಲು ಯಾವ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಹೊಗೆಬತ್ತಿಯನ್ನು ಸೇದಬಾರದೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಅದರ ಆಡುಗ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದನ್ನು (ಇಲ್ಲವೇ ಆ ಸೊಲ್ಲನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು) ತಿಳಿಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ (ತೋರುಪದಗಳಿಗೆ ಬೇರೆಯೂ ಹಲವು ಬಗೆಯ ಬಳಕೆಗಳಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮುಂದೆ ನೋಡಲಿರುವೆವು). ಆದರೆ, ಆಡುಪದಗಳು ಮತ್ತು ತೋರುಪದಗಳು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಬೇರೆಯೂ ಹಲವು ಪದಗಳು ಏನು ಹೇಳುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಅವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿರುವ ಆಡುಗ ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು, ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿರುವ ಜಾಗ ಮತ್ತು ಹೊತ್ತುಗಳು ಯಾವುವು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ನಿನ್ನೆ, ನಾಳೆ, ಹಗೆ, ನಂಟ, ಅಣ್ಣ, ಅಕ್ಕ ಮೊದಲಾದ ಹಲವು ಬಗೆಯ ಪದಗಳು ಇಂತಹವು: (1ಕ) ನಿನ್ನೆ ರಾಜು ಊಟಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. (1ಚ) ಅಣ್ಣ ಇವತ್ತು ಮನೆಗೆ ತಡವಾಗಿ ಬರುತ್ತಾನೆ. (1ಕ) ಸೊಲ್ಲನ್ನು ಹೇಳಿದುದು ಯಾವಾಗ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯದೆ ರಾಜು ಊಟಮಾಡದಿರುವುದು ಯಾವಾಗ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮನೆಗೆ ತಡವಾಗಿ ಬರುವುದು ಯಾರು (ಯಾರ ಅಣ್ಣ) ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಪದಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಒಟ್ಟಾಗಿ ತೋರ್ಕೆಯ ಪದಗಳೆಂದು ಕರೆಯಬಹುದು; ಅವನ್ನು ಬಳಸಿರುವ ಸೊಲ್ಲುಗಳ ಹುರುಳನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಆ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಪದಗಳ ಹುರುಳನ್ನು ಮಾತ್ರವೇ ತಿಳಿದರೆ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಆ ಸೊಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಆತನ ಜಾಗ, ಹೊತ್ತು ಮೊದಲಾದುವನ್ನೂ ತಿಳಿದಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಆಡುಪದಗಳು ಈ ರೀತಿ ತೋರ್ಕೆಯ ಪದಗಳಾಗಿರುವಲ್ಲಿ ತೋರುಪದಗಳನ್ನು ಹೋಲುತ್ತಿವೆಯಾದರೂ, ಬೇರೆ ಹಲವು ವಿಶಯಗಳಲ್ಲಿ ಅವುಗಳಿಂದ ತೀರ ಬೇರಾಗಿವೆ. ಎತ್ತುಗೆಗಾಗಿ, ತೋರುಪದಗಳು ಅವು ಬಳಕೆಯಾಗಿರುವ ಸೊಲ್ಲಿನ ಪಾಂಗನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತವೆ, ಆದರೆ ಆಡುಪದಗಳು ಗುರುತಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
(1ಕ) ಇವನು ಊಟಮಾಡಲಿಲ್ಲ. (1ಚ) ನಾನು ಊಟಮಾಡಲಿಲ್ಲ. (1ಟ) ಈ ಹುಡುಗ ಊಟಮಾಡಲಿಲ್ಲ. (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಇವನು ಎಂಬ ತೋರುಪದ ಊಟಮಾಡದಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ; ಆತ ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯಬೇಕಿದ್ದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ, ಆಡುಗನ ಹತ್ತಿರ ಯಾರಿದ್ದಾರೆ, ಮತ್ತು ಆತ ಯಾರನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದಿರಬೇಕು, ಅಶ್ಟೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಬದಲು, (1ಚ)ದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ನಾನು ಎಂಬ ಆಡುಪದ ಊಟಮಾಡದವನು ಆಡುಗ ಎಂದಶ್ಟೇ ತಿಳಿಸುತ್ತದಲ್ಲದೆ, ಅದು ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ತೋರುಪದಗಳಿಗೂ ಆಡುಪದಗಳಿಗೂ ನಡುವಿರುವ ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸ (1ಟ)ದಲ್ಲಿ ಇನ್ನಶ್ಟು ಸರಿಯಾಗಿ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ; ಈ ಹುಡುಗ ಎಂಬಲ್ಲಿ ಈ ಎಂಬ ತೋರುಪದದೊಂದಿಗೆ ಊಟಮಾಡದವರು ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಹುಡುಗ ಎಂಬ ಪದವೂ ಬಂದಿದೆ. ಆದರೆ, ಆಡುಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ಈ ರೀತಿ ಪಾಂಗುಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಬಲ್ಲ ಪದಗಳು ಒಂದೇ ಪದಕಂತೆಯಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಯಾಗಲಾರವು. ಆಡುಪದಗಳಿಗೂ ತೋರುಪದಗಳಿಗೂ ನಡುವಿರುವ ಇನ್ನೊಂದು ಮುಕ್ಯವಾದ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇನೆಂದರೆ, ತೋರುಪದಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ಎರಡೆರಡು ಅಂಗಗಳಿರುತ್ತವೆ; ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯದು ಅವುಗಳ ಕೆಲಸ ಎಂತಹದು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಎರಡನೆಯದು ಅವುಗಳ ಹರವು ಎಂತಹದು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. ಎತ್ತುಗೆಗಾಗಿ, ಇಲ್ಲಿ ಎಂಬ ತೋರುಪದದಲ್ಲಿ ಇ ಮತ್ತು ಲ್ಲಿ ಎಂಬ ಎರಡು ಅಂಗಗಳಿವೆ; ಅದನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಿ ಎಂಬ ಬೇರೆ ಎರಡು ತೋರುಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದಾಗ, ಅದರ ಈ ಮೊದಲ ಅಂಗ ಹೇಗೆ ಅದು ನಡೆಸಬೇಕಾಗಿರುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಇಂದು, ಇಶ್ಟು, ಇವನು ಮೊದಲಾದ ಬೇರೆ ಕೆಲವು ತೋರುಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದಾಗ, ಅದರ ಈ ಎರಡನೆಯ ಅಂಗ ಹೇಗೆ ಅದರ ಹರವನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ಆಡುಪದಗಳಿಗೂ ತೋರುಪದಗಳಿಗೂ ನಡುವೆ ಬೇರೆಯೂ ಹಲವು ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳಿವೆ; ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ವಿವರವಾಗಿ (9.4)ರಲ್ಲಿ ಕೊಡಲಾಗಿದೆ. ಈ ರೀತಿ ಅವೆರಡರ ನಡುವೆ ಹೋಲಿಕೆಗಳಿಗಿಂತಲೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳೇ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಣಿಸುವ ಕಾರಣ, ಅವೆರಡನ್ನೂ ಒಂದೇ
ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿರಿಸುವ ಬದಲು ಎರಡು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಗುಂಪುಗಳಲ್ಲಿ ಇರಿಸುವುದೇ ಸರಿಯೆಂದು ಇಲ್ಲಿ ತೀರ್ಮಾನಿಸಲಾಗಿದೆ.
9.1.5 ಸೊಲ್ಲನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಬಗೆಗಳು
ಆಡುಪದಗಳು ಅವು ಬಳಕೆಯಾಗಿರುವ ಸೊಲ್ಲು ತಿಳಿಸುವ ಎಸಕ ಇಲ್ಲವೇ ಇರುಹದ ಒಂದು ಪಾಂಗಿಗೂ ಅದನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವ ಒಂದು ಪಾಂಗಿಗೂ ನಡುವಿರುವ ಸಂಬಂದವನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮೇಲೆ ನೋಡಿರುವೆವು. ಎತ್ತುಗೆಗಾಗಿ, ನಾನು ಒಂದು ಕತೆ ಬರೆದೆ ಎಂಬ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ನಾನು ಎಂಬ ಆಡುಪದ ಆ ಸೊಲ್ಲು ತಿಳಿಸುವಂತಹ ಕತೆ ಬರೆಯುವ ಎಸಕದ ಮಾಡುಗ ಪಾಂಗಿಗೂ ಆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗನಿಗೂ ನಡುವಿರುವ ಸಂಬಂದವನ್ನು, ಎಂದರೆ, ಆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗನೇ ಕತೆ ಬರೆಯುವ ಎಸಕದ ಮಾಡುಗ ಎಂಬುದನ್ನು, ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಸೊಲ್ಲಿನ ಒಳಸೊಲ್ಲಾಗಿ ಇನ್ನೊಂದು ಸೊಲ್ಲು ಬಂದಿರುವಲ್ಲಿ ಹೊರಸೊಲ್ಲನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ಪಾಂಗುಗಳು ಒಳಸೊಲ್ಲನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ಪಾಂಗುಗಳಿಂದ ಬೇರಾಗಿರಬಹುದು. ಎತ್ತುಗೆಗಾಗಿ, ಕೆಳಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಸೊಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು: (1ಕ) ನಾನು ಬರುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ನಿನ್ನೊಡನೆ ನಿನ್ನೆಯೇ ಹೇಳಿದ್ದೆ. (1ಚ) ನಾನು ಬರುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ರಾಜು ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿದ್ದ. (1ಟ) ನಾನು ಬರುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ರಾಜು ಆತನ ಹೆಂಡತಿಯ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿದ್ದ. (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ನಾನು ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಒಳಸೊಲ್ಲಾಗಿ ಬಂದಿದೆ, ಮತ್ತು ಎಂದು ನಿನ್ನೊಡನೆ ನಿನ್ನೆಯೀ ಹೇಳಿದ್ದೆ ಎಂಬುದು ಹೊರಸೊಲ್ಲಾಗಿ ಬಂದಿದೆ; ಈ ಎರಡು ಸೊಲ್ಲುಗಳ ನಡುವೆ ಆಡುಗ ಇಲ್ಲವೇ ಕೇಳುಗರಲ್ಲಿ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿಲ್ಲ; ಅವುಗಳ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಬದಲು, (1ಚ) ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಒಳಸೊಲ್ಲಿನ ಕೇಳುಗ ಎಂದು ರಾಜು ಹೇಳಿದ್ದ ಎಂಬ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಆಡುಗನಾಗಿದ್ದಾನೆ. (1ಟ)ದಲ್ಲಿಯೂ ಒಳಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರು ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೊಬ್ಬರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಒಳಸೊಲ್ಲು ಮತ್ತು ಹೊರಸೊಲ್ಲುಗಳ ಆಡುಗ ಇಲ್ಲವೇ ಕೇಳುಗರು ಈ ರೀತಿ ಬೇರೆ ಬೇರಾಗಿರುವಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಇಪ್ಪುರುಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಎತ್ತುಗೆಗಾಗಿ, ಕೆಳಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಸೊಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು:
(1ಕ) ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂದು ರಾಜು ಹೇಳಿದ್ದ. (1ಚ) ನೀವು ಬೇಗನೆ ಬರಬೇಕೆಂದು ಶಾಮರಾಯರು ಹರಿಯ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. (1ಕ) ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ರಾಜು ಹೇಳಿರುವುದು ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದಾಗಿರಬಹುದು, ಇಲ್ಲವೇ ಎಲ್ಲರೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದೂ ಆಗಿರಬಹುದು. (1ಚ)ದಲ್ಲೂ ಇಂತಹದೇ ಇಪ್ಪುರುಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ; ಅದರಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ನೀವು ಎಂಬುದು ಹರಿಯ ಕುರಿತಾಗಿರಬಹುದು, ಇಲ್ಲವೇ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಕೇಳುಗನಾಗಿರಬಹುದು. ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲವಾದರೂ ಬರಹದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಲು ಬರುತ್ತದೆ: (1ಕ) “ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ” ಎಂದು ರಾಜು ಹೇಳಿದ್ದ. (1ಚ) “ಎಲ್ಲರೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ” ಎಂದು ರಾಜು ಹೇಳಿದ್ದ. (2ಕ) “ನೀವು ಬೇಗನೆ ಬರಬೇಕು” ಎಂದು ಶಾಮರಾಯರು ಹರಿಯ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. (2ಚ) “ಅವರು ಬೇಗನೆ ಬರಬೇಕು” ಎಂದು ಶಾಮರಾಯರು ಹರಿಯ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಒಳಸೊಲ್ಲನ್ನು ಎತ್ತುಗೆಯ ಗುರುತುಗಳಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿದಲ್ಲಿ, ಆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರನ್ನೇ ಆಡುಪದಗಳು ತಿಳಿಸುತ್ತವೆ; ಇದಕ್ಕೆ ಬದಲು, ಅದನ್ನು ಆ ರೀತಿ ಬೇರ್ಪಡಿಸದಿದ್ದಲ್ಲಿ, ಅವು ಒಳಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಇಲ್ಲವೇ ಕೇಳುಗರನ್ನು ತಿಳಿಸಬಹುದು, ಇಲ್ಲವೇ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಇಲ್ಲವೇ ಕೇಳುಗರನ್ನೂ ತಿಳಿಸಬಹುದು. ಒಳಸೊಲ್ಲನ್ನು ಈ ರೀತಿ ಬೇರ್ಪಡಿಸದಿರುವ ಕೆಲವು ಬಳಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಬೇರೊಬ್ಬನೆಂದು ತಿಳಿಸುವ ತಾನು ಪದವನ್ನು ಬಳಸಿಯೂ ಇಂತಹ ಇಪ್ಪುರುಳನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸಲು ಬರುತ್ತದೆ; ಎತ್ತುಗೆಗಾಗಿ, ಕೆಳಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಸೊಲ್ಲನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು: (1ಕ) ರಾಜು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬರುವಾಗ ನನಗೆ ಒಂದು ಹುಲಿ ಕಾಣಿಸಿತೆಂದು ಹೇಳಿದ. (1ಚ) ರಾಜು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬರುವಾಗ ತನಗೆ ಒಂದು ಹುಲಿ ಕಾಣಿಸಿತೆಂದು ಹೇಳಿದ.
(1ಕ) ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ನನಗೆ ಎಂಬುದು ಒಳಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗನನ್ನಾಗಲಿ ಇಲ್ಲವೇ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ (ಎಂದರೆ ಇಡೀ ಸೊಲ್ಲಿನ) ಆಡುಗನನ್ನಾಗಲಿ ಗುರುತಿಸಬಲ್ಲುದು; ಆದರೆ, (1ಚ) ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ತನಗೆ ಎಂಬುದು ಒಳಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗನನ್ನು ಮಾತ್ರವೇ ಗುರುತಿಸಬಲ್ಲುದಲ್ಲದೆ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗನನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾರದು. ಸೊಲ್ಲಿನ ಉಂಟುಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುವಂತಹ ಇಂತಹ ಹೆಚ್ಚಿನ ಬಗೆಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ತಿಳಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕೆಳಗೆ (9.2.4-7)ರಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ.
9.2 ಆಡುಪದಗಳ ಕೆಲಸ
ಮೇಲೆ 9.1ರಲ್ಲಿ ತಿಳಿಸಿದ ಹಾಗೆ, ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ಒಂದು ಪಾಂಗು (ಅದರ ಆಗುಗ, ಮಾಡುಗ, ಈಡು, ಗುರಿ, ಸುರು, ಜಾಗ ಮೊದಲಾದವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು) ಅದರ ಆಡುಗ, ಕೇಳುಗ ಇಲ್ಲವೇ ಬೇರೊಬ್ಬ ಎಂಬುದಾಗಿ ಆ ಪಾಂಗಿಗೂ ಸೊಲ್ಲಿನ ಉಂಟುಮಾಡುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವ ಪಾಂಗಿಗೂ ನಡುವಿರುವ ಸಂಬಂದವನ್ನು ತಿಳಿಸುವುದೇ ಆಡುಪದಗಳ ಮುಕ್ಯ ಕೆಲಸವಾಗಿದೆ: (1ಕ) ನಾನು ರಾಜುವಿಗೆ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ. (1ಚ) ರಾಜು ನನ್ನನ್ನು ಇವತ್ತು ಅವನ ಮನೆಗೆ ಕರೆದಿದ್ದಾನೆ. (1ಟ) ರಾಜು ನನಗೆ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ. (1ತ) ಅವನು ನನ್ನಿಂದ ಅಗಲಿದ. (1ಪ) ಅವನಿಗೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆಯಿದೆ. (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ನಾನು ಪದವನ್ನು ಪತ್ತುಗೆ ಒಟ್ಟಿನ ನೆರವಿಲ್ಲದೆ ಬಳಸಲಾಗಿದ್ದು, ಆ ಸೊಲ್ಲು ತಿಳಿಸುವಂತಹ ಕೊಡು ಎಂಬ ಎಸಕದ ಮಾಡುಗ ಪಾಂಗು ಆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಎಂಬುದನ್ನು ಅದು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ; ಇದಕ್ಕೆ ಬದಲು, (1ಚ-ಪ) ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಅದೇ ಪದವನ್ನು ಅನ್ನು, ಗೆ, ಇಂದ, ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ಎಂಬ ಪತ್ತುಗೆ ಒಟ್ಟುಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಳಸಲಾಗಿದ್ದು, ಈ ಸೊಲ್ಲುಗಳು ತಿಳಿಸುವ ಎಸಕ ಇಲ್ಲವೇ ಇರುಹಗಳಲ್ಲಿ ಅವುಗಳ ಈಡು, ಗುರಿ, ಸುರು, ಮತ್ತು ಜಾಗ ಪಾಂಗುಗಳಾಗಿ ಆ ಸೊಲ್ಲುಗಳ ಆಡುಗರು ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅದು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ರೀತಿ, ನಾನು ಎಂಬ ಆಡುಪದ ಅದರೊಂದಿಗೆ ಬರುವ ಪತ್ತುಗೆ ಒಟ್ಟಿನ ನೆರವಿನಿಂದ ಅದನ್ನು ಬಳಸಿರುವ ಸೊಲ್ಲು ಯಾವ ಎಸಕ ಇಲ್ಲವೇ ಇರುಹವನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆಯೋ ಅದರಲ್ಲಿ ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಎಂತಹ ಪಾಂಗಾಗಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ; ಆದರೆ, ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ನಿಜಕ್ಕೂ ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಆಡುಪದ ತಿಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ತಿಳಿಯಬೇಕಿದ್ದಲ್ಲಿ ಆ ಸೊಲ್ಲನ್ನು ಆಡಿದವರು ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ನೀನು ಎಂಬ ಆಡುಪದದ ಬಳಕೆಯೂ ಇಂತಹದೇ; ಅದು ಒಂದು ಸೊಲ್ಲಿನ ಕೇಳುಗ ಆ ಸೊಲ್ಲು ತಿಳಿಸುವ ಎಸಕ ಇಲ್ಲವೇ ಇರುಹದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಪಾಂಗಾಗಿ
ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮಾತ್ರ ತಿಳಿಸುತ್ತದಲ್ಲದೆ, ನಿಜಕ್ಕೂ ಆ ಕೇಳುಗ ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ: (1ಕ) ನೀನು ಮನೆಗೆ ಹೋಗು. (1ಚ) ರಾಜು ನಿನ್ನನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. (1ಟ) ಜಾನಕಿ ನಿನಗೊಂದು ಪುಸ್ತಕ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ. (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ನೀನು ಪದ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವ ಎಸಕದಲ್ಲಿ ಆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಕೇಳುಗ ಮಾಡುಗನಾಗಿರಬೇಕಾಗಿದೆ ಎಂದಶ್ಟೇ ತಿಳಿಸುತ್ತದಲ್ಲದೆ, ಆ ಕೇಳುಗ ನಿಜಕ್ಕೂ ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ರಾಜು ಕರೆಯುತ್ತಿರುವುದು ಸೊಲ್ಲಿನ ಕೇಳುಗನನ್ನು ಎಂಬುದನ್ನಶ್ಟೇ (1ಚ) ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ನಿನ್ನನ್ನು ಪದ ತಿಳಿಸುತ್ತದಲ್ಲದೆ, ಆ ಕೇಳುಗ ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ಅದು ತಿಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ. (1ಟ) ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲೂ ಹೀಗೆಯೇ. ಹಾಗಾಗಿ, ಈ ಸೊಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಅವುಗಳ ಆಡುಗರು ಯಾರೊಂದಿಗೆ ಆಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸದೆ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ನೀನು ಪದ ಅವು ತಿಳಿಸುವ ಎಸಕಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ತೊಡಗುವಿಕೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ತಾನು ಪದದ ಬಳಕೆ ಇವೆರಡರ ಬಳಕೆಯಿಂದ ತುಸು ಮಟ್ಟಿಗೆ ಬೇರಾಗಿದೆ; ಅದು ತಿಳಿಸುವ ಬೇರೊಬ್ಬ ಎಂಬ ಪಾಂಗು ನಿಜಕ್ಕೂ ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ಆ ಪದವೇ ನೇರವಾಗಿ ತಿಳಿಸುವುದಿಲ್ಲವಾದರೂ, ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಅದೇ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬರುವ ಬೇರೊಂದು ಪದ ಇಲ್ಲವೇ ಪದಕಂತೆ ಅದನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. (1ಕ) ತಾನು ಇಶ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಕೆಲಸವನ್ನು ನಡೆಸಬಹುದೆಂದು ರಾಜುವಿಗೆ ಯಾವತ್ತೂ ಅನಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. (1ಚ) ರಾಜುವಿಗೆ ತನ್ನಲ್ಲೂ ನಂಬಿಕೆಯಿಲ್ಲ. (1ಟ) ತನ್ನನ್ನು ಯಾರೂ ಮಾತನಾಡಿಸಬಾರದೆಂದು ರಾಜು ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ತಾನು ಪದ ಆ ಸೊಲ್ಲು ತಿಳಿಸುವ ಎಸಕದ ಮಾಡುಗ ಪಾಂಗು ಅದರ ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರಿಂದ ಬೇರಾಗಿರುವ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಂದಶ್ಟೇ ತಿಳಿಸುತ್ತದಲ್ಲದೆ, ಅದು ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಆದರೆ, ಅದೇ ಸೊಲ್ಲಿನ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ರಾಜುವಿಗೆ ಎಂಬ ಹೆಸರುಪದ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ; (1ಚ-ಟ) ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲೂ ಹೀಗೆಯೇ.
ತಾನು ಪದಕ್ಕೂ ಉಳಿದ ಎರಡು ಆಡುಪದಗಳಿಗೂ ನಡುವಿರುವ ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನೆಂದರೆ, ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರಿಂದ ಬೇರಾಗಿರುವ ಯಾವುದೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ಈ ಬೇರೊಬ್ಬನಾಗಿರಬಹುದು; ಹಾಗಾಗಿ, ತಾನು ಪದವನ್ನು ಬಳಸುವಾಗಲೆಲ್ಲ ಆಡುಗನು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯಾರಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ; ಇಲ್ಲವಾದರೆ, ಅದು ಯಾರು ಎಂಬುದು ಕೇಳುಗನಿಗೆ ತಿಳಿಯಲಾರದು. ಮೇಲೆ 9.1ರಲ್ಲಿ ತಿಳಿಸಿದ ಹಾಗೆ, ಆಡುಪದಗಳ ಮೂಲಕ ಅವು ತಿಳಿಸುವ ಪಾಂಗನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಗುರುತಿಸದಿರಲು ಕಾರಣವೇನೆಂದರೆ, ಅವನ್ನು ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಬಳಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವು ಗುರುತಿಸಬೇಕಾಗಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಬದಲಾಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ; ಒಂದು ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗನಾಗಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮುಂದಿನ ಸೊಲ್ಲಿನ ಕೇಳುಗನಾಗಬಹುದು, ಮತ್ತು ಕೇಳುಗನಾಗಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಆಡುಗನಾಗಬಹುದು, ಇಲ್ಲವೇ ಬೇರೊಬ್ಬನಾಗಬಹುದು. ಇಂತಹ ಮಾರ್ಪಾಡು ನಡೆಯುವುದನ್ನು ಸೂಳುನುಡಿಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಚನ್ನಾಗಿ ಕಾಣಬಹುದು: (1ಕ) ನಿನ್ನಮ್ಮ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ; ಬೇಗ ಹೋಗು. (1ಚ) ನೀನೂ ಬಾ; ಇಬ್ಬರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಹೋಗೋಣ. (1ಟ) ನಾನು ಯಾಕೆ? ಕರೆದುದು ನಿನ್ನನ್ನಲ್ಲವೇ? ಮೇಲಿನ ಎತ್ತುಗೆಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ಸೂಳುನುಡಿಯ ಅಂಗಗಳೆಂದು ತಿಳಿಯಬಹುದು; ಈ ಮೂರು ಅಂಗಗಳಲ್ಲೂ (1ಕ-ಟಗಳಲ್ಲೂ) ನೀನು ಎಂಬ ಆಡುಪದ ಬಂದಿದೆ; ಆದರೆ, ಈ ಪದ ತಿಳಿಸುವ ಕೇಳುಗರು ಒಬ್ಬರೇ ಅಲ್ಲ; ಯಾಕೆಂದರೆ, (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ಕೇಳುಗನಾಗಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿ (1ಚ)ದಲ್ಲಿ ಆಡುಗನಾಗಿ, ಮತ್ತು (1ಟ)ದಲ್ಲಿ ತಿರುಗಿ ಕೇಳುಗನಾಗಿ ಬದಲಾಗಿರುವುದನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು; ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ಆಡುಗನಾಗಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿ (1ಚ)ದಲ್ಲಿ ಕೇಳುಗನಾಗಿ, ಮತ್ತು (1ಟ)ದಲ್ಲಿ ತಿರುಗಿ ಆಡುಗನಾಗಿ ಬದಲಾಗಿರುವುದನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಈ ರೀತಿ, ಸೊಲ್ಲುಗಳ ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರಾಗಿ ಬರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅವರನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ನಾನು ಮತ್ತು ನೀನು ಎಂಬ ಆಡುಪದಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವ ಬದಲಾವಣೆಗಳೂ ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ; ಉದ್ದಕ್ಕೂ ನಾನು ಎಂಬುದು ಸೊಲ್ಲುಗಳ ಆಡುಗನನ್ನು, ಅದು ಯಾರೇ ಇರಲಿ, ತಿಳಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ನೀನು ಎಂಬುದು ಸೊಲ್ಲುಗಳ ಕೇಳುಗನನ್ನು, ಅದು ಯಾರೇ ಇರಲಿ, ತಿಳಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ತಾನು ಎಂಬ ಪದವೂ ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅದು ತಿಳಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆಯಾದಾಗ ಬದಲಾಗದಿರುತ್ತದೆ; ಆದರೆ, ನಾನು ಮತ್ತು ನೀನು ಪದಗಳ ಹಾಗೆ ಅದು ತಿಳಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸೊಲ್ಲಿನ ಉಂಟುಮಾಡುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ
ನೇರವಾಗಿ ತೊಡಗಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲವಾದ ಕಾರಣ, ಸೂಳುನುಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು ಮತ್ತು ನೀನು ಪದಗಳಿಗಿರುವಂತಹ ಬಳಕೆ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಸೊಲ್ಲುಗಳ ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರು ಬದಲಾದಾಗಲೂ ಈ ರೀತಿ ಬದಲಾಗದೆ ಉಳಿಯುವ ಕಾರಣ, ಆಡುಪದಗಳನ್ನು ಮಾರಿಕೆಯ ಪದಗಳೆಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ; ಸೊಲ್ಲು ತಿಳಿಸುವ ಎಸಕದ ಒಂದು ಪಾಂಗಿಗೂ ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಇಲ್ಲವೇ ಕೇಳುಗರಿಗೂ ನಡುವಿರುವ ಸಂಬಂದವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ತಿಳಿಸಬೇಕಿದ್ದಲ್ಲಿ ಅವು ಈ ರೀತಿ ಪಾಂಗುಗಳಾಗಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಬದಲಾದಾಗಲೂ ಬದಲಾಗದಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ, ಎಂದರೆ ಮಾರಿಕೆಯ ಪದಗಳಾಗಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.
9.2.1 ಮಾರಿಕೆಯ ಪದಗಳು
ಆಡುಪದಗಳು ಗುರುತಿಸಬೇಕಾಗಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ಮಾರ್ಪಾಡುಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಾ ಇದ್ದರೂ ಆ ಪದಗಳು ಮಾರ್ಪಡದೆ ಇರುತ್ತವೆ ಎಂಬುದಕ್ಕಾಗಿ ಅವನ್ನು ಮಾರಿಕೆಯ ಪದಗಳೆಂದು ಕರೆಯಲಾಗಿದೆ; ಆದರೆ ಮೇಲೆ ವಿವರಿಸಿದ ಹಾಗೆ, ನಿಜಕ್ಕೂ ಅವು ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗರು, ಕೇಳುಗರು, ಇಲ್ಲವೇ ಬೇರೊಬ್ಬರು ಸೊಲ್ಲು ತಿಳಿಸುವ ಎಸಕದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಪಾಂಗುಗಳಾಗಿ ಬಂದಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನಶ್ಟೇ ತಿಳಿಸುತ್ತವಲ್ಲದೆ, ಅಂತಹ ಪಾಂಗುಗಳಾಗಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಲು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ, ಅವಕ್ಕೂ ಪಾಂಗುಗಳಾಗಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಗೂ ನಡುವೆ ನೇರವಾದ ಸಂಬಂದವಿಲ್ಲದಿರುವುದೇ ಅವು ಈ ರೀತಿ ಮಾರಿಕೆಯ ಪದಗಳಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಾರಣವಾಗಿದೆ. ಪಾಂಗುಗಳಾಗಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಆಡುಪದಗಳು ನೇರವಾಗಿ ಗುರುತಿಸುವುದಿಲ್ಲವಾದ ಕಾರಣ, ಅವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವಲ್ಲಿ ನೆರವಾಗುವಂತಹ ಹಲವು ಬಗೆಯ ನುಡಿತಗಳು ಆಡುಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಪರಿಚೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸುವುದು, ಅಳವಿಯನ್ನು ತಿಳಿಸುವುದು, ಮತ್ತು ಅವನ್ನು ನೆಲೆಗೊಳಿಸುವುದು ಎಂಬುದಾಗಿ ಮೂರು ಬಗೆಯ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ನಡೆಸಬಲ್ಲ ನುಡಿತಗಳನ್ನು ಹೆಸರುಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಈ ಮೂರು ಬಗೆಯ ನುಡಿತಗಳೂ ಆಡುಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ: (1ಕ) ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗ ಇವತ್ತು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. (1ಚ) *ಚಿಕ್ಕ ನಾನು ಇವತ್ತು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. (2ಕ) ಮೂವರು ಹುಡುಗರು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. (2ಚ) *ಮೂವರು ನಾವು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. (3ಕ) ಈ ಹುಡುಗರು ಆಟದಲ್ಲಿ ಚುರುಕಾಗಿದ್ದಾರೆ. (3ಚ) *ಈ ನೀವು ಆಟದಲ್ಲಿ ಚುರುಕಾಗಿದ್ದೀರಿ.
(1ಕ) ಮತ್ತು (2ಕ) ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಚಿಕ್ಕ ಮತ್ತು ಮೂವರು ಎಂಬವು ಪಾಂಗುಗಳ ಪರಿಚೆ ಮತ್ತು ಅಳವಿಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತವೆ ಮತ್ತು (3ಕ) ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಈ ಎಂಬುದು ಪಾಂಗನ್ನು ನೆಲೆಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ; ಈ ಮೂರು ಬಗೆಯ ಪದಗಳನ್ನೂ ಹೆಸರುಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಳಸಿದುದರಿಂದಾಗಿ, ಅವು ಗುರುತಿಸುವ ಪಾಂಗುಗಳು ಯಾವುವೆಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸುವಲ್ಲಿ ಅವಕ್ಕೆ ನೆರವು ದೊರೆತಿದೆ; ಆದರೆ, ಇವನ್ನೇ ಆಡುಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಳಸಿರುವ (1ಚ), (2ಚ), ಮತ್ತು (3ಚ) ಸೊಲ್ಲುಗಳು ಸರಿಯಾಗಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಗಮನವನ್ನು ಸೆಳೆಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಗಮನರೂಪಗಳನ್ನು ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಹಲವು ಬಗೆಯ ಹೆಸರುಪದಗಳನ್ನು ಈ ರೀತಿ ಅವುಗಳ ಗಮನರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಳಸಲು ಬರುತ್ತದೆ: (1ಕ) ಹುಡುಗರೇ, ಗಲಾಟೆ ಮಾಡಬೇಡಿ! (1ಚ) ಅಪ್ಪಾ, ಇದು ಯಾರ ಮನೆ? (1ಟ) ರಾಜು, ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಯಾವುದು ಬೇಕು? (1ತ) ಏ ಹುಡುಗ, ನಿನಗೆ ಕಿವಿ ಕೇಳಿಸುವುದಲ್ಲವೋ? ಆದರೆ, ಆಡುಪದಗಳು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದಿಲ್ಲವಾದ ಕಾರಣ, ಅವನ್ನು ಈ ರೀತಿ ಗಮನರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಳಸಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ: (1ಕ) *ನೀನು, ಕೋಣೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಾ. (1ಚ) *ನೀವು, ಊರಿನಿಂದ ಬಂದುದು ಯಾವಾಗ? (1ಟ) *ಏ ನೀನು, ನಿನಗೆ ಕಿವಿ ಕೇಳಿಸುವುದಿಲ್ಲವೋ? ಆಡುಪದಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಬೇರೆಯೂ ಕೆಲವು ಪದಗಳನ್ನು ಮಾರಿಕೆಯ ಪದಗಳೆಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ; ಎತ್ತುಗೆಗಾಗಿ, ಕೆಳಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಸೂಳುನುಡಿಯಲ್ಲಿ ಮನೆ ಪದದ ಬಳಕೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು: (1ಕ) ರಾಜು: ನಾನು ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. ಜಾನಕಿ: ನಾನೂ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. (1ಕ)ದ ಮೊದಲನೇ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಮನೆ ಎಂಬುದು ರಾಜುವಿನ ಮನೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ; ಆದರೆ, ಎರಡನೇ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಅದೇ ಪದ ಜಾನಕಿಯ ಮನೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಮನೆ ಪದ ತಿಳಿಸುವ ಜಾಗ ಬದಲಾಗಿರುವಾಗಲೂ ಆ ಪದ ಬದಲಾಗದೆ ಉಳಿದಿದೆ. ನಂಟಸ್ತಿಕೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ತಾಯಿ, ತಂದೆ, ಅಣ್ಣ ಮೊದಲಾದುವು, ಬೇರೆ ಬಗೆಯ
ಸಂಬಂದಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಗೆಳೆಯ, ಹಗೆ, ಮೇಲಾಳು, ಮೇಶ್ಟ್ರು ಮೊದಲಾದುವು, ತೋರ್ಕೆಯ ಹುರುಳಿರುವ ನಿನ್ನೆ, ನಾಳೆ, ಅಲ್ಲಿ, ಹಾಗೆ ಮೊದಲಾದವು ಈ ರೀತಿ ಮಾರಿಕೆಯ ಪದಗಳಾಗಿ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತವೆ. ಆದರೆ, ಆಡುಪದಗಳಿಗೂ ಇಂತಹ ಬೇರೆ ಬಗೆಯ ಮಾರಿಕೆಯ ಪದಗಳಿಗೂ ನಡುವೆ ಒಂದು ಮುಕ್ಯವಾದ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ; ವ್ಯಕ್ತಿ, ವಸ್ತು, ದಿನ, ಜಾಗ ಮೊದಲಾದವುಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದೇ ಅಂತಹ ಪದಗಳ ಮುಕ್ಯ ಕೆಲಸವಾಗಿದೆ; ಈ ಕೆಲಸವನ್ನು ನಡೆಸುವಲ್ಲಿ ನೆರವಾಗುವ ಹಾಗೆ ಅವು ನಂಟಸ್ತಿಕೆ, ಬೇರೆ ಬಗೆಯ ಸಂಬಂದ, ದಿನ, ಬಗೆ ಮೊದಲಾದವುಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಬದಲು, ಆಡುಗ, ಕೇಳುಗ, ಇಲ್ಲವೇ ಬೇರೊಬ್ಬ ಎಂಬುದಾಗಿ ಒಂದು ಪಾಂಗನ್ನು ತಿಳಿಸುವುದೇ ಆಡುಪದಗಳ ಮುಕ್ಯ ಕೆಲಸವಾಗಿದೆ; ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು ಅವುಗಳ ಕೆಲಸವಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ, ತಾಯಿ, ತಂದೆ, ಮನೆ, ಗೆಳೆಯ ಮೊದಲಾದ ಪದಗಳು ಮಾರಿಕೆಯ ಪದಗಳಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿದ್ದರೂ, ಆಡುಪದಗಳ ಹಾಗೆ ಅವು ಗುರುತಿಸುವ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ನೆರವಾಗುವ ನುಡಿತಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಾರದಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಎತ್ತುಗೆಗಾಗಿ, ಮನೆ ಪದದೊಂದಿಗೆ ಪರಿಚೆಪದ (ದೊಡ್ಡ ಮನೆ), ಹೆಸರುಪದದ ಪತ್ತುಗೆ ರೂಪ (ರಾಜುವಿನ ಮನೆ), ತೋರುಪದ (ಈ ಮನೆ) ಮೊದಲಾದುವು ಬರುತ್ತವೆ; ಆದರೆ, ಆಡುಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ಇವು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಆಡುಪದಗಳು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲವಾದರೂ, ಅವು ತಿಳಿಸುವ ಪಾಂಗುಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿಕೊಡುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಎತ್ತುಗೆಗಾಗಿ, ನಾನು ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ನಾನು ಪದ ಹೋಗುವವನು ಆಡುಗ ಎಂದಶ್ಟೇ ತಿಳಿಸುತ್ತದಲ್ಲದೆ, ಅದು ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಆದರೆ, ಅಂತಹವನೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತಾನೆ. ಈ ರೀತಿ ಪಾಂಗುಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸದಿರುವುದಕ್ಕೂ ಪಾಂಗಾಗಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿರುವ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಇಲ್ಲವೇ ಒಂದು ವಸ್ತು ಇಲ್ಲದಿರುವುದಕ್ಕೂ ನಡುವೆ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ. ಎತ್ತುಗೆಗಾಗಿ, ಕೆಳಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಂಗುಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ತಿಳಿಸಲಾಗಿದೆಯಲ್ಲದೆ, ಆ ಪಾಂಗುಗಳಾಗಿ ಯಾವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಇಲ್ಲವೇ ವಸ್ತುವೂ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ: (1ಕ) ಬೇಟೆಗಾರನಿಗೆ ತುಂಬಾ ಎದೆಗಾರಿಕೆಯಿರಬೇಕು. (1ಚ) ಹಿಟ್ಟನ್ನು ಹಾಲಿಗೆ ಹಾಕುವ ಮೊದಲು ಹಾಲನ್ನು ಬಿಸಿಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. (1ಟ) ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕಲಿಸಬೇಕೆಂದಿದ್ದಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ತುಂಬಾ ತಾಳ್ಮೆ ಬೇಕು. (1ತ) ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕಲಿಸಬೇಕಿದ್ದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ತುಂಬಾ ತಾಳ್ಮೆ ಬೇಕು.
(1ಕ)ದಲ್ಲಿ ಬೇಟೆಗಾರನಿಗೆ ಎಂಬುದು ಯಾವನೇ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ; ಯಾಕೆಂದರೆ, ಯಾರೇ ಆಗಲಿ, ಬೇಟೆಗಾರನಾಗಬೇಕಿದ್ದಲ್ಲಿ ಆತ ಹೇಗಿರಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನಶ್ಟೇ ಆ ಸೊಲ್ಲು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ; (1ಚ)ದಲ್ಲೂ ಹೀಗೆಯೇ. (1ಟ-ತ)ಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ನಿಮಗೆ ಮತ್ತು ನಮಗೆ ಎಂಬ ಪದಗಳಿಗೂ ಇಂತಹ ಬಳಕೆಯಿರಬಲ್ಲುದು; ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕಲಿಸಲು ಕೇಳುಗರು ಇಲ್ಲವೇ ಆಡುಗರು ಹೇಗಿರಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಬದಲು, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕಲಿಸುವವರು ಯಾರೇ ಆಗಿರಲಿ, ಆತ ಇಲ್ಲವೇ ಆಕೆ ಹೇಗಿರಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಅದು ತಿಳಿಸುತ್ತಿರಬಲ್ಲುದು.
9.2.2 ಪಾಂಗುಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ನೇರವಲ್ಲದ ಹೊಲಬು
ಕೆಲವು ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಆಡುಗ ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ಕೇಳುಗನಿಗೆ ತಿಳಿಸಿಕೊಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ; ಎತ್ತುಗೆಗಾಗಿ, ಟೆಲಿ¥sóÉೂೀನ್ನಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುವವರು ಇಲ್ಲವೇ ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿರುವಲ್ಲಿ ಹೊರಗಿನಿಂದ ಮಾತನಾಡುವವರು ಯಾರು ಎಂಬುದು ಕೇಳುಗರಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗದಿರಬಹುದು, ಮತ್ತು ಅಂತಹ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಡುಗನು ತಾನು ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ಕೇಳುಗನಿಗೆ ತಿಳಿಸಬೇಕಾಗಬಹುದು. ಇಂತಹ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಆಡುಗನನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಬೇಕಾಗುವ ನುಡಿತಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಆಡುಪದದೊಂದಿಗೆ ಬಳಸುವ ಬದಲು, ಅದನ್ನೊಂದು ಬೇರೆಯೇ ಪದಕಂತೆಯಾಗಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ: (1ಕ) ನಾನು, ಜಾನಕಿ, ಮಾತನಾಡುವುದು. (1ಚ) ಯಾರದು? ನಾನು, ಜಾನಕಿ. (1ಟ) ನಾವು, ಕಲಿತವರು, ಇಂತಹ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬಾರದು. (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ಆಡುಗನನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ನಾನು ಪದ ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಜಾನಕಿ ಪದ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಪದಕಂತೆಗಳಾಗಿ ಬಂದಿವೆ; (1ಚ- ಟ)ಗಳಲ್ಲೂ ಹೀಗೆಯೇ. ಕೋರ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲವೇ ಬೇರೆ ಕೆಲವು ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಸೂರುಳಿಡಬೇಕಾದಾಗಲೂ ಆಡುಪದದೊಂದಿಗೆ ಆಡುಗನನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ನೆರವಾಗುವ ಬೇರೊಂದು ನುಡಿತವನ್ನು ಬಳಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ; ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಬಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಆಡುಗನನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ನುಡಿತವನ್ನು ಬೇರೆಯೇ ಪದಕಂತೆಯಾಗಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ: (1) ನಾನು, ರಾಜು ಅಡ್ಯಂತಾಯ, ದೇವರ ಸಾಕ್ಶಿಯಾಗಿ…..
ತೆರಿಗೆ ಕಟ್ಟುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ಇಲ್ಲವೇ ನಾವು ಎಂಬುದರೊಂದಿಗೆ ಕಟ್ಟುವವರ ಹೆಸರನ್ನೂ ಬರೆಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ; ಆದರೆ, ಇಲ್ಲಿಯೂ ಆಡುಪದವನ್ನು ಹೆಸರಿನಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ ಬರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಕೇಳುಗರು ಹಲವರಿರುವಾಗ, ಅವರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ ಹೇಳುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಗುರುತಿಸುವ ನುಡಿತಗಳನ್ನು ಬಳಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ; ಇಂತಹ ಕಡೆಗಳಲ್ಲೂ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ ಗುರುತಿಸುವ ನುಡಿತಗಳಿಂದ ಕೇಳುಗರನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಆಡುಪದವನ್ನು ಬೇರಾಗಿ ಇರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ: (1ಕ) ನೀವು, ಮೂರನೇ ತರಗತಿಯ ಹುಡುಗರು, ಮನೆಗೆ ಹೋಗಬಹುದು. (1ಚ) ನೀನು, ಶ್ರೀನಿವಾಸ, ಹಾಗೆ ನಗಾಡುವುದು ಯಾಕೆ? (1ಟ) ನೀನು, ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತವನು, ಹೊರಗೆ ಹೋಗು. ಇಂತಹ ಬಳಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಡುಪದಗಳು ಮತ್ತು ಗುರುತಿಸುವ ನುಡಿತಗಳು ಬೇರೆ ಬೇರಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ ಎಂಬುದು ಅವಕ್ಕೆ ಪತ್ತುಗೆ ಒಟ್ಟುಗಳ ಸೇರಿಸಿದಾಗ ಇನ್ನಶ್ಟು ಚನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ: ಈ ಒಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಆಡುಪದಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಗುರುತಿಸುವ ನುಡಿತಗಳಿಗೆ ಬೇರೆ ಬೇರಾಗಿ ಸೇರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಎತ್ತುಗೆಗಾಗಿ, ಕೆಳಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಸೊಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು: (1ಕ) ನಿಮಗೆ, ಮೂರನೇ ತರಗತಿಯ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ, ನಾಳೆ ರಜೆ. (1ಚ) ನಿಮ್ಮನ್ನು, ಮೂರನೇ ತರಗತಿಯ ಮಕ್ಕಳನ್ನು, ಮನೆಗೆ ಕಳುಹಿಸಲು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. (1ಟ) ನಿಮ್ಮಿಂದ, ಮೂರನೇ ತರಗತಿಯ ಮಕ್ಕಳಿಂದ, ಎರಡೆರಡು ರುಪಾಯಿ ಪಡೆಯಲು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. (1ತ) ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ, ಮೂರನೇ ತರಗತಿಯ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ, ಮೂವರು ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಸೇರಬಹುದು. (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ಗೆ ಒಟ್ಟನ್ನು ನೀವು ಎಂಬ ಆಡುಪದದೊಂದಿಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಮೂರನೇ ತರಗತಿಯ ಮಕ್ಕಳು ಎಂಬುದರೊಂದಿಗೂ ಬಳಸಲಾಗಿದೆ; (1ಚ- ತ) ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲೂ ಇಂದ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಹೀಗೆಯೇ ಆಡುಪದಗಳಿಗೂ ಅವುಗಳ ಬಳಿಕ ಬರುವ ನುಡಿತಗಳಿಗೂ ಬೇರೆ ಬೇರಾಗಿ ಸೇರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಕೇಳುಗನ ಹೆಸರನ್ನು ಗಮನರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಳಸುವ ಮೂಲಕವೂ ಆತನು ಯಾರೆಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸಲು ಬರುತ್ತದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ, ಕೇಳುಗನ ಗಮನವನ್ನು ತನ್ನೆಡೆಗೆ ಸೆಳೆಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಆಡುಗರು ಈ ಹೊಲಬನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ; ಒಂದು
ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿರುವ ಜನರಿಂದ ಕೇಳುಗನನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೂ ಈ ಹೊಲಬನ್ನು ಬಳಸಲು ಬರುತ್ತದೆ. ಈ ಹೊಲಬಿನಲ್ಲೂ ಕೇಳುಗರನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಸುವ ನುಡಿತಗಳು ಆಡುಪದಗಳಿಂದ ಬೇರಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು: (1ಕ) ಮೇಶ್ಟ್ರೇ, ನಿಮ್ಮನ್ನು ಯಾರೋ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. (1ಚ) ರಾಜು, (ನೀನು) ಇಲ್ಲಿ ಬಾ! (1ಟ) ದೇವರೇ, ನನ್ನನ್ನು (ನೀನು) ಈ ತೊಂದರೆಯಿಂದ ಪಾರುಮಾಡು. (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ಕೇಳುಗನ ಗಮನವನ್ನು ಸೆಳೆಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಮೇಶ್ಟ್ರೇ ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಬಳಸಲಾಗಿದೆ; ಆದರೆ ಈ ಪದವನ್ನು, ಸೊಲ್ಲಿನ ಒಂದು ಪಾಂಗು ಕೇಳುಗ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಎಂಬ ಪದದಿಂದ ಬೇರಾಗಿ ಇರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಸೊಲ್ಲಿನ ಕೇಳುಗರು ಸೊಲ್ಲು ತಿಳಿಸುವ ಎಸಕದ ಪಾಂಗಾಗಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿಲ್ಲದಿರುವಲ್ಲೂ ಈ ಹೊಲಬನ್ನು ಬಳಸಲು ಬರುತ್ತದೆ: (1ಕ) ರಾಜು, ಜಾನಕಿ ಪುಣೆಗೆ ಹೋದದ್ದು ಯಾವಾಗ? (1ಚ) ಸಾರ್, ಈ ಬಸ್ಸು ಎಶ್ಟು ಗಂಟೆಗೆ ಹೊರಡುತ್ತದೆ? ಮೇಲಿನ ಕೇಳ್ವಿಗಳಲ್ಲಿ ಗಮನರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ರಾಜು ಮತ್ತು ಸಾರ್ ಎಂಬ ಪದಗಳು ಸೊಲ್ಲಿನ ಕೇಳುಗರು ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತವೆಯೇನೋ ನಿಜ; ಆದರೆ, ಈ ಕೇಳುಗರು ಸೊಲ್ಲುಗಳು ತಿಳಿಸುವ ಎಸಕದಲ್ಲಿ ಪಾಂಗುಗಳಾಗಿ ಬಂದಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಈ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ನೀನು ಪದದ ಬಳಕೆಯಾಗಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಬಗೆಯ ಬರಹಗಳಲ್ಲಿ ಆಡುಗರು ನುಡಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಹಾಗೆ ಎತ್ತಿಕೊಡುವಾಗ ಅವುಗಳ ಆಡುಗರು ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರು ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಎತ್ತುಗೆಗಾಗಿ, ಕತೆ-ಕಾದಂಬರಿಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವು ಬಗೆಯ ಸೂಳುನುಡಿಗಳನ್ನು ಕೊಡಬೇಕಾಗುತ್ತಿದ್ದು, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಆಡುಗರು ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರು ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ, ಈ ಸೂಳುನುಡಿಗಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಡುವುದರೊಂದಿಗೆ, ಹಾಗೆ ಎತ್ತಿಕೊಟ್ಟಿರುವ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಯಾರು ಯಾರಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ತಿಳಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.
ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಕೆಲವು ಹೊಲಬುಗಳೂ ಬಳಕೆಗೆ ಬಂದಿವೆ; ಸೊಲ್ಲುಗಳ ಮೊದಲಿಗೆ ಅವುಗಳ ಆಡುಗರನ್ನು ಹೆಸರಿಸುವುದು ಇಂತಹ ಒಂದು ಹೊಲಬು; ಇದನ್ನು ಬರಹರೂಪದಲ್ಲಿರುವ ನಾಟಕಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು: ರಾಜು: ನನಗೆ ನೀನು ಏನೂ ಹೇಳಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಜಾನಕಿ: ಯಾಕೆ? ನಿನಗೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆಯಿಲ್ಲವೇ? ಹರಿ: ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೇನೋ ಇರುವ ಹಾಗಿದೆ. ಸೊಲ್ಲಿನ ಮೊದಲು ಇಲ್ಲವೇ ಬಳಿಕ ಅದನ್ನು ಹೇಳಿದವರು ಯಾರು ಮತ್ತು ಯಾರೊಂದಿಗೆ ಅದನ್ನು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸುವುದು ಇನ್ನೊಂದು ಹೊಲಬು: ರಾಜು ಹೇಳಿದ, “ನನಗೆ ನೀನು ಏನೂ ಹೇಳಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ”. “ಯಾಕೆ? ನಿನಗೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆಯಿಲ್ಲವೇ?” ಎಂದು ಜಾನಕಿ ಕೇಳಿದಳು. ಅದಕ್ಕೆ ಹರಿ ಹೇಳಿದ, “ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೇನೋ ಇರುವ ಇಂತಹ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಸೊಲ್ಲುಗಳ ಆಡುಗರು ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರು ಯಾರು ಎಂಬುದು ಸಂದರ್ಬದಿಂದಲೇ ಗೊತ್ತಾಗುವ ಹಾಗಿದ್ದರೆ, ಅವರನ್ನು ಬೇರಾಗಿ ತಿಳಿಸದಿರಲೂ ಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಈ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆಗಳಲ್ಲೂ ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ, ಕೇಳುಗ, ಮತ್ತು ಬೇರೊಬ್ಬರನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಪದಗಳು ಅವರನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ನಾನು, ನೀನು ಮತ್ತು ತಾನು ಎಂಬ ಆಡುಪದಗಳಿಂದ ಬೇರಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ.
9.2.3 ಹೊರಪಡಿಕೆಯಾಗಿ ಮದಿಪಿನ ಬಳಕೆ
ಆಡುಪದಗಳು ಸರಿಯಾಗಿ ತಮ್ಮ ಕೆಲಸವನ್ನು ನಡೆಸಬೇಕಿದ್ದಲ್ಲಿ ಅವು ಪಾಂಗುಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಹೋಗಬಾರದು; ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಇಲ್ಲವೇ ಕೇಳುಗರಲ್ಲಿ ಮಾರ್ಪಾಡುಗಳಾದಾಗಲೂ ಅವು ಮಾರ್ಪಡದೆ ಉಳಿಯಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಮೇಲೆ ನೋಡಿರುವೆವು. ಆದರೆ, ಕೆಲವು ಬಗೆಯ ಬಳಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಡುಪದಗಳು ಈ ಕಟ್ಟಲೆಯನ್ನು ಮುರಿಯುತ್ತವೆ, ಮತ್ತು ಇದರಿಂದಾಗಿ ಅವುಗಳ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಅಶ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಕುಂದುಂಟಾಗುತ್ತದೆಯೆಂದು ಹೇಳಬಹುದು. ಪಾಂಗುಗಳಿಗೆ ಮದಿಪನ್ನು ತೋರಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ಆಡುಪದಗಳನ್ನು ಓರೆಣಿಕೆಯ ಪಾಂಗುಗಳಿರುವಲ್ಲಿ ಬಳಸುವುದು ಇಂತಹದೊಂದು ಹೊರಪಡಿಕೆಯಾಗಿದೆ.
ಎತ್ತುಗೆಗಾಗಿ, ಕೆಳಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಸೊಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು: (1) “ಏನು, ನಿಮಗೆ ನಿದ್ದೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲವೇ?” ಆಕೆ ಕೇಳಿದಳು. “ಇಲ್ಲ. ನಿನಗೊಂದು ವಿಶಯ ತಿಳಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ” (1)ರಲ್ಲಿ ಗಂಡ-ಹೆಂಡತಿಯರ ನಡುವಿನ ಸೂಳುನುಡಿಯನ್ನು ಕೊಡಲಾಗಿದೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಹೆಂಡತಿ ನುಡಿದ ಮೊದಲನೆಯ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಕೇಳುಗ (ಗಂಡ) ಒಬ್ಬನೇ ಆದರೂ ಮದಿಪಿಗಾಗಿ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ನಿಮಗೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಬಳಸಲಾಗಿದೆ; ಆದರೆ, ಗಂಡ ನುಡಿದ ಎರಡನೆಯ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಆತನ ಕೇಳುಗನನ್ನು ತಿಳಿಸಲು ಓರೆಣಿಕೆಯ ನಿನಗೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಬಳಸಲಾಗಿದೆ. (1)ರಲ್ಲಿ ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರು ಬೇರಾದಾಗಲೂ ಕೇಳುಗನನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಪದ ಬದಲಾಗದೆ ಒಂದೇ ಆಗಿರಬೇಕಾಗಿತ್ತು; ಯಾಕೆಂದರೆ, ಹಾಗೆ ಬದಲಾಗದೆ ಉಳಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅದು ಸೊಲ್ಲುಗಳು ತಿಳಿಸುವ ಎಸಕಗಳ ಪಾಂಗುಗಳಿಗೂ ಸೊಲ್ಲನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವಲ್ಲಿನ ಪಾಂಗಿಗೂ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂದವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ತಿಳಿಸಬಲ್ಲುದು. ಹಾಗಾಗಿ, ನೀನು-ನೀವು ಪದಗಳ ಮೇಲಿನ ಬಳಕೆ ಒಂದು ಹೊರಪಡಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಮದಿಪಿನ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಮುಕ್ಯವಾಗಿ ಅಳವು ಮತ್ತು ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಎಂಬ ಎರಡು ಬಗೆಯ ಸಂಬಂದಗಳ ಕಯ್ವಾಡ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ: ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರ ನಡುವೆ ಅಳವಿನ ಸಂಬಂದವಿದೆಯಾದರೆ, ಅವರು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಎಣಿಕೆಯ ತೋರುಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಗಂಡ-ಹೆಂಡತಿ, ಜಮೀನ್ದಾರ-ಕೆಲಸದಾಳು, ಹಣವಂತ-ಬಡವ, ಹಿರಿಯ-ಕಿರಿಯ, ಕಲಿಸುಗ- ಕಲಿಗ ಮೊದಲಾದವರ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂದಗಳು ಇಂತಹ ಅಳವಿನ ಸಂಬಂದಗಳಾಗಿವೆ. ಅಳವಿನ ಸಂಬಂದದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನು ಅಳವುಳ್ಳವನಾಗಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬನು ಅಳವಿಲ್ಲದವನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಅಳವುಳ್ಳವನು ಓರೆಣಿಕೆಯ ನೀನು ಪದವನ್ನು ಬಳಸಿದರೆ, ಅಳವಿಲ್ಲದವನು ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ನೀವು ಪದವನ್ನು ಬಳಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಅಳವುಳ್ಳವನು ಅಳವಿಲ್ಲದವನ ಕುರಿತಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಓರೆಣಿಕೆಯ ಅವನು (ಇಲ್ಲವೇ ಇವನು) ಪದವನ್ನು ಬಳಸಿದರೆ, ಅಳವಿಲ್ಲದವನು ಅಳವುಳ್ಳವನ ಕುರಿತಾಗಿ (ಅದರಲ್ಲೂ ಆತನ ಇರುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ) ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ಅವರು (ಇಲ್ಲವೇ ಇವರು) ಪದವನ್ನು ಬಳಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಕೆಳಗಿನ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು: (1ಕ) ನೀನು ಇಶ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರದೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಯಾಕೆ §AzÉ?
(1ಚ) ಅಲ್ಲಿಗೆ ಯಾರೋ ಆಪೀಸರು ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ; ಅವರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕರೆಯಲು ನನ್ನನ್ನಿಲ್ಲಿಗೆ ಅಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಜಮೀನ್ದಾರನಿಗೂ ಆತನ ಕೆಲಸದಾಳಿಗೂ ನಡುವೆ ನಡೆದ (1ಕ-ಚ) ಸೂಳುನುಡಿಯಲ್ಲಿ ನೀನು-ನೀವು ಪದಗಳ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುವಂತಹ ಓರೆಣಿಕೆ-ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ನಡುವಿನ ಮದಿಪಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಇದೆ; ಜಮೀನ್ದಾರನು ನುಡಿದ (1ಕ) ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸದಾಳು ಕೇಳುಗನಾಗಿದ್ದಾನೆ, ಮತ್ತು ಈ ಕೇಳುಗನನ್ನು ತಿಳಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಓರೆಣಿಕೆಯ ನೀನು ಪದ ಬಳಕೆಯಾಗಿದೆ; ಇದಕ್ಕೆ ಬದಲು, ಕೆಲಸದಾಳು ನುಡಿದ (1ಚ) ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಜಮೀನ್ದಾರ ಕೇಳುಗನಾಗಿದ್ದಾನೆ, ಮತ್ತು ಈ ಕೇಳುಗನನ್ನು ತಿಳಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಮದಿಪಿನ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ನೀವು ಪದ ಬಳಕೆಯಾಗಿದೆ. ಅಳವಿನ ಸಂಬಂದವಿರುವಲ್ಲಿ ಮೇಲೆ ವಿವರಿಸಿದ ಹಾಗೆ ಇಬ್ಬರು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಎಣಿಕೆಯ ಆಡುಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಾರಾದರೆ, ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯ ಸಂಬಂದವಿರುವಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರೂ ಒಂದೇ ಎಣಿಕೆಯ ಆಡುಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ; ಅವರ ನಡುವೆ ಹತ್ತಿರದ ಇಲ್ಲವೇ ಸಲಿಗೆಯ ಸಂಬಂದವಿದೆಯಾದಲ್ಲಿ ಓರೆಣಿಕೆಯ ಪದ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಅಶ್ಟೊಂದು ಹತ್ತಿರದ ಸಂಬಂದವಿಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ಪದ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಕೆಳಗಿನ ಎತ್ತುಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು: (1ಕ) ನಾನು ಕರೆದರೆ ನೀನು ಬರುತ್ತೀಯೋ? (1ಚ) ಮೊದಲು ನೀನು ಕರೆದು ನೋಡು. (2ಕ) ನೀವು ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿದ್ದೀರೇನೋ; ನನಗಿನ್ನೂ ಊಟ ಆಗಿಲ್ಲ. (2ಚ) ಇಲ್ಲ. ನೀವು ಊಟಮಾಡಿ ಬನ್ನಿ. ನಾನು ಕಾಯುತ್ತೇನೆ. (1ಕ-ಚ)ದಲ್ಲಿ ಸಲಿಗೆಯ ಮತ್ತು ಹತ್ತಿರದ ಸಂಬಂದವಿರುವ ಇಬ್ಬರು ಗೆಳೆಯರ ನಡುವೆ ನಡೆದ ಸೂಳುನುಡಿಯನ್ನು ಕೊಡಲಾಗಿದೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರೂ ಓರೆಣಿಕೆಯ ನೀನು ಪದವನ್ನು ಬಳಸಿದ್ದಾರೆ; ಇದಕ್ಕೆ ಬದಲು, (2ಕ-ಚ)ದಲ್ಲಿ ಅಂತಹ ಹತ್ತಿರದ ಸಂಬಂದವಿಲ್ಲದ ಇಬ್ಬರು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ನಡುವಿನ ಸೂಳುನುಡಿಯನ್ನು ಕೊಡಲಾಗಿದೆ, ಮತ್ತು ಇದರಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರೂ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ನೀವು ಪದವನ್ನು ಬಳಸಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಎರಡು ಸೂಳುನುಡಿಗಳಲ್ಲೂ ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರ ನಡುವೆ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯ ಸಂಬಂದವಿದೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಅಳವಿನ ಸಂಬಂದಗಳೆಲ್ಲ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯ ಸಂಬಂದಗಳಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಎತ್ತುಗೆಗಾಗಿ, ಹಲವು ಮಂದಿ ಕಲಿತ ಹೆಂಡತಿಯರು ಗಂಡನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಓರೆಣಿಕೆಯ ನೀನು ಪದವನ್ನೇ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ; ಇದರಿಂದಾಗಿ, ಅವರೊಳಗಿನ ಸಂಬಂದ
ಅಳವಿನದಾಗಿರುವ ಬದಲು ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯದಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಮೇಲ್ವರ್ಗ- ಕೆಳವರ್ಗದವರ ನಡುವೆ, ಮೇಲಾಳು-ಕೀಳಾಳುಗಳ ನಡುವೆ, ಮತ್ತು ಕಲಿಸುಗ- ಕಲಿಗರ ನಡುವೆಯೂ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದ ಅಳವಿನ ಸಂಬಂದ ಇವತ್ತು ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯದಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು.
9.2.4 ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಕೆ
ಒಬ್ಬನು ನುಡಿದ ಮಾತನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬನು ಎತ್ತಿಹೇಳಬೇಕಿರುವ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡೆರಡು ಮಂದಿ ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರನ್ನು ಆಡುಪದಗಳು ತಿಳಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ; ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಇದು ಇಪ್ಪುರುಳಿಗೂ ಎಡೆಕೊಡುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಡುಪದಗಳ ಬಳಕೆ ಹೇಗೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕೆಳಗೆ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ: ಇನ್ನೊಬ್ಬನ ಮಾತನ್ನು ಎತ್ತಿಹೇಳಲು (1) ಎತ್ತಿಹೇಳಬೇಕಾಗಿರುವ ಸೊಲ್ಲನ್ನು ಎತ್ತುಗೆ ಗುರುತಿನ ಒಳಗೆ ಇರಿಸುವುದು, (2) ಎಂದು (ಇಲ್ಲವೇ ಎಂಬುದು, ಎಂದುದು) ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಸೇರಿಸುವುದು, ಮತ್ತು (3) ಅಂತೆ ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಸೇರಿಸುವುದು ಎಂಬುದಾಗಿ ಮೂರು ಬಗೆಯ ಹೊಲಬುಗಳನ್ನು ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ: (1ಕ) ಜಾನಕಿ ಹೇಳಿದಳು: “ನಾನು ಮದುವೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ”. (1ಚ) ನಾನು ಮದುವೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಜಾನಕಿ ಹೇಳಿದಳು. (1ಟ) ಜಾನಕಿ ಮದುವೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲವಂತೆ. ಮೊದಲನೆಯ ಹೊಲಬನ್ನು ಬಳಸಿರುವಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿಹೇಳಿದ ಸೊಲ್ಲು ತುಸುವೂ ಮಾರ್ಪಡದೆ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ; ಆದರೆ, ಉಳಿದ ಎರಡು ಹೊಲಬುಗಳಲ್ಲಿ ಅದು ಹಲವು ಬಗೆಯ ಮಾರ್ಪಾಡುಗಳಿಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತದೆ. ಎಂದು ಎಂಬುದನ್ನು ಬಳಸಿರುವ ಎರಡನೇ ಹೊಲಬಿನಲ್ಲೂ ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲನ್ನು ಎತ್ತುಗೆ ಗುರುತಿನ ಒಳಗೆ ಇರಿಸಲು ಬರುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ, ಆ ರೀತಿ ಎತ್ತುಗೆ ಗುರುತಿನ ಒಳಗೆ ಇರಿಸಿರುವ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಅವುಗಳ ಬಳಿಕ ಎಂದು ಎಂಬುದನ್ನು ಬಳಸಿದೆಯಾದರೂ, ಎತ್ತುಗೆ ಗುರುತನ್ನು ಬಳಸದಿರುವಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವಂತಹ ಮಾರ್ಪಾಡುಗಳು ಯಾವುವೂ ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲವೆಂದೇ ಹೇಳಬಹುದು: (1ಕ) ನಾನು ಪಾಸಾಗಿದ್ದೇನೆಂದು ಜಾನಕಿ ಹೇಳಿದ್ದಾಳೆ. (1ಚ) “ನೀನು ಪಾಸಾಗಿದ್ದಿ” ಎಂದು ಜಾನಕಿ ಹೇಳಿದ್ದಾಳೆ.
(1ಕ)ದಲ್ಲಿ ಎಂದು ಪದವನ್ನು ಬಳಸಲಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಎತ್ತುಗೆ ಗುರುತುಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಲ್ಲ; ಅದು ಎತ್ತಿಹೇಳುವ ನಾನು ಪಾಸಾಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಒಳಸೊಲ್ಲು ನಿಜಕ್ಕೂ ನೀನು ಪಾಸಾಗಿದ್ದಿ ಎಂಬುದಾಗಿದ್ದು, ಹೊರಸೊಲ್ಲಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುವಂತೆ ಅದರ ನೀನು ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ನಾನು ಎಂಬುದಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ. ಆದರೆ, (1ಚ)ದಲ್ಲಿ ಎಂದು ಎಂಬುದನ್ನು ಬಳಸುವುದರೊಂದಿಗೆ ಎತ್ತುಗೆ ಗುರುತುಗಳನ್ನೂ ಬಳಸಲಾಗಿದೆ; ಹಾಗಾಗಿ, ಇಲ್ಲಿ ಮೇಲಿನ ಮಾರ್ಪಾಡನ್ನು ನಡೆಸಿಲ್ಲ. ಎಂದು ಪದವನ್ನು ಬಳಸಿರುವಲ್ಲಿ ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬರುವ ನಾನು ಮತ್ತು ನೀನು ಪದಗಳು ಆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರನ್ನು ತಿಳಿಸಬಲ್ಲುವು, ಮತ್ತು ಅದರ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರನ್ನೂ ತಿಳಿಸಬಲ್ಲುವು ಎಂಬುದನ್ನು ಮುಂದೆ ನೋಡಲಿರುವೆವು. ಆದರೆ, ಅಂತಹ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲನ್ನು ಎತ್ತುಗೆ ಗುರುತುಗಳೊಳಗೆ ಇರಿಸಿರುವ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಎಂದು ಪದವನ್ನು ಬಳಸಲಾಗಿದೆಯಾದರೂ, ಅದರಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ನಾನು ಮತ್ತು ನೀನು ಪದಗಳು ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರನ್ನು ಮಾತ್ರವೇ ತಿಳಿಸಬಲ್ಲುವಲ್ಲದೆ ಅವಕ್ಕಿಂತ ಬೇರಾಗಿರುವ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರನ್ನು ತಿಳಿಸಲಾರವು.
9.2.5 ಎಂದು ಪದದ ಬಳಕೆ
ಎಂದು ಪದದ ಮೂಲಕ ಇನ್ನೊಬ್ಬನು ನುಡಿದ ಸೊಲ್ಲನ್ನು ಎತ್ತಿಹೇಳುವಲ್ಲಿ ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲು ಒಳಸೊಲ್ಲಾಗಿ ಬರುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬಂತಹ ಎತ್ತಿಹೇಳುವ ಸೊಲ್ಲು ಹೊರಸೊಲ್ಲಾಗಿ ಬರುತ್ತದೆ: (1ಕ) ನಿಮಗೆ ಸಾವಿರ ರುಪಾಯಿ ಕೊಡುತ್ತೇನೆಂದು ರಾಜು ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ. (1ಚ) ಈ ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಯಾರೂ ಹೊಗೆಬತ್ತಿ ಸೇದಬಾರದೆಂದು ರಾಜು ಎಚ್ಚರಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಎಂದು ಎಂಬುದು ಎನ್ನು ಎಂಬ ಎಸಕಪದದ ಪರಿಚೆರೂಪವಾಗಿದ್ದು, ಅದರ ಬಳಿಕ ಇನ್ನೊಂದು ಎಸಕಪದ ಬರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ; ಆದರೆ, ಎನ್ನು ಎಂಬ ಪದ ತಿಳಿಸುವ ಹುರುಳನ್ನು ಕೊಡಬಲ್ಲ ಹೇಳು, ತಿಳಿಸು, ಉಲಿ, ಅಳು, ಕೇಳು, ಅನ್ನು, ಕಿರುಚು, ಎಚ್ಚರಿಸು, ಬಯ್ಯು ಮೊದಲಾದ ಎಸಕಪದಗಳು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಅನಿಸು, ತೋರು, ಗೊತ್ತಿರು, ಗೊತ್ತಾಗು, ನೆನಪಿಸು, ಎಣಿಸು ಮೊದಲಾದ ಬೇರೆ ಕೆಲವು ಬಗೆಯ ಎಸಕಪದಗಳೂ ಎಂದು ಪದದ ಬಳಿಕ ಬರಬಲ್ಲುವು:
(1ಕ) ನೀನು ಬಂದಿದ್ದಿಯೆಂದು ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆ. (1ಚ) ಇವತ್ತು ಮಳೆ ಬರಬಹುದೆಂದು ಅವನಿಗೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. (1ಟ) ಅವರು ತುಂಬಾ ತಿಳಿದವರೆಂದು ಅವನು ಎಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಈ ರೀತಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬನ ಸೊಲ್ಲನ್ನು ಇಲ್ಲವೇ ಅನಿಸಿಕೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹೇಳುವಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಬೇರೆಯೂ ಕೆಲವು ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಎಂದು ಎಂಬುದನ್ನು ಬಳಸಿ ಒಂದು ಸೊಲ್ಲನ್ನು ಇನ್ನೊಂದು ಸೊಲ್ಲಿನ ಒಳಸೊಲ್ಲನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಲು ಬರುತ್ತದೆ; ಎತ್ತುಗೆಗಾಗಿ, ಕೆಳಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಒಳಸೊಲ್ಲು ಹೊರಸೊಲ್ಲು ತಿಳಿಸುವ ಎಸಕಕ್ಕೆ ಕತ(ಕಾರಣ)ವನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ: (1) ಊರಿಗೆ ಹೋಗಲಿದೆಯೆಂದು ರಾಜು ಇವತ್ತು ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಗೇ ಎದ್ದಿದ್ದಾನೆ. ಎಂದು ಎಂಬ ಪರಿಚೆರೂಪವನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಎಂಬುದು ಎಂಬ ಹೆಸರುರೂಪವನ್ನೂ ಇಂತಹ ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲುಗಳ ಬಳಿಕ ಬಳಸಲು ಬರುತ್ತದೆ: (1ಕ) ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬಣ್ಣ ಬಳಿಯುವುದಿನ್ನೂ ಬಾಕಿಯಿದೆ ಎಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿಂದ್ದಂತೆ ನೆನಪಾಯಿತು. (1ಚ) ತಾನು ಮನೆ ಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವನು ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಂದು ಪದವನ್ನು ಬಳಸಿರುವಲ್ಲಿ ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲು ಮತ್ತು ಹೊರಸೊಲ್ಲು ಎಂಬುದಾಗಿ ಎರಡು ಸೊಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟು ಸೇರಿಸಲಾಗಿದೆ; ಹೀಗೆ ಒಟ್ಟು ಸೇರಿಸುವಾಗ, ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರಿಗೆ ಮತ್ತು ಅವರ ಜಾಗ ಮತ್ತು ಹೊತ್ತುಗಳಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಾಗೆ ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಬಗೆಯ ಮಾರ್ಪಾಡುಗಳನ್ನು ಮಾಡಲು ಬರುತ್ತದೆ. ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬರುವ ಆಡುಪದಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಸಬಲ್ಲ ಮಾರ್ಪಾಡುಗಳು ಅವುಗಳ ಆಡುಗ, ಕೇಳುಗ, ಮತ್ತು ಬೇರೊಬ್ಬರಿಗೂ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ, ಕೇಳುಗ, ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರಿಗೂ ನಡುವಿರುವ ಸಂಬಂದ ಎಂತಹದು ಎಂಬುದನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿರುತ್ತದೆ. (1) ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ: ಎರಡು ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲೂ ಆಡುಗ ಒಬ್ಬನೇ ಆಗಿರುವಲ್ಲಿ ಯಾವ ಬದಲಾವಣೆಯೂ
ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ; ಯಾಕೆಂದರೆ, ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬರುವ ನಾನು ಪದ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ: (1ಕ) ನಾನು ಪಾಸಾಗಿದ್ದೇನೆಂದು ನಾನೇ ರಾಜುವಿನ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿದ್ದೆ. (1ಚ) ನಾನು ಬರುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಆವತ್ತೇ (ನಾನು) ನಿಮಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೆ. (2) ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಕೇಳುಗ: ಇಂತಹ ಸೊಲ್ಲುಗಳ ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ನಾನು ಪದವನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಲಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ನೀನು ಪದವನ್ನು ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಮೊದಲು ಕೊಡಲಾಗುತ್ತದೆ: (1ಕ) “ನಾನು ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ನೀನು ಹೇಳಿದ್ದಿ. (1ಚ) ನೀನು ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದಿ. (1ಚ) ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ನೀನು ಎಂಬುದನ್ನು ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಳಸಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ; ಹಾಗಾಗಿ, ಅದು ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಪದವಲ್ಲ, ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಪದವೇ ಎಂಬುದಾಗಿ, ಮತ್ತು ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನ ನಾನು ಎಂಬುದು (1ಚ)ದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದುಹೋಗಿದೆ ಎಂಬುದಾಗಿಯೂ ತಿಳಿಯಲು ಬರುತ್ತದೆ. ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಕೇಳುಗವನ್ನು ತಿಳಿಸಲು ಮದಿಪಿನ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪವನ್ನು ಬಳಸಿರುವಲ್ಲಿ ಇದು ಇನ್ನಶ್ಟು ಸರಿಯಾಗಿ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ: (1ಕ) “ನಾನು ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ನೀವು ಹೇಳಿದ್ದಿರಿ. (1ಚ) ನೀವು ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದಿರಿ. (1ಚ)ದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ನೀವು ಎಂಬುದನ್ನು ಎಂದು ಪದದ ಬಳಿಕವೂ ಬಳಸಲು ಬರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು: (1ಟ) ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆಂದು ನೀವು ಹೇಳಿದ್ದಿರಿ. (3) ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಬೇರೊಬ್ಬ: ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರಿಂದ ಬೇರೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿರುವಲ್ಲಿ ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನ ನಾನು ಪದವನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿಸಬಹುದು, ಇಲ್ಲವೇ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುವಂತೆ ತಾನು ಎಂಬುದಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡಿಸಬಹುದು:
(1ಕ) ರಾಜು ಜಾನಕಿಯ ಹತ್ತಿರ ನಾನೊಂದು ಹುಲಿಯನ್ನು ಕೊಂದಿದ್ದೇನೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ. (1ಚ) ರಾಜು ಜಾನಕಿಯ ಹತ್ತಿರ ತಾನೊಂದು ಹುಲಿಯನ್ನು ಕೊಂದಿದ್ದೇನೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ. ಇಂತಹ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಕೇಳುಗ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗವಾಗಿದೆಯಾದರೆ, ಅದರ ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬರುವ ನಾನು ಪದ ಇಪ್ಪುರುಳಿಗೆ ಎಡೆಕೊಡಬಲ್ಲುದು: (1) ನಾನು ಪಾಸಾಗಿದ್ದೇನೆಂದು ಜಾನಕಿ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿದ್ದಾಳೆ. (1ಕ) “ನಾನು ಪಾಸಾಗಿದ್ದೇನೆ” ಎಂದು ಜಾನಕಿ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿದ್ದಾಳೆ. (1ಚ) “ನೀನು ಪಾಸಾಗಿದ್ದೀ” ಎಂದು ಜಾನಕಿ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿದ್ದಾಳೆ. (1)ನೇ ಸೊಲ್ಲಿಗೆ (1ಕ) ಸೊಲ್ಲಿನ ಹುರುಳೂ ಸಿಗಬಲ್ಲುದು, ಮತ್ತು (1ಚ) ಸೊಲ್ಲಿನ ಹುರುಳೂ ಸಿಗಬಲ್ಲುದು. ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಯಾವ ಮಾರ್ಪಾಡನ್ನೂ ಮಾಡದೆ ಅದಕ್ಕೆ ಎಂದು ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಸೇರಿಸಲಾಗಿದೆಯಾದರೆ, ಆ ಸೊಲ್ಲಿಗೆ (1ಕ) ಸೊಲ್ಲಿನ ಹುರುಳು ಸಿಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಅದರಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ನೀನು ಪದವನ್ನು, ಹೊರಸೊಲ್ಲಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುವಂತೆ, ನಾನು ಎಂಬುದಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡಿಸಲಾಗಿದೆಯಾದರೆ (1ಚ) ಸೊಲ್ಲಿನ ಹುರುಳು ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಮೇಲೆ ವಿವರಿಸಿದ ಹಾಗೆ, ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನ ನಾನು ಪದದ ಬದಲು ತಾನು ಪದವನ್ನು ಬಳಸಿದಲ್ಲಿ ಈ ಇಪ್ಪುರುಳು ಇಲ್ಲವಾಗುತ್ತದೆ: (1ಟ) ತಾನು ಪಾಸಾಗಿದ್ದೇನೆಂದು ಜಾನಕಿ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿದ್ದಾಳೆ. (1ಟ) ಸೊಲ್ಲಿಗೆ (1ಕ) ಸೊಲ್ಲಿನ ಹುರುಳು ಬರಬಲ್ಲುದಲ್ಲದೆ (1ಚ) ಸೊಲ್ಲಿನ ಹುರುಳು ಬರಲಾರದು. ಅದರಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ತಾನು ಪದ ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರಿಂದ ಬೇರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ; ಹಾಗಾಗಿ, ಅದು ಆ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲೇನೇ ಬಂದಿರುವ ಜಾನಕಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ತಿಳಿಸಬಲ್ಲುದು. (4) ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಕೇಳುಗ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ: ಇಂತಹ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಕೇಳುಗನನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ನೀನು ಪದವನ್ನು ಹೊರಸೊಲ್ಲಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುವಂತೆ ನಾನು ಎಂಬುದಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡಿಸಲು ಬರುತ್ತದೆ:
(1ಕ) “ನೀನು ಪಾಸಾಗಿದ್ದಿ” ಎಂದು ಅವಳು ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿದ್ದಾಳೆ. (1ಚ) ನಾನು ಪಾಸಾಗಿದ್ದೇನೆಂದು ಅವಳು ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿದ್ದಾಳೆ. ಆದರೆ, ನೀನು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಎಂಬುದಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡಿಸಿದ ಸೊಲ್ಲಿಗೆ ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಬೇರೊಬ್ಬನಾಗಿರುವಂತಹ (1ಟ) ಸೊಲ್ಲಿನ ಹುರುಳೂ ಬರಬಲ್ಲುದು: (1ಟ) “ನಾನು ಪಾಸಾಗಿದ್ದೇನೆ” ಎಂದು ಅವಳು ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿದ್ದಾಳೆ. ಈ ಇಪ್ಪುರುಳನ್ನು ಇಲ್ಲವಾಗಿಸಲು (1ಟ)ದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನ ನಾನು ಎಂಬುದನ್ನು (1ಚ)ದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿದ ಹಾಗೆ ಮಾರ್ಪಡಿಸದೆ ಉಳಿಸುವ ಬದಲು, ತಾನು ಎಂಬುದಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡಿಸಬಹುದು: (1ತ) ತಾನು ಎಂಟು ಗಂಟೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ಅವಳು ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿದ್ದಾಳೆ. (5) ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಕೇಳುಗ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಕೇಳುಗ: ಇಂತಹ ಸೊಲ್ಲುಗಳ ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬರುವ ನೀನು ಪದ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿಗೂ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುವ ಕಾರಣ, ಅದನ್ನು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಮಾರ್ಪಡಿಸಬೇಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. (1ಕ) “ನಿನಗೆ ಮೇಲಿನ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿದೆ” ಎಂದು ಅವರು ನಿನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿದ್ದರಲ್ಲವೇ? (1ಚ) ನಿನಗೆ ಮೇಲಿನ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿದೆಯೆಂದು ಅವರು ನಿನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿದ್ದರಲ್ಲವೇ? (6) ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಕೇಳುಗ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಬೇರೊಬ್ಬ: ಇಂತಹ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನ ನೀನು ಪದಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಿ, ಹೊರಸೊಲ್ಲಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುವಂತೆ, ಅದು ತಿಳಿಸುವ ಪಾಂಗನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಹೆಸರುಪದವನ್ನು ಬಳಸಲು ಬರುತ್ತದೆ: (1) “ನೀನು ಎಂಟು ಗಂಟೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕು” ಎಂದು ಅವಳು ಹರಿಯ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿದ್ದಾಳೆ.
(1ಕ) ನೀನು ಎಂಟು ಗಂಟೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ಅವಳು ಹರಿಯ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿದ್ದಾಳೆ. (1ಚ) ಹರಿ ಎಂಟು ಗಂಟೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ಅವಳು ಆತನ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿದ್ದಾಳೆ. (7) ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಬೇರೊಬ್ಬ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ: ಇಂತಹ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದಿರುವ ಹೆಸರುಪದವನ್ನು ನಾನು ಎಂಬುದಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡಿಸಲು ಬರುತ್ತದೆ: (1ಕ) “ರಾಜು ಪಾಸಾಗಿದ್ದಾನೆ” ಎಂದು ಜಾನಕಿ ಹರಿಯ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿದ್ದಾಳೆ. (1ಚ) ನಾನು ಪಾಸಾಗಿದ್ದೇನೆಂದು ಜಾನಕಿ ಹರಿಯ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿದ್ದಾಳೆ. ಆದರೆ, ಈ ರೀತಿ ಬಳಕೆಯಾಗಿರುವ ನಾನು ಪದ ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗವನ್ನೂ ತಿಳಿಸಬಲ್ಲುದಾದ ಕಾರಣ ಇಪ್ಪುರುಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ; ಮೇಲೆ ತಿಳಿಸಿದ ಹಾಗೆ, ಈ ಎರಡನೇ ಹುರುಳು ಬಂದಿರುವಲ್ಲಿ ನಾನು ಪದದ ಬದಲು ತಾನು ಪದವನ್ನು ಬಳಸುವ ಮೂಲಕ ಇಪ್ಪುರುಳನ್ನು ಇಲ್ಲವಾಗಿಸಲು ಬರುತ್ತದೆ: (1ಟ) ತಾನು ಪಾಸಾಗಿದ್ದೇನೆಂದು ಜಾನಕಿ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿದ್ದಾಳೆ. (8) ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಬೇರೊಬ್ಬ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಕೇಳುಗ: ಇಂತಹ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೊಬ್ಬನನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಬಳಸಿರುವ ಪದಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಿ ನೀನು ಪದವನ್ನು ಬಳಸಲು ಬರುತ್ತದೆ: (1ಕ) “ರಾಜು ಪಾಸಾಗಿದ್ದಾನೆ” ಎಂದು ಜಾನಕಿ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿದ್ದಾಳೆ. (1ಚ) ನೀನು ಪಾಸಾಗಿದ್ದೀಯೆಂದು ಜಾನಕಿ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿದ್ದಾಳೆ. ಆದರೆ, ಇಂತಹ ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲುಗಳ ಕೇಳುಗ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗವಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ, ಈ ಮಾರ್ಪಾಡು ಇಪ್ಪುರುಳಿಗೆ ಎಡೆಕೊಡಬಲ್ಲುದು; ಯಾಕೆಂದರೆ, ಹೆಸರುಪದದ ಬದಲಿಗೆ ಬಂದ ನೀನು ಪದ ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಕೇಳುಗನನ್ನೂ ತಿಳಿಸಬಲ್ಲುದು: (1ಟ) “ನೀನು ಪಾಸಾಗಿದ್ದೀ” ಎಂದು ಜಾನಕಿ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿದ್ದಾಳೆ.
ಈ ಇಪ್ಪುರುಳನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸಲು (1ಟ) ಸೊಲ್ಲಿನ ನೀನು ಪದದ ಬದಲು ನಾನು ಪದವನ್ನು ಬಳಸಬಹುದು, ಮತ್ತು ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದಾಗ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಇನ್ನೊಂದು ಬಗೆಯ ಇಪ್ಪುರುಳನ್ನು ನಾನು ಪದದ ಬದಲು ತಾನು ಪದವನ್ನು ಬಳಸಿ ಇಲ್ಲವಾಗಿಸಬಹುದು: (1ತ) ನಾನು ಪಾಸಾಗಿದ್ದೇನೆಂದು ಜಾನಕಿ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿದ್ದಾಳೆ. (1ಪ) ತಾನು ಪಾಸಾಗಿದ್ದೇನೆಂದು ಜಾನಕಿ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿದ್ದಾಳೆ. (9) ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಬೇರೊಬ್ಬ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಬೇರೊಬ್ಬ: ಇಂತಹ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಹೆಸರುಪದದ ಬದಲಿಗೆ ಯಾವ ಆಡುಪದವನ್ನೂ ಬಳಸಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ: (1ಕ) ರಾಜು ಪಾಸಾಗಿದ್ದಾನೆಂದು ಹರಿ ಅವನ ಅಣ್ಣನ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ. (1ಚ) ನಿನ್ನ ತಮ್ಮ ಪಾಸಾಗಿದ್ದಾನೆಂದು ಹರಿ ರಾಜುವಿನ ಅಣ್ಣನ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ. (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನ ರಾಜು ಎಂಬುದನ್ನು ನಿನ್ನ ತಮ್ಮ ಎಂಬುದಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡಿಸಲು ಬರುತ್ತದೆ; ಆದರೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಯಾಗಿರುವ ನಿನ್ನ ಎಂಬ ಆಡುಪದ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಕೇಳುಗನನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದಲ್ಲದೆ ಬೇರೊಬ್ಬನನ್ನಲ್ಲ.
9.2.6 ಬೇರೆ ಮಾರ್ಪಾಡುಗಳು
ಮೇಲೆ ವಿವರಿಸಿದ ಹಾಗೆ, ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಹೆಸರುಪದಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಆಡುಪದಗಳನ್ನು ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುವ ಹಾಗೆ ಮಾರ್ಪಡಿಸಿದಾಗ, ಅದರೊಂದಿಗೆ ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಎಸಕರೂಪದಲ್ಲೂ ಮಾರ್ಪಾಡುಗಳನ್ನು ನಡೆಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ; ಅವುಗಳ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಹೊತ್ತಿನ ಒಟ್ಟುಗಳು ಈ ಆಡುಪದಗಳಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುವಂತೆ ಮಾರ್ಪಡುವುದನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು: (1ಕ) “ರಾಜು ಪಾಸಾಗಿದ್ದಾನೆ” ಎಂದು ಜಾನಕಿ ಹರಿಯ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿದ್ದಾಳೆ. (1ಚ) ನಾನು ಪಾಸಾಗಿದ್ದೇನೆಂದು ಜಾನಕಿ ಹರಿಯ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿದ್ದಾಳೆ.
(2ಕ) “ನೀನು ಪಾಸಾಗಿದ್ದಿ” ಎಂದು ಜಾನಕಿ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿದ್ದಾಳೆ. (2ಚ) ನಾನು ಪಾಸಾಗಿದ್ದೇನೆಂದು ಜಾನಕಿ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿದ್ದಾಳೆ. (1ಕ) ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಬೇರೊಬ್ಬ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗವಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ರಾಜು ಎಂಬ ಹೆಸರುಪದವನ್ನು (1ಚ) ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಎಂಬುದಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ, ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುವಂತೆ, ಪಾಸಾಗಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಎಸಕರೂಪವನ್ನು ಪಾಸಾಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದಾಗಿಯೂ ಮಾರ್ಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, (2ಕ) ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಕೇಳುಗ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗವಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ನೀನು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಎಂಬುದಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ, ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುವಂತೆ ಪಾಸಾಗಿದ್ದಿ ಎಂಬುದನ್ನು ಪಾಸಾಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದಾಗಿಯೂ ಮಾರ್ಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ. ತಾನು ಎಂಬ ಆಡುಪದ ಮಾತ್ರ ಈ ಕಟ್ಟಲೆಗೆ ಹೊರಪಡಿಕೆಯಾಗಿದೆ; ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ನಾನು ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಬೇರೊಬ್ಬ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುವಂತೆ ತಾನು ಎಂಬುದಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡಿಸಿದಾಗಲೂ ಅದರ ಎಸಕಪದರೂಪ ಮಾರ್ಪಡದೆ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ: (1ಕ) “ನಾನು ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ರಾಜು ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿದ್ದ. (1ಚ) ತಾನು ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆಂದು ರಾಜು ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿದ್ದ. (1ಚ)ದಲ್ಲಿ ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನ ನಾನು ಎಂಬುದು ತಾನು ಎಂಬುದಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿದೆಯಾದರೂ, ಅದರ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ಎಸಕಪದ ಮಾರ್ಪಡದೆ G½¢zÉ. ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಪದಗಳು ಮತ್ತು ಎಸಕಪದದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಗುರುತಿನ ಒಟ್ಟುಗಳು ಈ ರೀತಿ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುವಂತೆ ಮಾರ್ಪಾಡುತ್ತವೆಯಾದರೂ, ಅದರ ಎಸಕಪದರೂಪದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಹೊತ್ತಿನ ಒಟ್ಟು ಮಾರ್ಪಡದೆ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ: (1ಕ) “ನಾನು ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ನೀವು ಹೇಳಿದ್ದಿರಿ. (1ಚ) ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆಂದು ನೀವು ಹೇಳಿದ್ದಿರಲ್ಲವೇ? (2ಕ) “ನಾನು ಎಂಟು ಗಂಟೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ಆಕೆ ಹೇಳಿದ್ದಳು.
(2ಚ) ತಾನು ಎಂಟು ಗಂಟೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆಂದು ಆಕೆ ಹೇಳಿದ್ದಳು. (1ಚ) ಮತ್ತು (2ಚ) ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಎಸಕಪದದ ಹೊತ್ತಿನ ಒಟ್ಟು ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಹೊತ್ತಿನ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುವಂತೆ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಎತ್ತಿಹೇಳುವ ಸೊಲ್ಲು ಅರಿಕೆರೂಪದಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಅದನ್ನು ಹೇಳಿಕೆಯ ರೂಪಕ್ಕೆ ಮಾರ್ಪಡಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ: (1ಕ) “ಯಾರೂ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಬೇಡಿ” (1ಚ) ಯಾರೂ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಬಾರದೆಂದು ರಾಜು ಹೇಳಿದ್ದ. (2ಕ) “ನೀವು ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿ” (2ಚ) ನಾವು ಹೊರಗೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ರಾಜು ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ. ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬರುವ ಎಸಕಪದದ ಹೊತ್ತಿನ ರೂಪ ಮಾರ್ಪಡದೆ ಉಳಿಯುವುದಾದರೂ, ಅದಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಿರುವ ಹೊತ್ತಿನ ಪರಿಚೆಪದಗಳು ಬದಲಾಗುತ್ತವೆ; ಅವನ್ನು ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುವಂತೆ ಮಾರ್ಪಡಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಇದರಿಂದಾಗಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವಕ್ಕೂ ಎಸಕಪದದ ಹೊತ್ತಿನ ರೂಪಕ್ಕೂ ನಡುವಿದ್ದ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಇಲ್ಲವಾಗುತ್ತದೆ: (1ಕ) “ನಾನು ನಾಳೆ ಬರುತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ರಾಜು ಹೇಳಿದ್ದ. (1ಚ) ರಾಜು ನಿನ್ನೆಯೇ ಬರುತ್ತೇನೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದ. (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲನ್ನು ಮಾರ್ಪಡಿಸದೆ ಎತ್ತುಗೆ ಗುರುತುಗಳೊಳಗೆ ಕೊಡಲಾಗಿದೆ; ಇದಕ್ಕೆ ಬದಲು, (1ಚ)ದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುವ ಹಾಗೆ ಮಾರ್ಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ; ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದಾಗ, ನಾಳೆ ಎಂಬುದು ನಿನ್ನೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದೆ, ಮತ್ತು ಇದರಿಂದಾಗಿ ಅದಕ್ಕೂ ಬರುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ಎಸಕಪದ ತಿಳಿಸುವ ಹೊತ್ತಿಗೂ ನಡುವಿದ್ದ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಇಲ್ಲವಾಗಿದೆ. ಹೊತ್ತಿನ ಪರಿಚೆಪದಗಳ ಹಾಗೆ ಜಾಗದ ಪರಿಚೆಪದಗಳನ್ನೂ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುವಂತೆ ಮಾರ್ಪಡಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ: (1ಕ) “ಇಲ್ಲಿ ಜೋರಾಗಿ ಮಳೆ ಬರುತ್ತಿದೆ” ಎಂದು ರಾಜು ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ. (1ಚ) ಅಲ್ಲಿ ಜೋರಾಗಿ ಮಳೆ ಬರುತ್ತಿದೆಯೆಂದು ರಾಜು ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ.
(1ಕ)ದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಇಲ್ಲಿ ಎಂಬ ಪರಿಚೆಪದ ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗನ ಜಾಗವನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ; ಇದನ್ನು ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗನ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಲು (1ಚ)ದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಎಂಬುದಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ. ಬರು ಮತ್ತು ಹೋಗು ಎಂಬ ಎರಡು ಎಸಕಪದಗಳ ಬಳಕೆ ಅವುಗಳ ಪಾಂಗುಗಳಾಗಿ ಬರುವ ಆಡುಪದಗಳನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿರುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ, ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಮಾರ್ಪಾಡುಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವಾಗ, ಅದರ ಎಸಕಪದಗಳಾಗಿ ಬರು ಇಲ್ಲವೇ ಹೋಗು ಬಂದಿವೆಯಾದರೆ ಅವುಗಳನ್ನೂ ಮಾರ್ಪಡಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ: (1ಕ) “ನಾನು ಹರಿಯಲ್ಲಿಗೆ ಹೊಗುತ್ತೇನೆ”ಂದು ರಾಜು ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ. (1ಚ) ನಾನು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿಗೆ ಬರುತ್ತೇನೆಂದು ರಾಜು ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ. (1ಕ) ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದ ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲನ್ನು ಅದರ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಲು ಹರಿಯಲ್ಲಿಗೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿಗೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ; ಹೀಗೆ ಮಾರ್ಪಡಿಸುವುದರೊಂದಿಗೆ, ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಎಸಕಪದವನ್ನೂ ಹೋಗು ಎಂಬುದರಿಂದ ಬರು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಮಾರ್ಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ. ಬರು ಮತ್ತು ಹೋಗು ಪದಗಳ ಬಳಕೆಯ ಹಿಂದಿರುವ ಕಟ್ಟಲೆಯೇನೆಂದರೆ, ಅವುಗಳ ಗುರಿ ಇಲ್ಲವೇ ಸುರು ಪಾಂಗು ತಿಳಿಸುವ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಆಡುಗ ಇಲ್ಲವೇ ಕೇಳುಗರು ಇರುವರಾದರೆ ಬರು ಎಂಬುದನ್ನು ಬಳಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲವಾದರೆ ಹೋಗು ಎಂಬುದನ್ನು ಬಳಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. (1ಕ) ನಾನು (ನಮ್ಮ) ಮನೆಗೆ ನಾಳೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. (1ಚ) ನೀವು ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಯಾವಾಗ ಬರುತ್ತೀರಿ? (1ಟ) ನಾನು ನಾಳೆ ನಿಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ; ಯಾಕೆಂದರೆ, ನೀವು ಅಲ್ಲಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. (1ಕ) ಸೊಲ್ಲನ್ನು ಆಡುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅದರ ಆಡುಗ ತನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಅದರಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಹೋಗು ಎಸಕಪದ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ; (1ಚ) ಸೊಲ್ಲನ್ನು ಆಡುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅದರ ಆಡುಗನು ತನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಕೇಳುಗನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬರುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಾನೆ ಎಂಬ ಅನಿಸಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಬರು ಎಂಬ ಪದ ಬಳಕೆಯಾಗಿದೆ; ಇದಕ್ಕೆ ಬದಲು, (1ಟ)ದಲ್ಲಿ ಕೇಳುಗ ಆತನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ವಿಶಯ ಮೊದಲೇ ತಿಳಿದಿದೆಯಾದ ಕಾರಣ, ಹೋಗು ಪದವನ್ನು ಬಳಸಲಾಗಿದೆ.
9.2.7 ಅಂತೆ ಪದದ ಬಳಕೆ
ಬೇರೊಬ್ಬನು ನುಡಿದ ಸೊಲ್ಲನ್ನು ಎತ್ತಿಹೇಳಲು ಅದರ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅಂತೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸೇರಿಸುವುದು ಇನ್ನೊಂದು ಹೊಲಬು; ಈ ಅಂತೆ ಎಂಬ ಪದವೂ ಅನ್ನು ಎಂಬ ಎಸಕಪದದ ಒಂದು ರೂಪವಾಗಿದೆ; ಆದರೆ, ಇದನ್ನು ಬಳಸಿರುವಲ್ಲಿ ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲನ್ನು ಯಾರು ಯಾರಿಗೆ ಯಾವಾಗ ಎಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬಂತಹ ಆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಉಂಟುಮಾಡುವಿಕೆಗೆ ಸಂಬಂದಿಸಿರುವ ವಿಶಯಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ, ಅದರ ಆಡುಗ, ಕೇಳುಗ, ಹೊತ್ತು, ಜಾಗ ಮೊದಲಾದವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಹೊರ ಸೊಲ್ಲಿನ ಉಂಟುಮಾಡುವಿಕೆಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. (1ಕ) “ರಾಜು ಇವತ್ತು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬಂದ” ಎಂದು ಜಾನಕಿ ಹೇಳಿದಳು. (1ಚ) ನೀವು ನಿನ್ನೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬಂದಿರಂತೆ. (2ಕ) “ನಾನು ನಿಮಗೆ ಈ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಆತ ಹೇಳಿದ. (2ಚ) ನನಗೆ ಆತ ಆ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲವಂತೆ. ಎಂದು ಪದದ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಎಸಕಪದದ ಹೊತ್ತಿನ ರೂಪ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುವಂತೆ ಮಾರ್ಪಡುವುದಿಲ್ಲ; ಆದರೆ, ಅಂತೆ ಪದದ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಎಸಕಪದದ ಹೊತ್ತಿನ ರೂಪವೂ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಉಂಟುಮಾಡುವಿಕೆಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾರ್ಪಡುತ್ತದೆ: (1ಕ) “ಅವರು ಇಲ್ಲಿಗೆ ನಾಳೆ ಬರಲಿ” ಎಂದು ರಾಜು ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ. (1ಚ) ನೀವು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಇವತ್ತು ಹೋಗಬೇಕಂತೆ. (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ಎಂದು ಎಂಬುದರ ಮೂಲಕ ಎತ್ತಿಹೇಳಿದ ಸೊಲ್ಲನ್ನೇ (1ಚ)ದಲ್ಲಿ ಅಂತೆ ಎಂಬುದರ ಮೂಲಕ ಎತ್ತಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; (1ಕ)ದ ಎತ್ತುಗೆಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದ ಅವರು ಎಂಬುದನ್ನು ನೀವು ಎಂಬುದಾಗಿ, ಮತ್ತು ನಾಳೆ ಎಂಬುದು ಇವತ್ತು ಎಂಬುದಾಗಿ ಇಡೀ ಸೊಲ್ಲಿನ ಉಂಟುಮಾಡುವಿಕೆಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುವಂತೆ ಮಾರ್ಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ; ಇದಲ್ಲದೆ, ಬರಲಿ ಎಂಬ ಎಸಕರೂಪವನ್ನೂ ಹೋಗಬೇಕು ಎಂಬುದಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ.
9.3 ತಾನು ಪದದ ಬಳಕೆ
ಆಡುಪದಗಳಲ್ಲಿ ಮೂರನೆಯದಾದ ತಾನು ಎಂಬ ಪದ ಕೆಲವು ವಿಶಯಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಮತ್ತು ನೀನು ಎಂಬ ಉಳಿದ ಎರಡು ಪದಗಳನ್ನು ಹೋಲುತ್ತದೆ; ಆದರೆ, ಬೇರೆ ಕೆಲವು ವಿಶಯಗಳಲ್ಲಿ ಅದು ಅವುಗಳಿಂದ ಬೇರಾಗಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ, ಅದನ್ನೊಂದು ಆಡುಪದವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕೇ ಇಲ್ಲವೇ ಬೇರೆಯೇ ಒಂದು ಬಗೆಯ ಪದವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕೇ ಎಂಬ ಕೇಳ್ವಿಗೆ ಸುಳುವಾಗಿ ಮರುನುಡಿಯನ್ನು ಕೊಡಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಸೊಲ್ಲರಿಮೆಯಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೂ ನಾನು ಮತ್ತು ನೀನು ಎಂಬ ಉಳಿದ ಎರಡು ಪದಗಳಿಗೂ ನಡುವಿರುವ ಹೋಲಿಕೆಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಒತ್ತು ಕೊಡಲಾಗಿದ್ದು, ಅದು ಒಂದು ಆಡುಪದವೆಂಬುದಾಗಿ ತೀರ್ಮಾನಿಸಲಾಗಿದೆ. ತಾನು ಪದಕ್ಕಿರುವ ಹಲವು ಬಗೆಯ ಬಳಕೆಗಳನ್ನು ಈ ಮೇಲಿನ ತೀರ್ಮಾನವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುವ ಹಾಗೆ ಕಾಣಲು ಬರುತ್ತದೆಯೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಲಾಗಿದೆ.
9.3.1 ಹೋಲಿಕೆಗಳು
ನಾನು ಮತ್ತು ನೀನು ಪದಗಳ ಹಾಗೆ ತಾನು ಪದವೂ ಒಂದು ಆಡುಪದ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವುಗಳ ನಡುವೆ ಕಾಣಿಸುವ ಹಲವು ಹೋಲಿಕೆಗಳು ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತವೆ; ಇಂತಹ ಹೋಲಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಮುಕ್ಯವಾದ ಕೆಲವನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಕೊಡಲಾಗಿದೆ: (1) ನಾನು ಮತ್ತು ನೀನು ಪದಗಳ ಹಾಗೆ, ತಾನು ಪದವೂ ಅದನ್ನು ಬಳಸಿರುವ ಸೊಲ್ಲಿನ ಉಂಟುಮಾಡುವಿಕೆಗೆ ಸಂಬಂದಿಸಿರುವಂತಹ ಒಂದು ಪಾಂಗನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆಯೆಂದು ಹೇಳಬಹುದು; ಯಾಕೆಂದರೆ, ಅದರ ಹೆಚ್ಚಿನ ಬಳಕೆಗಳಲ್ಲೂ ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರಿಂದ ಬೇರಾಗಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಂಬ ಹುರುಳು ಅದಕ್ಕಿದೆ, ಮತ್ತು ಈ ಹುರುಳು ಅದನ್ನು ಸೊಲ್ಲಿನ ಉಂಟುಮಾಡುವಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂದಿಸುತ್ತದೆ. (2) ನಾನು ಮತ್ತು ನೀನು ಪದಗಳ ಹಾಗೆ, ತಾನು ಪದವೂ ಎಲ್ಲಾ ಬಗೆಯ ಪತ್ತುಗೆ ಒಟ್ಟುಗಳೊಂದಿಗೂ ಬಳಕೆಯಾಗಬಲ್ಲುದು:
(1ಕ) ತನ್ನನ್ನು ಯಾರೂ ಗುರುತಿಸಲಾರರೆಂದು ರಾಜು ತಿಳಿದಿದ್ದ. (1ಚ) ತನ್ನಿಂದ ಯಾರಿಗೂ ತೊಂದರೆಯಾಗಬಾರದೆಂದು ರಾಜು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ. (1ಟ) ತನಗೆ ಏನೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲವೆಂದು ರಾಜು ಬೇಸರಿಸಿದ್ದ. (1ತ) ತನ್ನಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ನಂಬಿಕೆಯಿಲ್ಲವೆಂದು ರಾಜು ಸಿಟ್ಟಾಗಿದ್ದ. (1ಪ) ತನ್ನ ಕೆಲಸವನ್ನು ರಾಜು ತಾನೇ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಇದಲ್ಲದೆ, ಈ ಪತ್ತುಗೆ ಒಟ್ಟುಗಳೊಂದಿಗೆ ಬರುವ ತಾನು ಪದದ ರೂಪಗಳು (ತನ್ನನ್ನು, ತನ್ನಿಂದ, ತನಗೆ, ತನ್ನಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ಎಂಬವು) ನಾನು ಮತ್ತು ನೀನು ಪದಗಳ ರೂಪಗಳನ್ನು ಹೋಲುತ್ತವೆ (ನನ್ನನ್ನು, ನನ್ನಿಂದ, ನನಗೆ, ನನ್ನಲ್ಲಿ, ನನ್ನ). (3) ನಾನು ಮತ್ತು ನೀನು ಪದಗಳ ಹಾಗೆ, ತಾನು ಪದವೂ ಅದು ತಿಳಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಲು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ; ಈ ಗುರುತಿಸುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಬೇರೊಂದು ಪದ ಇಲ್ಲವೇ ಪದಕಂತೆ ನಡೆಸುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ, ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಬೇಕಾಗುವ ಹಲವು ಬಗೆಯ ನುಡಿತಗಳು ತಾನು ಪದದೊಂದಿಗೂ ಬಳಕೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ: (1ಕ) *ದೊಡ್ಡ ತಾನು ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆಂದು ರಾಜು ಹೇಳಿದ. (1ಚ) *ಮೂವರು ತಾವು ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇವೆಂದು ರಾಜು ಹೇಳಿದ. (1ಟ) *ಈ ತಾನು ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆಂದು ರಾಜು ಹೇಳಿದ. (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ತಾನು ಪದದೊಂದಿಗೆ (ಅದಕ್ಕೆ ಮೊದಲು) ದೊಡ್ಡ ಎಂಬ ಪರಿಚೆಪದವನ್ನು ಬಳಸಿರುವ ಕಾರಣ ಆ ಸೊಲ್ಲು ಸರಿಯಾಗಿಲ್ಲ; (1ಚ-ಟ) ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲೂ ಹೀಗೆಯೇ. (4) ನಾನು ಮತ್ತು ನೀನು ಪದಗಳ ಹಾಗೆ, ತಾನು ಪದ ತಿಳಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಪರಿಚೆ ಮತ್ತು ಎಣಿಕೆಗಳನ್ನು ಅದರ ಬಳಿಕ ಬರುವ ಬೇರೊಂದು ಪದಕಂತೆಯ ಮೂಲಕ ತಿಳಿಸಲು ಬರುತ್ತದೆ: (1ಕ) ತನಗೆ ದೊಡ್ಡವನಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಮದಿಪು ಸಿಗಲಿಲ್ಲವೆಂದು ರಾಜು ಬೇಸರಿಸಿದ್ದ. (1ಚ) ತಾವು ಮೂವರು ಯಾವಾಗಲೂ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಇರಬೇಕೆಂದು ಆ ಹುಡುಗರು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದ್ದರು. (1ಟ) ತಮಗೆ ಮೂವರಿಗೆ ಏನೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲವೆಂದು ಆ ಹುಡುಗರು ಸಿಟ್ಟಾಗಿದ್ದರು.
(1ಕ)ದ ಒಳಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ತಾನು ಎಂಬ ಪದ ತಿಳಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ರಾಜು ಎಂಬ ಪದ ಗುರುತಿಸಿ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. ಹೀಗಿದ್ದರೂ, ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಪರಿಚೆಯೊಂದನ್ನು ತಿಳಿಸಲು ತಾನು ಪದದ ಬಳಿಕ ದೊಡ್ಡವನು ಎಂಬ ಬೇರೊಂದು ಪದಕಂತೆಯನ್ನು ಬಳಸಲು ಸಾದ್ಯವಾಗಿದೆ. (1ಕ) ಮತ್ತು (1ಟ) ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿದ ಹಾಗೆ, ಇಂತಹ ಬಳಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಪತ್ತುಗೆ ಒಟ್ಟನ್ನು ತಾನು ಪದದ ಬಳಿಕ ಬರುವ ಪದಕಂತೆಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ತಾನು ಪದಕ್ಕೂ ಸೇರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆಯೆಂಬುದರಿಂದ ಅವೆರಡೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಪದಕಂತೆಗಳೆಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಲು ಬರುತ್ತದೆ. (5) ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ಹುರುಳನ್ನು ಕೊಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಮತ್ತು ನೀನು ಪದಗಳ ಹಾಗೆ ತಾನು ಪದಕ್ಕೂ ವು ಎಂಬ ಒಟ್ಟನ್ನು ಸೇರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಇದಲ್ಲದೆ, ನಾನು ಮತ್ತು ನೀನು ಪದಗಳ ಹಾಗೆ, ಈ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಪತ್ತುಗೆ ಒಟ್ಟು ಸೇರಿದಾಗ ಅದು ಮ್-ಮ್್ಮ ಎಂಬ ರೂಪಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ತಾನು ಪದದಲ್ಲಿರುವ ಉದ್ದ ಅಕಾರ ಗಿಡ್ಡ ಅಕಾರವಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ (ನಾವು, ನಮಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು - ತಾವು, ತಮಗೆ, ತಮ್ಮನ್ನು). ಆದರೆ, ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ತಾವು ಪದಕ್ಕೆ ಕೂಡಿಕೆಯ ಹುರುಳಿಲ್ಲ. ಅದು ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರಿಂದ ಬೇರಾಗಿರುವ ಹಲವು ಮಂದಿ ಎಂಬ ಹುರುಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಕೊಡಬಲ್ಲುದು. ಓರೆಣಿಕೆಯಲ್ಲಿರುವ ತಾನು ಪದಕ್ಕೆ ಪತ್ತುಗೆ ಒಟ್ಟು ಸೇರಿದಾಗ, ಅದರ ಉದ್ದ ಅಕಾರ ಗಿಡ್ಡ ಅಕಾರವಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ (ತಾನು, ತನಗೆ) ಮತ್ತು ಗೆ ಒಟ್ಟನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಉಳಿದ ಪತ್ತುಗೆ ಒಟ್ಟುಗಳು ಸೇರಿದಾಗ ಅದರ ನಕಾರ ಇಮ್ಮಡಿ ರೂಪಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ (ತನ್ನನ್ನು, ತನ್ನಲ್ಲಿ); ಈ ಎರಡು ವಿಶಯಗಳಲ್ಲೂ ಅದು ನಾನು ಮತ್ತು ನೀನು ಪದಗಳನ್ನು ಹೋಲುತ್ತದೆ (ನನಗೆ, ನಿನಗೆ, ನನ್ನನ್ನು, ನನ್ನಲ್ಲಿ). (6) ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ನಾವು ಮತ್ತು ನೀವು ಪದಗಳನ್ನು ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರೊಂದಿಗೆ ಬೇರೊಬ್ಬನನ್ನೂ ಒಳಗೊಂಡಿರುವಂತಹ ಹುರುಳಿನಲ್ಲಿ ಬಳಸಲು ಬರುತ್ತದೆ: (1ಕ) ನಮಗೆ ಯಾರೂ ಹಣ ಕೊಡಬೇಕಾಗಿಲ್ಲವೆಂದು ರಾಜು ಹೇಳಿದ. (1ಚ) ನಿಮಗೆ ಯಾರೂ ಹಣ ಕೊಡಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲವೆಂದು ರಾಜು ಹರಿಗೆ ಹೇಳಿದ.
(1ಕ)ದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಎಂಬುದು ಹಲವೆಣಿಕೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಅದರ ಹಿನ್ನುಡಿತವಾಗಿ ಓರೆಣಿಕೆಯಲ್ಲಿರುವ ರಾಜು ಎಂಬ ಪದ ಬಂದಿದೆ; ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ (1ಚ)ದಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ಎಂಬ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ಪದ ಬಂದಿದ್ದು, ಅದಕ್ಕೆ ಹಿನ್ನುಡಿತವಾಗಿ ಓರೆಣಿಕೆಯ ಹರಿ ಎಂಬ ಪದ ಬಂದಿದೆ. (1ಕ)ದ ನಮಗೆ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಆಡುಗನೊಂದಿಗೆ ಬೇರೊಬ್ಬನ ಒಳಗೊಳ್ಳುವಿಕೆಯಿದೆ, ಮತ್ತು (1ಚ)ದ ನಿಮಗೆ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಕೇಳುಗನೊಂದಿಗೆ ಬೇರೊಬ್ಬನ ಒಳಗೊಳ್ಳುವಿಕೆಯಿದೆ ಎಂಬುದೇ ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ. ತಾನು ಪದದ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪಕ್ಕೂ ಇಂತಹದೇ ಒಳಗೊಳ್ಳುವ ಹುರುಳಿರುವುದನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು: (1ಟ) ತಮಗೆ ಯಾರೂ ಹಣ ಕೊಡಬೇಕಾಗಿಲ್ಲವೆಂದು ರಾಜು ಹೇಳಿದ. (1ಟ)ದಲ್ಲಿ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ತಮಗೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಓರೆಣಿಕೆಯ ರಾಜು ಎಂಬುದು ಹಿನ್ನುಡಿತವಾಗಿ ಬಂದಿದೆ, ಮತ್ತು ಇಲ್ಲಿ ತಮಗೆ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ರಾಜುವಿನೊಂದಿಗೆ ಬೇರೊಬ್ಬನ ಒಳಗೊಳ್ಳುವಿಕೆಯಿದೆ. ಆದರೆ, ಈ ಒಳಗೊಳ್ಳುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು, ನೀನು, ಮತ್ತು ತಾನು ಪದಗಳ ನಡುವೆ ಒಂದು ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ: ನಾವು ಎಂಬುದು ಆಡುಗನೊಂದಿಗೆ ಕೇಳುಗನನ್ನಾಗಲಿ ಇಲ್ಲವೇ ಬೇರೊಬ್ಬನನ್ನಾಗಲಿ ಒಳಗೊಳ್ಳಬಲ್ಲುದು, ಮತ್ತು ನೀವು ಎಂಬುದು ಕೇಳುಗನೊಂದಿಗೆ ಬೇರೊಬ್ಬನನ್ನು ಒಳಗೊಳ್ಳಬಲ್ಲುದು; ಆದರೆ, ತಾವು ಎಂಬುದು ಬೇರೊಬ್ಬನೊಂದಿಗೆ ಬೇರೊಬ್ಬನನ್ನು ಮಾತ್ರ ಒಳಗೊಳ್ಳಬಲ್ಲುದಲ್ಲದೆ ಆಡುಗ ಇಲ್ಲವೇ ಕೇಳುಗನನ್ನು ಒಳಗೊಳ್ಳಲಾರದು. (7) ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ನಾವು ಮತ್ತು ನೀವು ಪದಗಳ ಹಾಗೆ, ತಾವು ಪದಕ್ಕೂ ಒಂದು ಮದಿಪಿನ ಬಳಕೆಯಿದೆ; ಅದರ ಹಿನ್ನುಡಿತ ಹಲವೆಣಿಕೆಂiÀi ರೂಪದಲ್ಲಿದ್ದು, ಅದನ್ನು ಒಬ್ಬನೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಆತನಿಗೆ ಮದಿಪು ಕೊಟ್ಟು ಗುರುತಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಸಲಾಗಿದೆಯಾದರೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂದಿಸಿದ ತಾವು ಪದಕ್ಕೂ ಮದಿಪಿನ ಓರೆಣಿಕೆಯ ಹುರುಳು ಸಿಗುತ್ತದೆ: (1ಕ) ಇಶ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಶೆಟ್ಟರು ತಮ್ಮ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಾರೆ. (1ಚ) ಅವರು ತಾವೇ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಲಿದ್ದಾರೆ. (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ತಮ್ಮ ಪದಕ್ಕೆ ಮದಿಪಿನ ಓರೆಣಿಕೆಯ ಹುರುಳಿದೆ; ಯಾಕೆಂದರೆ, ಅದರ ಹಿನ್ನುಡಿತವಾದ ಶೆಟ್ಟರು ಪದವನ್ನು ಅಂತಹ ಮದಿಪಿನ ಓರೆಣಿಕೆಯ ಹುರುಳಿನಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾಗಿದೆ. (1ಚ)ದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಅವರು ಪದಕ್ಕೆ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ಹುರುಳೂ ಇರಬಲ್ಲುದು, ಇಲ್ಲವೇ ಮದಿಪಿನ ಓರೆಣಿಕೆಯ
ಹುರುಳೂ ಇರಬಲ್ಲುದು; ಹಾಗಾಗಿ, ಅದನ್ನು ಹಿನ್ನುಡಿತವಾಗಿ ಪಡೆದಿರುವ ತಾವು ಪದಕ್ಕೂ ಈ ಎರಡು ಬಗೆಯ ಹುರುಳುಗಳಿರಬಲ್ಲುವು. ಈ ರೀತಿ ಬೇರೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಮದಿಪನ್ನು ಕೊಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಕೇಳುಗನಿಗೆ ಮದಿಪನ್ನು ಕೊಡುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೂ ತಾನು ಪದದ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪವನ್ನು ಬಳಸಲು ಬರುತ್ತದೆ; ಈ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಅದು ನೀವು ಎಂಬುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಮದಿಪನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಕೇಳುಗನನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ: (1ಕ) ತಾವು ಈ ಕೆಲಸವನ್ನು ಇವತ್ತೇ ನಡೆಸಿಕೊಡಬೇಕು. (1ಚ) ತಮಗೆ ಒಪ್ಪಿಗೆಯಾದರೆ ಇವತ್ತೇ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿಬರೋಣ. (1ಕ-ಚ)ಗಳಲ್ಲಿ ತಾವು ಪದದ ಮೂಲಕ ಕೇಳುಗನನ್ನು ತಿಳಿಸಲಾಗಿದೆಯಲ್ಲದೆ ಬೇರೊಬ್ಬನನ್ನಲ್ಲ. ಇಂತಹ ಮದಿಪಿನ ಕೇಳುಗನನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ತಾವು ಪದದೊಂದಿಗೆ ಅದು ತಿಳಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಯಾರೆಂಬುದನ್ನು ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲೇನೇ ಬೇರೆಡೆ ಗುರುತಿಸಬೇಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು. (8) ನಾನು ಮತ್ತು ನೀನು ಪದಗಳ ಹಾಗೆ, ತಾನು ಪದವೂ ಗುರ್ತದ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ತೋರಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅದು ತಿಳಿಸುವ ಬೇರೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಹೆಣ್ಣಾಗಿರಲಿ ಇಲ್ಲವೇ ಗಂಡಾಗಿರಲಿ, ಅದು ಒಂದೇ ರೂಪದಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ: (1ಕ) ರಾಜು ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ. (1ಚ) ಜಾನಕಿ ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹೊಗಿದ್ದಾಳೆ. ತನ್ನ ಎಂಬುದು (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ರಾಜುವನ್ನು, ಮತ್ತು (1ಚ)ದಲ್ಲಿ ಜಾನಕಿಯನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತಿದ್ದು, ಈ ಎರಡು ಹುರುಳುಗಳಲ್ಲೂ ಅದು ಒಂದೇ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿದೆಯೆಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು. (9) ನಾನು ಮತ್ತು ನೀನು ಪದಗಳ ಹಾಗೆ, ತಾನು ಪದವನ್ನೂ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಆಳ್ತನವಿರುವ ಪಾಂಗುಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರವೇ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಸೊಲ್ಲಿನ ಉಂಟುಮಾಡುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಳ್ಳುವ ಪಾಂಗುಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಆಳ್ತನವಿರುವ (ಇಲ್ಲವೇ ಆಳ್ತನವನ್ನು ಹೊರಿಸಲಾಗಿರುವ) ಪಾಂಗುಗಳು ಮಾತ್ರ ಎಂಬುದೇ ಅವುಗಳ ಬಳಕೆಯ ಮೇಲಿರುವ ಈ ಕಟ್ಟಲೆಗೆ ಕಾರಣವಿರಬೇಕು. ಆದರೆ, ತಾನು ಪದಕ್ಕೆ ಬೇರೆಯೂ ಕೆಲವು ಬಳಕೆಗಳಿದ್ದು, ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಅದು ಆಳ್ತನವಿಲ್ಲದ ಪಾಂಗುಗಳನ್ನೂ ತಿಳಿಸಬಲ್ಲುದು:
(ಕ) ಆಗಿ ಎಂಬ ಎಸಕರೂಪದೊಂದಿಗೆ ಬಳಸಿದಲ್ಲಿ, ಅದಕ್ಕೆ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಆಗುಗಗಳಾಗಿ ಬಂದಿರುವ ಆಳ್ತನವಿಲ್ಲದ ಪಾಂಗುಗಳೂ ಹಿನ್ನುಡಿತವಾಗಿ ಬರಬಲ್ಲುವು: (1ಕ) ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ನೀರು ತಾನಾಗಿ ಒಸರತೊಡಗಿತು. (1ಚ) ಮರದಿಂದ ಹಣ್ಣು ತಾನಾಗಿ ಕಳಚಿಬಿತ್ತು. (1ಟ) ಆತ ತಾನಾಗಿ ಬೆಳೆದ ಬೆಳೆಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದ. (ಚ) ಅಶ್ಟಕ್ಕೇ ಎಂಬುದರೊಂದಿಗೆ ಬಳಸಿರುವ ತಾನು ಎಂಬುದಕ್ಕೂ ಆಗುಗವಾಗಿ ಬಂದಿರುವ ಆಳ್ತನವಿಲ್ಲದ ಪಾಂಗು ಹಿನ್ನುಡಿತವಾಗಬಲ್ಲುದು: (1ಕ) ಕೊಡ ತನ್ನಶ್ಟಕ್ಕೇ ಒಡೆದುಹೋಯಿತು. (1ಚ) ಗಿಡ ತನ್ನಶ್ಟಕ್ಕೇ ಸತ್ತುಹೋಯಿತು. (ಟ) ತನ್ನಿಂದ ತಾನೇ ಎಂಬುದಕ್ಕೂ ಇಂತಹ ಆಗುಗವಾಗಿ ಬಂದಿರುವ ಆಳ್ತನವಿಲ್ಲದ ಪಾಂಗು ಹಿನ್ನುಡಿತವಾಗಬಲ್ಲುದು: (1ಕ) ಈ ಮನೆ ತನ್ನಿಂದ ತಾನೇ ಬಿದ್ದುಹೋಗಿದೆ. (1ಚ) ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಈಜಾಡಲು ನಾಯಿಗಳಿಗೆ ತನ್ನಿಂದ ತಾನೇ ಬರುತ್ತದೆ. (10) ನಾನು ಮತ್ತು ನೀನು ಪದಗಳಿಗೂ ತಾನು ಪದಕ್ಕೂ ನಡುವೆ ಅವು ತೋರಿಸುವ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯಲ್ಲಿ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ; ನಾನು ಮತ್ತು ನೀನು ಪದಗಳು ಸೊಲ್ಲಿನ ಇರುಗ, ಆಗುಗ ಇಲ್ಲವೇ ಮಾಡುಗಗಳಾಗಿ ಬರಬಲ್ಲುವಾಗಿದ್ದು, ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬರುವ ಎಸಕಪದದೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತವೆ: (1ಕ) ನಾನು ಸಂಜೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತೇನೆ. (1ಚ) ನಾನು ಆ ಹುಡುಗನನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿದೆ. (1ಟ) ನಾನು ಅ ಹುಡುಗನನ್ನು ಮನೆಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದೆ. ಮೇಲಿನ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಪದಕ್ಕೂ ಸೊಲ್ಲಿನ ಎಸಕಪದಕ್ಕೂ ನಡುವಿರುವ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ತಾನು ಪದ?
9.3.2 ಪಾಂಗು ಸೊಲ್ಲಿನೊಳಗಿರಬೇಕೆಂಬ ಕಟ್ಟಲೆ
ಒಂದು ಸೊಲ್ಲು ತಿಳಿಸುವ ಎಸಕ ಇಲ್ಲವೇ ಇರುಹದ ಪಾಂಗುಗಳಿಗೂ ಆ ಸೊಲ್ಲನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿರುವ ಆಡುಗ, ಕೇಳುಗ, ಮತ್ತು ಬೇರೊಬ್ಬ ಎಂಬವರಿಗೂ ನಡುವೆ ಸಂಬಂದವಿದೆಯೇ ಮತ್ತು ಇದ್ದರೆ ಅದು ಎಂತಹದು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸುವುದೇ ಆಡುಪದಗಳ ಮುಕ್ಯ ಕೆಲಸ ಎಂಬುದನ್ನು ಮೇಲೆ ನೋಡಿರುವೆವು. ಸೊಲ್ಲಿನ ಒಂದು ಪಾಂಗನ್ನು ನಾನು ಎಂಬುದಾಗಿ ತಿಳಿಸಲಾಗಿದೆಯಾದರೆ, ಆ ಪಾಂಗಾಗಿ ಬಂದಿರುವುದು ಆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ನೀನು ಎಂಬುದಾಗಿ ತಿಳಿಸಲಾಗಿದೆಯಾದರೆ, ಆ ಪಾಂಗಾಗಿ ಬಂದಿರುವುದು ಆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಕೇಳುಗ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ; ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪಾಂಗನ್ನು ತಾನು ಎಂಬುದಾಗಿ ತಿಳಿಸಲಾಗಿದೆಯಾದರೆ, ಆ ಪಾಂಗಾಗಿ ಬಂದಿರುವುದು ಆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರಿಂದ ಬೇರಾಗಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಂದೂ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ, ಒಂದು ಸೊಲ್ಲಿನ ಪಾಂಗು ಅದರ ಆಡುಗ ಇಲ್ಲವೇ ಕೇಳುಗ ಎಂದು ತಿಳಿಸಿರುವಲ್ಲಿ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ಗುರುತಿಸಬೇಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಯಾಕೆಂದರೆ, ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಎದುರೆದುರೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ, ತಾನು ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಬಳಸಿ ಒಂದು ಸೊಲ್ಲಿನ ಪಾಂಗು ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರಿಂದ ಬೇರಾಗಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಂದು ತಿಳಿಸಿರುವಲ್ಲೆಲ್ಲ ಅಂತಹ ಹಲವು ಮಂದಿ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಮಾತನಾಡುವಲ್ಲಿ ಇರಬಲ್ಲರಾಗಿದ್ದು, ಅವರಲ್ಲಿ ಯಾರನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿರಿಸಿಕೊಂಡು ಆಡುಗ ಈ ತಾನು ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಬಳಸಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕೇಳುಗನಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಲಾರದು. ಈ ತೊಡಕನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ, ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ತಾನು ಪದವನ್ನು ಬಳಸಿರುವಲ್ಲೆಲ್ಲ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಅದು ತಿಳಿಸುವ ಪಾಂಗು ಯಾವ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅದೇ ಸೊಲ್ಲಿನ ಬೇರೊಂದು ಪದಕಂತೆಯ ಮೂಲಕ ತಿಳಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. (1ಕ) ರಾಜುವಿಗೆ ತನ್ನ ಊರನ್ನು ತಲಪಲು ಎರಡು ದಿನ ಬೇಕಾಯಿತು. (1ಚ) ತನಗೆ ಅಶ್ಟೊಂದು ತೊಂದರೆ ಕೊಟ್ಟ ಮಲತಾಯಿಯನ್ನು ಜಾನಕಿ ಮರೆಯಲಾರಳು. (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ತಾನು ಪದ ಯಾರನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅದೇ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ರಾಜುವಿಗೆ ಎಂಬ ಪದ ಗುರುತಿಸಿಕೊಡುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು (1ಚ)ದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಅದೇ ತಾನು ಎಂಬ ಪದ ಯಾರನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಜಾನಕಿ ಎಂಬ ಪದ ಗುರುತಿಸಿಕೊಡುತ್ತದೆ.
ಈ ರೀತಿ, ತಾನು ಪದ ತಿಳಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಪದ ಒಂದು ತೋರುಪದವಾಗಿರಲೂ ಸಾದ್ಯವಿದೆ, ಮತ್ತು ಆ ತೋರುಪದ ಹೊರತೋರ್ಕೆಯ ಮೂಲಕ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತಿರಬಲ್ಲುದು: (1ಕ) ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಇನ್ನೂ ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲ. (1ಚ) ಅವಳು ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನೇ ತುಂಬಾ ಹೊತ್ತು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಎಂಬ ಪದ ಯಾರನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅದರ ಮೊದಲು ಬಂದಿರುವ ಅವನಿಗೆ ಎಂಬ ತೊರುಪದ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಈ ತೋರುಪದ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊರತೋರ್ಕೆಯ ಮೂಲಕ ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ. ತಾನು ಎಂಬುದು ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರಿಂದ ಬೇರಾಗಿದ್ದರೂ ನೇರವಾಗಿ ಅದನ್ನು ಬಳಸಿರುವ ಸೊಲ್ಲಿನ ಉಂಟುಮಾಡುವಿಕೆಗೆ ಸಂಬಂದಿಸಿರುವಂತಹ ಪಾಂಗಾಗಿದೆ ಎಂಬುದರಿಂದಲೂ ಈ ಕಟ್ಟಲೆ ಬಂದಿರಬಲ್ಲುದು. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಅಂತಹ ಪಾಂಗಾಗಿರಬೇಕಾಗಿಲ್ಲದ ಅವನು (ಇಲ್ಲವೇ ಅವಳು) ಪದ ಈ ವಿಶಯದಲ್ಲಿ ತಾನು ಪದಕ್ಕಿಂತ ಬೇರಾಗಿದೆ. ಅವನು ಪದ ಬೇರೊಂದು ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನೂ ತಿಳಿಸುತ್ತಿರಬಲ್ಲುದು, ಮತ್ತು ಯಾವ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲೂ ಗುರುತಿಸಿರದಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನೂ ಅದು ಹೊರತೋರ್ಕೆಯ ಮೂಲಕ ತಿಳಿಸಬಲ್ಲುದು. (1ಕ) ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ ದೊಡ್ಡವರ ಉಡುಪು ತೊಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬಂದ; ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಬೊಬ್ಬೆ ಹಾಕಿದರು. (1ಚ) ಅವನನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದು ಯಾರು? (1ಕ)ದ ಎರಡನೇ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಅವನು ಪದ ತಿಳಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ಮೊದಲನೇ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ ಎಂಬ ಪದಕಂತೆ ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ; ಆದರೆ, (1ಚ)ದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಅದೇ ಪದ ಯಾರನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಎಲ್ಲಿಯೂ ತಿಳಿಸಿಲ್ಲ; ಅದನ್ನು ಹೊರತೋರ್ಕೆಯ ನೆರವಿನಿಂದ (ಎಂದರೆ, ಆಡುಗನು ಯಾರನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಈ ಸೊಲ್ಲನ್ನು ಕೇಳುಗನಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸುವ ಮೂಲಕ) ತಿಳಿಯಬೇಕಾಗಿದೆ. ಇದಲ್ಲದೆ, ಒಂದು ಸುಳುಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಎರಡು ಪಾಂಗುಗಳು ಒಂದೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸಲು ಅವುಗಳಲ್ಲೊಂದನ್ನು ತಾನು ಪದದ ಮೂಲಕ ತಿಳಿಸಲು ಬರುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಅವನು ಪದದ ಮೂಲಕ ತಿಳಿಸಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ:
(1ಕ) ರಾಜು ತನಗೆ ಒಂದು ಹಣ್ಣನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡ. (1ಚ) ರಾಜು ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಹಣ್ಣನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡ. (2ಕ) ರಾಜುವಿಗೆ ತನ್ನಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆಯಿಲ್ಲ. (2ಚ) ರಾಜುವಿಗೆ ಅವನಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆಯಿಲ್ಲ. (3ಕ) ರಾಜು ತನ್ನನ್ನು ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ. (3ಚ) ರಾಜು ಅವನನ್ನು ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ. ಮೇಲೆ (ಕ) ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ತಾನು ಪದ ಅದೇ ಸೊಲ್ಲಿನ ಇನ್ನೊಂದು ಪಾಂಗಾಗಿ ಬಂದಿರುವ ರಾಜು ಪದ ಗುರುತಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನೇ ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ; ಆದರೆ, (ಚ) ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಅವನು ಪದ ಆ ರೀತಿ ಅದೇ ಸೊಲ್ಲಿನ ಇನ್ನೊಂದು ಪಾಂಗು ತಿಳಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾರದು. ತಾನು ಪದ ತಿಳಿಸುವ ಬೇರೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ಗುರುತಿಸಿಕೊಡುವ ಹಿನ್ನುಡಿತ' ಅದರ ಮೊದಲೇ ಬಂದಿರಬೇಕೆಂದೇನೂ ಇಲ್ಲ; ಅದು ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಅದರ ಬಳಿಕವೂ (ಎಂದರೆ ಮುನ್ನುಡಿತ’ವಾಗಿಯೂ) ಬಂದಿರಬಲ್ಲುದು: (1ಕ) ರಾಜು ತನ್ನನ್ನೇ ದೂರಿಕೊಂಡ. (1ಚ) ತನ್ನನ್ನೇ ರಾಜು ದೂರಿಕೊಂಡ. (2ಕ) ರಾಜು ತನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸಿದ್ದಾನೆ. (2ಚ) ತನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ರಾಜು ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸಿದ್ದಾನೆ. ತಾನು ಪದ ತಿಳಿಸುವ ಪಾಂಗು ಯಾರನ್ನೂ ಗುರುತಿಸದಿರುವಂತಹ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಅದಕ್ಕೊಂದು ಹಿನ್ನುಡಿತ (ಇಲ್ಲವೇ ಮುನ್ನುಡಿತ) ಬೇಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಇಂತಹ ಬಳಕೆಯನ್ನು ಮುಕ್ಯವಾಗಿ ಕೆಲವು ಗಾದೆಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು: (1ಕ) ತಾನು ಹೋದರೆ ಮಜ್ಜಿಗೆಯಿಲ್ಲ, ಹೇಳಿ ಕಳಿಸಿದರೆ ಮೊಸರು ಕೊಟ್ಟಾರೋ? (1ಚ) ತಾನೂ ಕುಡಿಯ, ಕುಡಿಯುವವರಿಗೂ ಬಿಡ. (1ಟ) ಕೊಟ್ಟದ್ದು ತನಗೆ, ಬಚ್ಚಿಟ್ಟದ್ದು ಪರರಿಗೆ. (1ತ) ಅವರಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ತಾನು ಹೊರಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗಬಹುದೆಂದು ಅನಿಸಿರಲಿಲ್ಲ.
(1ಕ)ದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ತಾನು ಪದ ಯಾರನ್ನೂ ಗುರುತಿಸಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ; ಯಾಕೆಂದರೆ, ಯಾರಿಗೆ ಬೇಕಾದರೂ ಸಂಬಂದಿಸುವ ಹಾಗೆ ಅದು ಒಂದು ಸಂಗತಿಯನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ, ಅದು ತಿಳಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಬೇರೆ ಪದ ಇಲ್ಲವೇ ಪದಕಂತೆಯನ್ನು ಆ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಳಸಿಲ್ಲ. (1ಚ-ಟ)ಗಳಲ್ಲೂ ಹೀಗೆಯೇ. (1ತ) ಸೊಲ್ಲು ಒಂದು ಗಾದೆಯಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಅವರಲ್ಲಿ ಎಂಬುದು ಯಾರಿಗೂ ಎಂಬುದರ ಹರವನ್ನು ಮಾತ್ರ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ; ಹಾಗಾಗಿ, ಅದನ್ನು ಹಿನ್ನುಡಿತವಾಗಿ ಪಡೆದಿರುವ ತಾನು ಪದ ಯಾರನ್ನೂ ಗುರುತಿಸಲು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಹೇಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಬರಹಗಳಲ್ಲಿ ಸೊಲ್ಲನ್ನು ಬಳಸಿರುವ ಸಂದರ್ಬದಿಂದ ತಾನು ಪದ ತಿಳಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಯಾರೆಂದು ಗೊತ್ತಾಗುವಲ್ಲೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅದರ ಹಿನ್ನುಡಿತವನ್ನು ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲೇನೇ ತಿಳಿಸದಿರಲು ಬರುತ್ತದೆ. ಎತ್ತುಗೆಗಾಗಿ, ಕೆಳಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಸೊಲ್ಲನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು: (1) ಅವನಿಗೆ ತಾನು ಹಣ್ಣು ಕೊಡದಿದ್ದರೆ ಸಿಟ್ಟಿನಿಂದ ಅರಚುತ್ತಿದ್ದ. (1)ನೇ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ತಾನು ಪದದ ಹಿನ್ನುಡಿತ ಅದೇ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿಲ್ಲ; ಆದರೆ, ಅದು ತಿಳಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸೊಲ್ಲಿನ ಬರಹಗಾರನಿಂದ ಬೇರಾಗಿದ್ದು, ಅದು ಯಾರು ಎಂಬುದು ಸೊಲ್ಲನ್ನು ಬಳಸಿರುವ ಸಂದರ್ಬದಿಂದ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ, ಅದು ಯಾರೆಂಬುದನ್ನು ಈ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ತಿಳಿಸಿಲ್ಲ. ಕತೆಯ ಒಂದು ಪಾಂಗನ್ನೇ ಅದರ ಹೇಳುಗನಾಗಿ ಮಾಡಿರುವಲ್ಲೆಲ್ಲ ಈ ರೀತಿ ತಾನು ಪದದ ಮೂಲಕ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ತಿಳಿಸಲು ಬರುತ್ತದೆ; ಇಂತಹ ಬರಹಗಳಲ್ಲಿ ಇಡೀ ಕತೆಯನ್ನೇ ಬರಹಗಾರನು ಅದರ ಒಂದು ಪಾಂಗಿನ ಹೇಳಿಕೆಯಾಗಿ ಕೊಡುತ್ತಿರುವುದೇ ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ (9.3.3 ನೋಡಿ). ತಾನು ಪದದ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪವಾದ ತಾವು ಎಂಬುದನ್ನು ಕೇಳುಗನಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮದಿಪನ್ನು ಕೊಡುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೂ ಬಳಸಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದು, ಇಂತಹ ಬಳಕೆಗಳಲ್ಲೂ ಆ ಪದ ತಿಳಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೆಡೆ ತಿಳಿಸಬೇಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ: (1ಕ) ತಾವು ಈ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಿ. (1ಚ) ತಮಗೆ ತೊಂದರೆಯಾಗುವುದಾದರೆ ಬರಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಮೇಲಿನ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ತಾವು ಪದ ಸೊಲ್ಲಿನ ಕೇಳುಗನನ್ನು ತಿಳಿಸಲು ಬಳಕೆಯಾಗಿದೆ, ಮತ್ತು ಈ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಅದು ಯಾರನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ (ಆ ಕೇಳುಗನು ಯಾರು) ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಬೇರೆ ಪದ ಬಂದಿಲ್ಲ.
9.3.3 ಇಬ್ಬಿಬ್ಬರು ಆಡುಗರು ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರಿರುವ ಸೊಲ್ಲುಗಳು
ಮೇಲೆ 9.2.4ರಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಿದ ಹಾಗೆ, ಬೇರೊಬ್ಬನ ಮಾತನ್ನು (ಇಲ್ಲವೇ ಅನಿಸಿಕೆಯನ್ನು) ಎತ್ತಿಹೇಳುವ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬಿಬ್ಬರು ಆಡುಗರು ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರು ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತು ಇದರಿಂದಾಗಿ, ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಆಡುಪದಗಳು ಅದೇ (ಎತ್ತುಗೆ) ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಇಲ್ಲವೇ ಕೇಳುಗರನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತವೆಯೋ ಇಲ್ಲವೇ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಇಲ್ಲವೇ ಕೇಳುಗರನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತವೆಯೋ ಎಂಬ ವಿಶಯದಲ್ಲಿ ಇಪ್ಪುರುಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲುದು. ಎತ್ತುಗೆಗಾಗಿ, ಕೆಳಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಸೊಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು: (1) ರಾಜು ಜಾನಕಿಯ ಹತ್ತಿರ ನಾನೊಂದು ಹುಲಿಯನ್ನು ಕೊಂದಿದ್ದೇನೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ. (2) ನಾನು ಪಾಸಾಗಿದ್ದೇನೆಂದು ರಾಜು ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿದ್ದ. (1)ನೇ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ನಾನೊಂದು ಹುಲಿಯನ್ನು ಕೊಂದಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದು ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಾಗಿ ಬಂದಿದೆ, ಮತ್ತು ಎಂದು ರಾಜು ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದು ಅದನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹೇಳುವ ಹೊರಸೊಲ್ಲಾಗಿ ಬಂದಿದೆ; ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿಗೆ ರಾಜು ಮತ್ತು ಜಾನಕಿಯರು ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ, ಮತ್ತು ಹೊರಸೊಲ್ಲಿಗೆ ಇವರಿಬ್ಬರಿಗಿಂತ ತೀರ ಬೇರಾಗಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಬದಲು, (2)ನೇ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಪಾಸಾಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದು ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದು, ರಾಜು ಅದರ ಆಡುಗನಾಗಿ ಮತ್ತು ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಅದರ ಕೇಳುಗನಾಗಿ ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಈ ಎರಡು ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲೂ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರು ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯಬೇಕಿದ್ದಲ್ಲಿ ಅವನ್ನು ಯಾರು ಯಾರ ಹತ್ತಿರ ಆಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ನಾನು ಮತ್ತು ನೀನು ಎಂಬ ಆಡುಪದಗಳು ಅವುಗಳದ್ದೇ ಆದ ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತಿರಬಲ್ಲುವು, ಇಲ್ಲವೇ ಅವುಗಳ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರನ್ನೂ ತಿಳಿಸುತ್ತಿರಬಲ್ಲುವು, ಮತ್ತು ಇದರಿಂದಾಗಿ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಇಪ್ಪುರುಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಎತ್ತುಗೆಗಾಗಿ, ಮೇಲೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ (1-2) ಸೊಲ್ಲುಗಳಿಗೆ ಕೆಳಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವಂತಹ ಎರಡೆರಡು ಹುರುಳುಗಳು ಸಿಗಬಲ್ಲುವು; ಅವುಗಳಲ್ಲಿ
ಬಂದಿರುವ ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲನ್ನು ಎತ್ತುಗುರುತುಗಳ ನಡುವೆ ಇರಿಸಿ ಈ ಎರಡು ಹುರುಳುಗಳನ್ನು ಕೆಳಗೆ ತೋರಿಸಿದ ಹಾಗೆ ಬೇರ್ಪಡಿಸಲು ಬರುತ್ತದೆ: (1ಕ) ರಾಜು ಜಾನಕಿಯ ಹತ್ತಿರ “ನಾನೊಂದು ಹುಲಿಯನ್ನು ಕೊಂದಿದ್ದೇನೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ. (1ಚ) ರಾಜು ಜಾನಕಿಯ ಹತ್ತಿರ “ಹರಿ ಒಂದು ಹುಲಿಯನ್ನು ಕೊಂದಿದ್ದಾನೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ. (2ಕ) “ನಾನು ಪಾಸಾಗಿದ್ದೇನೆ” ಎಂದು ರಾಜು ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿದ್ದ. (2ಚ) “ನೀನು ಪಾಸಾಗಿದ್ದೀ” ಎಂದು ರಾಜು ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿದ್ದ. ಇಂತಹ ಸೊಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿಹೇಳುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯ (ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗನ) ಮಟ್ಟಿಗೆ ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ `ಬೇರೊಬ್ಬ’ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಆತನನ್ನು ತಿಳಿಸಲು ನಾನು ಪದದ ಬದಲು ತಾನು ಪದವನ್ನು ಬಳಸಲು ಬರುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಈ ಬಳಕೆಯ ಮೂಲಕ (1) ಮತ್ತು (2)ನೇ ಸೊಲ್ಲುಗಳಿಗಿರುವ ಇಪ್ಪುರುಳನ್ನು ಇಲ್ಲವಾಗಿಸಲು ಬರುತ್ತದೆ: (1ಟ) ರಾಜು ಜಾನಕಿಯ ಹತ್ತಿರ ತಾನು ಒಂದು ಹುಲಿಯನ್ನು ಕೊಂದಿದ್ದೇನೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ. (2ಟ) ತಾನು ಪಾಸಾಗಿದ್ದೇನೆಂದು ರಾಜು ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿದ್ದ. (1ಟ) ಮತ್ತು (2ಟ) ಸೊಲ್ಲುಗಳಿಗೆ (1ಕ) ಮತ್ತು (2ಕ) ಹುರುಳುಗಳು ಮಾತ್ರ ಸಿಗಬಹುದಲ್ಲದೆ (1ಚ) ಮತ್ತು (2ಚ) ಹುರುಳುಗಳು ಸಿಗಲಾರವು ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು. ತಾನು ಪದದ ಈ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಎಸಕರೂಪಗಳು ಬದಲಾಗದೆ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ: (1) ಮತ್ತು (2)ನೇ ಸೊಲ್ಲುಗಳ ಕೊಂದಿದ್ದೇನೆ ಮತ್ತು ಪಾಸಾಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಎಸಕರೂಪಗಳು (1ಟ) ಮತ್ತು (2ಟ) ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಬದಲಾಗದೆ ಉಳಿದಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು. ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲುಗಳು ತಿಳಿಸುವ ಎಸಕದ ಮಾಡುಗ ಪಾಂಗು ಆ ಸೊಲ್ಲುಗಳ ಆಡುಗ ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಎಸಕರೂಪಗಳು ತಿಳಿಸುತ್ತವೆ, ಮತ್ತು ಈ ಮಾಡುಗ ಪಾಂಗು ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಆಡುಗ ಇಲ್ಲವೇ ಕೇಳುಗನಲ್ಲ, ಬೇರೊಬ್ಬ ಎಂಬುದನ್ನು ತಾನು ಪದ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. ಬೇರೊಬ್ಬ ಆಡುಗನ ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿಹೇಳುವಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಬೇರೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿಹೇಳುವಲ್ಲೂ ಇಂತಹ ಇಪ್ಪುರುಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲುದು, ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸಲು ತಾನು ಪದವನ್ನು
ಬಳಸಲು ಬರುತ್ತದೆ; ಎತ್ತುಗೆಗಾಗಿ, ಕೆಳಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಸೊಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು: (1ಕ) ನನ್ನನ್ನು ಯಾರೂ ಗಮನಿಸುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ರಾಜು ಕೊರಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. (1ಚ) ತನ್ನನ್ನು ಯಾರೂ ಗಮನಿಸುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ರಾಜು ಕೊರಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. (1ಕ) ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಎಂಬ ಆಡುಪದವನ್ನು ಬಳಸಲಾಗಿದ್ದು, ಅದರ ಈಡು ಪಾಂಗು ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲು ತಿಳಿಸುವ ಅನಿಸಿಕೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದವನಾಗಿರಬಹುದು (ಎಂದರೆ ರಾಜುವಾಗಿರಬಹುದು), ಇಲ್ಲವೇ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗನಾಗಿರಬಹುದು; ಈ ಇಪ್ಪುರುಳೂ (1ಚ) ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅದರ ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ಎಂಬುದನ್ನು ಬಳಸಿರುವ ಕಾರಣ, ಆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಈಡು ಪಾಂಗು ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಬೇರೊಬ್ಬನಾಗಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ; ಎಂದರೆ, ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಇಲ್ಲವೇ ಕೇಳುಗನಾಗಿರಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ, ಅದು ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲು ತಿಳಿಸುವ ಅನಿಸಿಕೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದವನಾಗಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಎತ್ತಿಹೇಳುವ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ತಾನು ಪದ ಆ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಪಾಂಗುಗಳಾಗಿ ಬಂದಿರುವ ಆಡುಗನನ್ನು (ಇಲ್ಲವೇ ಅನಿಸಿಕೆಯಿರುವವನನ್ನು) ತಿಳಿಸಬಲ್ಲುದು; ಆದರೆ, ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ `ಹೇಳು’ ಎಂಬ ಹುರುಳಿನ ಎಸಕಪದ ಬಂದಿದೆಯಾದಲ್ಲಿ, ಅದು ಆ ಹೇಳುವ ಎಸಕದ ಮಾಡುಗ ಪಾಂಗಾಗಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ: (1ಕ) ತಾನು ಆ ದಿವಸ ಮನೆಯಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲವೆಂದು ರಾಜು ಹೇಳಿದ. (1ಚ) ತನ್ನನ್ನು ಹೊರಗೆ ಬಿಡಿರೆಂದು ರಾಜು ಬೇಡಿದ. (1ಟ) ತನ್ನಿಂದ ಒಂದು ತಪ್ಪಾಗಿದೆಯೆಂದು ರಾಜು ತಿಳಿಸಿದ. (1ತ) ತನಗೆ ಕೆಲಸ ಕೊಡಿಸಬೇಕೆಂದು ರಾಜು ಅರಿಕೆಮಾಡಿದ. (1ಪ) ತನ್ನಲ್ಲಿ ಯಾವ ಕೆಲಸವೂ ಇಲ್ಲವೆಂದು ರಾಜು ಹೇಳಿದ. ಮೇಲೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಎಲ್ಲಾ (1ಕ-ಪ) ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲೂ ತಾನು ಪದ ಬಂದಿದ್ದು, ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಅದರಲ್ಲಿ ಮಾಡುಗ, ಈಡು, ಸುರು, ಗುರಿ ಮತ್ತು ಜಾಗ ಪಾಂಗುಗಳಾಗಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ಅದು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ; ಆದರೆ, ಈ ಎಲ್ಲಾ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲೂ ತಾನು ಪದದ ಹಿನ್ನುಡಿತವಾಗಿರುವ ರಾಜು ಎಂಬುದು ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಮಾಡುಗ ಪಾಂಗಾಗಿ ಬಂದಿದೆ.
ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡುಗ ಪಾಂಗಿನೊಂದಿಗೆ ಬೇರೆ ಪಾಂಗುಗಳೂ ಬರಬಲ್ಲುವು; ಆದರೆ, ಅವು ತಾನು ಪದದ ಹಿನ್ನುಡಿತವಾಗಲಾರವು: (1ಕ) ತನ್ನಲ್ಲಿ ಯಾವ ಕೆಲಸವೂ ಇಲ್ಲವೆಂದು ರಾಜು ಹರಿಗೆ ಹೇಳಿದ. (1ಚ) ತನ್ನನ್ನು ಯಾರೂ ಕಂಡಿರಲಿಲ್ಲವೆಂದು ರಾಜು ಹರಿಯ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿದ್ದ. (1ಕ)ದ ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ತಾನು ಪದಕ್ಕೆ ಹಿನ್ನುಡಿತವಾಗಿ ರಾಜು ಪದ ಬರಬಲ್ಲುದಲ್ಲದೆ ಹರಿ ಎಂಬುದು ಬರಲಾರದು; (1ಚ)ದಲ್ಲೂ ಹೀಗೆಯೇ. ಹೇಳು ಎಂಬ ಹುರುಳಿನ ಬದಲು, ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಎಸಕಪದ ಒಂದು ಅನಿಸಿಕೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತಿದೆಯಾದಲ್ಲಿ, ತಾನು ಪದದ ಹಿನ್ನುಡಿತವಾಗಿ ಬರುವ ಪದ ಇಲ್ಲವೇ ಪದಕಂತೆ ಆ ಎಸಕಪದದ ಗುರಿ ಪಾಂಗಾಗಿರುತ್ತದೆ: (1ಕ) ತಾನು ಹೇಳಿದ್ದು ಹೆಚ್ಚಾಯಿತೆಂದು ರಾಜುವಿಗೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. (1ಚ) ತನ್ನನ್ನು ಯಾರೂ ಗಮನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲವೆಂದು ರಾಜುವಿಗೆ ತೋರಿತು. (1ಟ) ತನಗೆ ಯಾವ ತೊಂದರೆಯೂ ಆಗದೆಂದು ರಾಜುವಿಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಮೇಲಿನ (1ಕ-ಟ) ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ತಾನು ಪದ ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಮಾಡುಗ, ಈಡು, ಮತ್ತು ಗುರಿ ಪಾಂಗಾಗಿ ಬಂದಿದೆ; ಆದರೆ, ಅದರ ಹಿನ್ನುಡಿತವಾಗಿರುವ ರಾಜು ಎಂಬ ಪದ ಈ ಮೂರು ಕಡೆಗಳಲ್ಲೂ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಗುರಿ ಪಾಂಗಾಗಿ ಬಂದಿದೆ. ಎಂದು ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುವ ಒಳಸೊಲ್ಲು ಹೊರಸೊಲ್ಲು ತಿಳಿಸುವ ಎಸಕದ ಕತ(ಕಾರಣ)ವೇನೆಂಬುದನ್ನೂ ತಿಳಿಸುತ್ತಿರಬಲ್ಲುದು, ಮತ್ತು ಇಂತಹ ಒಳಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲೂ ತಾನು ಪದ ಬಳಕೆಯಾಗಬಲ್ಲುದು: (1ಕ) ತಾನು ಮಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಹಿಂದಿರುಗುವಾಗ ಕತ್ತಲೆಯಾಗಬಹುದೆಂದು ರಾಜು ಒಂದು ಟಾರ್ಚನ್ನು ಚೀಲದಲ್ಲಿರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ. (1ಚ) ತನಗೆ ತೊಂದರೆಯಾಗಬಾರದೆಂದು ರಾಜು ಹುಡುಗನನ್ನು ತಾಯಿಯ ಹತ್ತಿರ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದಿದ್ದ. (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಒಳಸೊಲ್ಲು ಎಂದು ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆಯಾದರೂ, ಒಂದು ಹೇಳಿಕೆ ಇಲ್ಲವೇ ಅನಿಸಿಕೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಇದಕ್ಕೆ ಬದಲು, ಅದು ಹೊರಸೊಲ್ಲು ತಿಳಿಸುವ ಎಸಕದ
ಕತವನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತಿದೆ. ಹೀಗಿದ್ದರೂ, ಅದರಲ್ಲಿ ತಾನು ಪದ ಬಂದಿದ್ದು, ಅದು ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಮಾಡುಗ ಪಾಂಗನ್ನು (ರಾಜುವನ್ನು) ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. (1ಚ) ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ತಾನು ಪದವನ್ನು ಬಳಸಿದುದರಿಂದಾಗಿ ಬೇರೊಂದು ಬಗೆಯ ಇಪ್ಪುರುಳು ಇಲ್ಲವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು: (1ಟ) ಅವನಿಗೆ ತೊಂದರೆಯಾಗಬಾರದೆಂದು ರಾಜು ಹುಡುಗನನ್ನು ತಾಯಿಯ ಹತ್ತಿರ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದಿದ್ದ. (1ಟ) ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಅವನಿಗೆ ಎಂಬ ತೋರುಪದಕ್ಕೆ ರಾಜುವನ್ನಾಗಲಿ, ಹುಡುಗನನ್ನಾಗಲಿ, ಇಲ್ಲವೇ ಬೇರೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನಾಗಲಿ ತಿಳಿಸುವ ಹುರುಳು ಸಿಗಬಲ್ಲುದು; ಆದರೆ, ಮೇಲೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ (1ಚ) ಸೊಲ್ಲಿಗೆ ಈ ಮೂರು ಹುರುಳುಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲಿನದು ಮಾತ್ರ ಸಿಗಬಲ್ಲುದು. ತಾನು ಪದದ ಹಿನ್ನುಡಿತ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡುಗ (ಇಲ್ಲವೇ ಆಗುಗ) ಪಾಂಗಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಬರಬಲ್ಲುದಲ್ಲದೆ ಈಡು ಪಾಂಗಾಗಿ ಬರಲಾರದೆಂಬ ಕಟ್ಟಲೆಯಿಂದಾಗಿ ಎರಡನೆಯ ಹುರುಳು ಅದಕ್ಕೆ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ತೋರ್ಕೆಯ ಹುರುಳಿಲ್ಲ ಎಂಬುದರಿಂದ ಮೂರನೆಯ ಹುರುಳೂ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸಿಕ್ಕಲು ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ತಾನು ಪದಗಳು ಬಳಕೆಯಾಗಬಲ್ಲುವಾಗಿದ್ದು, ಅವು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಹೊರಸೊಲ್ಲುಗಳ ಮಾಡುಗರನ್ನು ಹಿನ್ನುಡಿತವಾಗಿ ಪಡೆಯಬಲ್ಲುವು. ಎತ್ತುಗೆಗಾಗಿ ಕ್ರುಶ್ಣಮೂರ್ತಿ ಪುರಾಣಿಕರ ದರ್ಮದೇವತೆ ಎಂಬ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದ ಕೆಳಗಿನ ಸೊಲ್ಲನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು: (1) ಅವನು ಕುರುಡನಾಗಿ ಅನೇಕ ತಿಂಗಳುಗಳಿಂದಲೂ ಹೆಂಡತಿ ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ತನಗಾಗಿ ಗಂದದ ಕೊರಡಿನಂತೆ ತೇಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಪ್ರತಿದಿನ ಅನುಬವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. (1)ನೇ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ತಾನು ಪದ ಎರಡು ಬಾರಿ ಬಳಕೆಯಾಗಿದೆ; ಮೊದಲನೆಯ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಅದು ತೇಯು ಎಂಬ ಎಸಕಪದದ ಮಾಡುಗವಾಗಿರುವ ಹೆಂಡತಿ ಪದವನ್ನು ಹಿನ್ನುಡಿತವಾಗಿ ಪಡೆದಿದೆ, ಮತ್ತು ಎರಡನೆಯ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಅನುಬವಿಸು ಎಂಬ ಎಸಕಪದದ ಮಾಡುಗವಾಗಿರುವ ಅವನು ಪದವನ್ನು ಹಿನ್ನುಡಿತವಾಗಿ ಪಡೆದಿದೆ.
9.3.4 ಬೇರೆ ಬಗೆಯ ಒಳಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಕೆ
ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಬೇರೆಯೂ ಕೆಲವು ಬಗೆಯ ಒಳಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ತಾನು ಪದವನ್ನು ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಈ ಎಲ್ಲಾ ಬಗೆಯ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲೂ ಅದರ ಹಿನ್ನುಡಿತವಾಗಿ ಒಂದು ಪದ ಇಲ್ಲವೇ ಪದಕಂತೆ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುತ್ತದೆ. (1) ಒಂದು ಸೊಲ್ಲಿನ ಹೆಸರುರೂಪವನ್ನು ಬೇರೊಂದು ಸೊಲ್ಲಿನ ಒಂದು ಪಾಂಗಾಗಿ ಬಳಸಲು ಬರುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಇಂತಹ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಳಸೊಲ್ಲಿನ ಒಂದು ಪಾಂಗನ್ನು ತಾನು ಪದದಿಂದ ತಿಳಿಸಲು ಬರುತ್ತದೆ; ಅದರ ಹಿನ್ನುಡಿತ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತದೆ: (1ಕ) ಅವರು ತನಗೆ ಕಶ್ಟದಲ್ಲಿ ನೆರವಾದುದನ್ನು ರಾಜು ಮರೆತಿರಲಿಲ್ಲ. (1ಚ) ಆಕೆ ತನ್ನನ್ನು ಮನೆಗೆ ಕರೆಯದುದರಿಂದ ರಾಜು ಸಿಟ್ಟಾಗಿದ್ದಾನೆ. (1ಟ) ತಾನು ಬೆಟ್ಟಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದನ್ನು ರಾಜು ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಸಲಿಲ್ಲ. (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ಅವರು ತನಗೆ ಕಶ್ಟದಲ್ಲಿ ನೆರವಾದುದು ಎಂಬ ಹೆಸರುರೂಪದಲ್ಲಿರುವ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ತಾನು ಪದ ಬಂದಿದೆ, ಮತ್ತು ಅದರ ಹಿನ್ನುಡಿತವಾದ ರಾಜು ಎಂಬುದು ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿದೆ; (1ಚ- ಟ)ಗಳಲ್ಲೂ ಹೀಗೆಯೇ. (2) ಒಂದು ಸೊಲ್ಲಿನ ಪರಿಚೆರೂಪವನ್ನು ಇನ್ನೊಂದು ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬರುವ ಹೆಸರುಕಂತೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪರಿಚೆ ನುಡಿತವಾಗಿ ಬಳಸಲು ಬರುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಇಂತಹ ಪರಿಚೆರೂಪದ ಸೊಲ್ಲಿನ ಒಂದು ಪಾಂಗನ್ನು ತಾನು ಪದದಿಂದ ತಿಳಿಸಲು ಬರುತ್ತದೆ; ಈ ತಾನು ಪದದ ಹಿನ್ನುಡಿತವೂ ಆ ಇನ್ನೊಂದು ಸೊಲ್ಲಿನ ಒಂದು ಪಾಂಗಾಗಿ ಬರುತ್ತದೆ: (1ಕ) ತಾನು ಮಯ್ಸೂರಿನಿಂದ ತಂದ ಸೀರೆಯನ್ನು ರಾಜು ಯಾರಿಗೂ ಕೊಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. (1ಚ) ತನಗೆ ಮರೆತುಹೋಗಿದ್ದ ಕೆಲಸವನ್ನು ರಾಜು ಹರಿಯ ಕಯ್ಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿಸಿದ. (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ತಾನು ಮಯ್ಸೂರಿನಿಂದ ತಂದ ಎಂಬ ಪರಿಚೆರೂಪದ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ತಾನು ಪದ ಬಂದಿದೆ; ಮತ್ತು ಅದರ ಹಿನ್ನುಡಿತ (ರಾಜು) ಇನ್ನೊಂದು ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದು, ಆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಸೀರೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಮೇಲಿನ ಪರಿಚೆರೂಪದ ಸೊಲ್ಲು ಪರಿಚೆ ನುಡಿತವಾಗಿ ಬಂದಿದೆ. (3) ತಿಳಿಯದ ತೋರುಪದವನ್ನು ಬಳಸಿಯೂ ಒಂದು ಸೊಲ್ಲನ್ನು ಇನ್ನೊಂದು ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಹೆಸರುಕಂತೆಯಲ್ಲಿ ಪರಿಚೆನುಡಿತವಾಗಿ
ಬಳಸಲು ಬರುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಇಂತಹ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬರುವ ಪಾಂಗನ್ನೂ ತಾನು ಪದದಿಂದ ತಿಳಿಸಲು ಬರುತ್ತದೆ: (1ಕ) ಹಿಂದಿನ ವರ್ಶ ತನಗೆ ಯಾರು ನೆರವು ನೀಡಿದ್ದರೋ ಅವರನ್ನು ರಾಜು ಮರೆತಿರಲಿಲ್ಲ. (1ಚ) ಯಾವ ಹುಡುಗನಿಗೆ ತಾನು ಕಾಗದ ಬರೆದಿದ್ದನೋ ಆತ ಇವತ್ತು ರಾಜುವಿಗೆ ಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಲು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದ. (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಎಂಬ ತಿಳಿಯದ ತೋರುಪದವನ್ನು ಬಳಸಿ, ಹಿಂದಿನ ವರ್ಶ ಅವರು ನನಗೆ ನೆರವು ನೀಡಿದ್ದರು ಎಂಬ ಸೊಲ್ಲನ್ನು ರಾಜು ಅವರನ್ನು ಮರೆತಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಬೇರೊಂದು ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಅವರನ್ನು ಎಂಬ ಪಾಂಗಿಗೆ ಪರಿಚೆನುಡಿತವಾಗಿ ಬಳಸಲಾಗಿದೆ, ಮತ್ತು ಇದರಲ್ಲಿ ತಾನು ಎಂಬುದನ್ನು ಪರಿಚೆನುಡಿತದಲ್ಲೂ, ಅದರ ಹಿನ್ನುಡಿತವಾದ ರಾಜು ಎಂಬುದನ್ನು ಆ ಪರಿಚೆನುಡಿತಕ್ಕಿರುವ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲೂ ಬಳಸಲಾಗಿದೆ. (1ಚ)ದಲ್ಲೂ ಹೀಗೆಯೇ. ಈ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆಗಳಲ್ಲೂ ತಾನು ಪದವನ್ನು ಒಳಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಅದರ ಹಿನ್ನುಡಿತವನ್ನು ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆಯಲ್ಲದೆ, ತಾನು ಪದವನ್ನು ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಹಿನ್ನುಡಿತವನ್ನು ಅದರ ಒಳಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಳಸಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು: (1ಕ) *ಅವರು ರಾಜುವಿಗೆ ಕಶ್ಟದಲ್ಲಿ ನೆರವಾದುದನ್ನು ತಾನು ಮರೆತಿರಲಿಲ್ಲ. (1ಚ) *ರಾಜು ಮಯ್ಸೂರಿನಿಂದ ತಂದ ಸೀರೆಯನ್ನು ತಾನು ಯಾರಿಗೂ ಕೊಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. (1ಟ) *ಹಿಂದಿನ ವರ್ಶ ರಾಜುವಿಗೆ ಯಾರು ನೆರವು ನೀಡಿದ್ದರೋ ಅವರನ್ನು ತಾನು ಮರೆತಿರಲಿಲ್ಲ. ಮೇಲಿನ (1ಕ-ಟ) ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ತಾನು ಪದ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದು, ಅದರ ಹಿನ್ನುಡಿತ ಒಳಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿದೆ; ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ, ಈ ಮೂರು ಸೊಲ್ಲುಗಳೂ ಸರಿಯಾಗಿಲ್ಲ. ಮೇಲಿನ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ತಾನು ಪದದ ಹಿನ್ನುಡಿತ ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗನಾಗಿರಲು (ಎಂದರೆ ಕತೆಯನ್ನು ಬರೆದವನಿಗೆ ಅದನ್ನು ಹೇಳಿದವನಾಗಿರಲು) ಬರುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಅಂತಹ ಹುರುಳಿನಲ್ಲಿ ಮೇಲಿನ ಸೊಲ್ಲುಗಳು ಸರಿಯಾಗಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು. ಎತ್ತುಗೆಗಾಗಿ, `ಅವರು ರಾಜುವಿಗೆ ಕಶ್ಟದಲ್ಲಿ ನೆರವಾದುದನ್ನು ತಾನು (ಎಂದರೆ, (1ಕ)
ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ) ಮರೆತಿರಲಿಲ್ಲ’ ಎಂಬ ಹುರುಳಿನಲ್ಲಿ (1ಕ) ಸೊಲ್ಲು ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಇದೆ.
9.3.5 ಸೇರಿಕೆಯ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಕೆ
ಒಂದು ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬರುವ ಎರಡು ಪಾಂಗುಗಳ ನಡುವೆ ಒಗ್ಗುರುತಿಸುವಿಕೆಯಿದೆ (ಎಂದರೆ, ಅವೆರಡೂ ಒಬ್ಬನೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತವೆ) ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಎರಡು ಬಗೆಯ ಹೊಲಬುಗಳನ್ನು ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಅದರ ಎಸಕಪದಕ್ಕೆ ಕೊಳ್ಳು ಎಂಬುದನ್ನು ಸೇರಿಸುವುದು ಒಂದು ಹೊಲಬು, ಮತ್ತು ಆ ಎರಡು ಪಾಂಗುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಿ ಆಡುಪದವನ್ನು ಬಳಸುವುದು ಇನ್ನೊಂದು ಹೊಲಬು (8.4 ನೋಡಿ). ಕೆಲವು ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಎರಡು ಹೊಲಬುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡನ್ನೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ. (1ಕ) ರಾಜು ಹರಿಯನ್ನು ದೂರಿದ. (1ಚ) ರಾಜು ತನ್ನನ್ನೇ ದೂರಿದ. (1ಟ) ರಾಜು ತನ್ನನ್ನೇ ದೂರಿಕೊಂಡ. (2ಕ) ರಾಜು ಹರಿಗೆ ಅನ್ನ ಬಡಿಸಿದ. (2ಚ) ರಾಜು ಅನ್ನ ಬಡಿಸಿಕೊಂಡ. (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ಮಾಡುಗ ಮತ್ತು ಈಡು ಪಾಂಗುಗಳನ್ನು ರಾಜು ಮತ್ತು ಹರಿ ಎಂಬ ಎರಡು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಪದಗಳ ಮೂಲಕ ತಿಳಿಸಲಾಗಿದೆ; (1ಚ)ದಲ್ಲಿ ಇವೆರಡರ ನಡುವೆ ಒಗ್ಗುರುತಿಸುವಿಕೆಯಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸಲು ಈಡು ಪಾಂಗಾಗಿ ತಾನು ಪದವನ್ನು ಬಳಸಲಾಗಿದೆ, ಮತ್ತು (1ಟ)ದಲ್ಲಿ ಅದರೊಂದಿಗೆ ಬರುವ ಎಸಕಪದವನ್ನು ದೂರಿಕೊಂಡ ಎಂಬುದಾಗಿ ಸೇರಿಕೆರೂಪಕ್ಕೆ ಮಾರ್ಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ಎರಡು ಹೊಲಬುಗಳೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಬರಬಲ್ಲುವು ಎಂಬುದನ್ನು (1ಟ) ಸೊಲ್ಲು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಅವೆರಡು ಬೇರೆ ಬೇರಾಗಿಯೂ ಬರಬಲ್ಲುವು ಎಂಬುದನ್ನು (1ಚ) ಮತ್ತು (2ಚ) ಸೊಲ್ಲುಗಳು ತಿಳಿಸುತ್ತವೆ. ಪಾಂಗುಗಳ ಒಗ್ಗುರುತಿಸುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಆಡುಗ ಇಲ್ಲವೇ ಕೇಳುಗರು ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿರುವರಾದರೆ, ಆ ಎರಡು ಪಾಂಗುಗಳನ್ನು ನಾನು ಮತ್ತು ನೀನು ಪದಗಳ ಮೂಲಕವೇನೇ ತಿಳಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಬೇರೊಬ್ಬ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿರುವಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಎರಡನೆಯ ಪಾಂಗನ್ನು ತಾನು ಪದದ ಮೂಲಕ ತಿಳಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ: (1ಕ) ನಾನು ನನ್ನನ್ನು ದೂರುತ್ತಿದ್ದೆ.
(1ಚ) ನೀನು ನಿನ್ನನ್ನು ದೂರುತ್ತಿದ್ದಿ. (1ಟ) ರಾಜು ತನ್ನನ್ನು ದೂರುತ್ತಿದ್ದ. ಇದಲ್ಲದೆ, ಬೇರೊಬ್ಬ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿರುವ ಇಂತಹ ಸೇರಿಕೆಯ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಅವನು, ಅವಳು ಮೊದಲಾದ ತೋರುಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ: (1ತ) ರಾಜು ಅವನನ್ನು ದೂರುತ್ತಿದ್ದ. (1ತ) ಸೊಲ್ಲಿಗೆ (1ಟ) ಸೊಲ್ಲು ಕೊಡಬಲ್ಲ ಸೇರಿಕೆಯ ಹುರುಳಿಲ್ಲ; ಎಂದರೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಅವನು ಪದಕ್ಕೆ ರಾಜು ಪದ ಹಿನ್ನುಡಿತವಾಗಲಾರದು. ಈಡು ಪಾಂಗಿಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಪಾಂಗುಗಳಿಗೂ ಮಾಡುಗ ಇಲ್ಲವೇ ಆಗುಗ ಪಾಂಗಿನೊಂದಿಗಿರುವ ಒಗ್ಗುರುತಿಸುವಿಕೆಯನ್ನು ಈ ರೀತಿ ತಾನು ಪದದ ಮೂಲಕ ತಿಳಿಸಲು ಬರುತ್ತದೆ: (1ಕ) ರಾಜುವಿಗೆ ತನ್ನಲ್ಲೇ ನಂಬಿಕೆಯಿರಲಿಲ್ಲ. (1ಚ) ರಾಜು ತನಗೇನೇ ಹೊಡೆದುಕೊಂಡ. (1ಟ) ರಾಜು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ತನ್ನಿಂದ ದೂರ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ತಾನು ಪದವನ್ನು ಬಳಸಿರುವ ಇಂತಹ ಸೇರಿಕೆಯ ಸೊಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಒಳಸೊಲ್ಲಾಗಿ ಬಳಸಿರುವಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಇಪ್ಪುರುಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲುದು: (1ಕ) ಹರಿ ತನ್ನನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆಂದು ರಾಜುವಿಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆ. (1ಚ) ಹರಿ ತನ್ನನ್ನು ಹೊಗಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆಂದು ರಾಜುವಿಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆ. (1ಕ)ದ ಎತ್ತುಗೆ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ತಾನು ಪದ ರಾಜುವನ್ನಾಗಲಿ ಇಲ್ಲವೇ ಹರಿಯನ್ನಾಗಲಿ ತಿಳಿಸಬಲ್ಲುದು. ಆದರೆ, ಎಸಕಪದದೊಂದಿಗೆ ಕೊಳ್ಳು ಎಂಬುದನ್ನು ಬಳಸಿರುವ (1ಚ) ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಈ ಇಪ್ಪುರುಳು ಇಲ್ಲವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನೆಂದರೆ, ಕೊಳ್ಳು ಪದ ಅದರೊಂದಿಗೆ ಬಂದಿರುವ ಎಸಕಪದಕ್ಕಿರುವ ಪಾಂಗುಗಳ ನಡುವಿನ ಒಗ್ಗುರುತಿಸುವಿಕೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ತಿಳಿಸಬಲ್ಲುದು; ಇದಕ್ಕೆ ಬದಲು, ತಾನು ಪದ ಅದು ಬಳಕೆಯಾಗಿರುವ ಸೊಲ್ಲಿನ ಎರಡು ಇಲ್ಲವೇ ಹೆಚ್ಚು ಎಸಕಪದಗಳ ಪಾಂಗುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಎರಡು ಪಾಂಗುಗಳ ನಡುವಿರುವ ಒಗ್ಗುರುತಿಸುವಿಕೆಯನ್ನೂ ತಿಳಿಸಬಲ್ಲುದು.
ಆದರೆ, ಈ ರೀತಿ ಒಟ್ಟು ಸೇರುವ ಪಾಂಗುಗಳಲ್ಲಿ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನದಾಗಿರುವ ಪಾಂಗು ಅದರ ಮಾಡುಗ ಇಲ್ಲವೇ ಆಗುಗವಾಗಿರಬೇಕು, ಮತ್ತು ಅವೆರಡೂ ಇಲ್ಲದಲ್ಲಿ ಗುರಿಯಾಗಿರಬೇಕು ಎಂಬ ಕಟ್ಟಲೆಯಿದೆ (9.3.3 ನೋಡಿ).
9.3.6 ಪತ್ತುಗೆರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಳಕೆ
ಒಂದು ಹೆಸರುಪದದ ಪತ್ತುಗೆರೂಪವನ್ನು ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಸರುಪದದೊಂದಿಗೆ ಬಳಸಿ, ಆ ಎರಡು ಪದಗಳು ಗುರುತಿಸುವ ಪಾಂಗುಗಳ ನಡುವಿರುವ ನಂಟಸ್ತನ (ರಾಜುವಿನ ಅಣ್ಣ), ಒಡೆತನ (ರಾಜುವಿನ ಮನೆ), ಬರಹಗಾರತನ (ರಾಜುವಿನ ಕತೆ) ಮೊದಲಾದ ಹಲವು ಬಗೆಯ ಸಂಬಂದಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸಲು ಬರುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಪತ್ತುಗೆರೂಪದಲ್ಲಿರುವ ಹೆಸರುಪದದ ಜಾಗದಲ್ಲೂ ತಾನು ಪದವನ್ನು ಬಳಸಲು ಬರುತ್ತದೆ: (1ಕ) ರಾಜು ತನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸಿದ್ದಾನೆ. (1ಚ) ರಾಜು ತನ್ನ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾನೆ. (1ಟ) ತನ್ನ ಮನೆಯ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಜಾನಕಿ ತರಕಾರಿ ಬೆಳೆಸಿದ್ದಾಳೆ. (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ರಾಜುವಿನ ಮಗಳನ್ನು ಎಂಬ ಹುರುಳಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಎಂಬುದನ್ನು ಬಳಸಲಾಗಿದೆ. (1ಚ-ಟ)ಗಳಲ್ಲೂ ತನ್ನ ಎಂಬ ಪತ್ತುಗೆರೂಪಕ್ಕೆ ಇಂತಹದೇ ಬಳಕೆಯಿದೆ. ನಾನು ಮತ್ತು ನೀನು ಪದಗಳಿಗೂ ಇಂತಹ ಬಳಕೆಯಿದೆ (ನಾನು ನನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸಿದ್ದೇನೆ); ಅವು ಈ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಹಾಗೆ, ತಾನು ಪದವೂ ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರಿಂದ ಬೇರಾಗಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲು ಬರುತ್ತದೆ; ಇದಲ್ಲದೆ, ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಯಾರೆಂಬುದನ್ನು ತಾನು ಪದದ ಇಂತಹ ಬಳಕೆಯಲ್ಲೂ ಅದೇ ಸೊಲ್ಲಿನ ಬೇರೊಂದು ಪದ (ಹಿನ್ನುಡಿತ) ತಿಳಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಪತ್ತುಗೆರೂಪದಲ್ಲಿ ಬರುವ ತಾನು ಪದದ ಹಿನ್ನುಡಿತ ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಗುಗ ಇಲ್ಲವೇ ಮಾಡುಗವಾಗಿರಬೇಕೆಂಬ ಕಟ್ಟಲೆಯಿದೆ; ಹಾಗಾಗಿ, ಆಗುಗ ಇಲ್ಲವೇ ಮಾಡುಗ ಇರುವಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಪಾಂಗುಗಳು ಅದರ ಹಿನ್ನುಡಿತವಾಗಿ ಬರಲಾರವು. ಅವೆರಡೂ ಇಲ್ಲದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಗುರಿ ಪಾಂಗು ಅದರ ಹಿನ್ನುಡಿತವಾಗಬಲ್ಲುದು: (1ಕ) ರಾಜು ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಹೆದರುತ್ತಾನೆ. (1ಚ) *ರಾಜುವಿಗೆ ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಹೆದರುತ್ತಾಳೆ. (2ಕ) ರಾಜುವಿಗೆ ತನ್ನ ಮಗನಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಇದೆ.
(2ಚ) *ತನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ರಾಜುವಿನಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಇದೆ. (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ತಾನು ಪದದ ಹಿನ್ನುಡಿತವಾಗಿ ಆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಗುಗ ಪಾಂಗಾದ ರಾಜು ಪದ ಬಂದಿರುವ ಕಾರಣ ಆ ಸೊಲ್ಲು ಸರಿಯಾಗಿದೆ; ಇದಕ್ಕೆ ಬದಲು, (1ಚ)ದಲ್ಲಿ ಅದೇ ಪದದ ಹಿನ್ನುಡಿತವಾಗಿ ಆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಗುರಿ ಪಾಂಗು (ರಾಜುವಿಗೆ) ಬಂದಿರುವ ಕಾರಣ ಆ ಸೊಲ್ಲು ಸರಿಯಾಗಿಲ್ಲ. (2ಕ)ದಲ್ಲಿ ಆಗುಗ ಇಲ್ಲವೇ ಮಾಡುಗ ಪಾಂಗು ಬಂದಿಲ್ಲ; ಹಾಗಾಗಿ, ತಾನು ಪದದ ಹಿನ್ನುಡಿತವಾಗಿ ರಾಜುವಿಗೆ ಎಂಬ ಗುರಿ ಪಾಂಗನ್ನು ಬಳಸಿರುವುದು ಸರಿಯಾಗಿದೆ; ಆದರೆ, (2ಚ)ದಲ್ಲಿ ತಾನು ಪದದ ಹಿನ್ನುಡಿತವಾಗಿ ಆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಜಾಗ ಪಾಂಗಾದ ರಾಜುವಿನಲ್ಲಿ ಎಂಬುದನ್ನು ಬಳಸಿರುವ ಕಾರಣ, ಆ ಸೊಲ್ಲು ಸರಿಯಾಗಿಲ್ಲ. ಮಾಡುಗ ಪಾಂಗಿನ ಬದಲು ಗುರಿ, ಸುರು, ಜಾಗ ಮತ್ತು ಈಡು ಪಾಂಗುಗಳನ್ನು ತಾನು ಪದದ ಹಿನ್ನುಡಿತವಾಗಿ ಬಳಸಿರುವ ಕಾರಣ, ಮತ್ತು ಆ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡುಗ ಪಾಂಗು ಬಂದಿರುವ ಕಾರಣ, ಕೆಳಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ (ಚ) ಸೊಲ್ಲುಗಳೂ ಸರಿಯಾಗಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು: (1ಕ) ಆಕೆ ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಒಂದು ಕತೆ ಹೇಳಿದಳು. (1ಚ) *ಆಕೆಗೆ ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳು ಒಂದು ಕತೆ ಹೇಳಿದರು. (2ಕ) ಅವನು ತನ್ನ ಅಣ್ಣನಿಂದ ಹಣ ಕಸಿದ. (2ಚ) *ಅವನಿಂದ ತನ್ನ ಅಣ್ಣ ಹಣ ಕಸಿದ. (3ಕ) ಅವನು ತನ್ನ ಗೆಳೆಯನಲ್ಲಿ ಮೂರು ದಿನ ತಂಗಿದ. (3ಚ) *ಅವನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಗೆಳೆಯ ಮೂರು ದಿನ ತಂಗಿದ. (4ಕ) ಅವನು ತನ್ನ ಗೆಳೆಯನನ್ನು ದೂಡಿದ. (4ಚ) *ಅವನನ್ನು ತನ್ನ ಗೆಳೆಯ ದೂಡಿದ. ಆದರೆ, ಮಾಡುಗವನ್ನು ಮರೆಮಾಚಿರುವ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ತಾನು ಪದ ಸೊಲ್ಲಿನ ಈಡು ಪಾಂಗನ್ನೂ ಹಿನ್ನುಡಿತವಾಗಿ ಪಡೆಯಬಲ್ಲುದು: (1ಟ) ಅವರನ್ನು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿಕೊಡಲಾಯಿತು. (1ಟ)ದಲ್ಲಿ ಕಳುಹಿಸಿಕೊಡಲಾಯಿತು ಎಂಬ ಎಸಕರೂಪವನ್ನು ಬಳಸುವ ಮೂಲಕ ಮಾಡುಗವನ್ನು ಮರೆಮಾಚಲಾಗಿದೆ; ಹಾಗಾಗಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ತಾನು (ತಮ್ಮ) ಪದಕ್ಕೆ ಅವರನ್ನು ಎಂಬ ಈಡು ಪಾಂಗು ಹಿನ್ನುಡಿತವಾಗಿದೆ.
ತಾನು ಪದದ ಪತ್ತುಗೆರೂಪವನ್ನು ಒಳಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಬಳಸಲು ಬರುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಅದರ ಹಿನ್ನುಡಿತ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುತ್ತದೆ; ಅದು ಅದೇ ಒಳಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವಾಗಲೂ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಗುರಿ ಇಲ್ಲವೇ ಮಾಡುಗ ಅದೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ: (1ಕ) ತನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಳ್ಳತನವಾಗಿದೆಯೆಂದು ರಾಜುವಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. (1ಚ) ರಾಜು ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹತ್ತು ಲಕ್ಶ ಕೊಟ್ಟುದನ್ನು ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳಿರಲಿಲ್ಲ. (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ತಾನು ಪದದ ಹಿನ್ನುಡಿತವಾಗಿರುವ ರಾಜು ಪದ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿದೆ; (1ಚ)ದಲ್ಲಿ ಅದು ಒಳಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲೇ ಬಂದಿದೆಯಾದರೂ, ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಮಾಡುಗವೂ ಅದೇ ಆಗಿದೆ; ಅದನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಬೇರಾಗಿ ಹೇಳಿಲ್ಲ, ಅಶ್ಟೆ. (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ತಾನು ಪದದ ಹಿನ್ನುಡಿತ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಗುರಿ ಪಾಂಗಾಗಿದೆ (ಅದರಲ್ಲಿ ಆಗುಗ ಇಲ್ಲವೇ ಮಾಡುಗ ಬಂದಿಲ್ಲ), ಮತ್ತು (1ಚ)ದಲ್ಲಿ ಅದು ಒಳ (ಮತ್ತು ಹೊರ) ಸೊಲ್ಲಿನ ಮಾಡುಗ ಪಾಂಗಾಗಿದೆ. ತಾನು ಪದವನ್ನು ಒಳಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಳಸಿದ್ದು, ಅದರ ಹಿನ್ನುಡಿತವಾಗಬಲ್ಲ ಪದಗಳು ಒಳಸೊಲ್ಲು ಮತ್ತು ಹೊರಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತಿವೆಯಾದರೆ, ಅಂತಹ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಇಪ್ಪುರುಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ: (1ಕ) ಜಾನಕಿ ತನ್ನ ಅಣ್ಣನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದ್ದಳೆಂದು ರಾಜುವಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. (1ಚ) ಜಾನಕಿ ಅವಳ ಅಣ್ಣನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದ್ದಳೆಂದು ರಾಜುವಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. (1ಕ)ದ ಒಳಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ತನ್ನ ಪದಕ್ಕೆ ಆ ಒಳಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲೇನೇ ಬಂದಿರುವ ಜಾನಕಿ ಎಂಬುದು ಹಿನ್ನುಡಿತವಾಗಬಲ್ಲುದು, ಇಲ್ಲವೇ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ರಾಜು ಎಂಬುದೂ ಹಿನ್ನುಡಿತವಾಗಬಲ್ಲುದು. (1ಚ)ದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿದ ಹಾಗೆ, (1ಕ)ದಲ್ಲಿರುವ ತನ್ನ ಪದದ ಬದಲು ಅವಳ ಎಂಬುದನ್ನು ಬಳಸಿ ಮೇಲಿನ ಇಪ್ಪುರುಳನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸಲು ಬರುತ್ತದೆ; ಆದರೆ, ಈ (1ಚ) ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೆಯೇ ಒಂದು ಇಪ್ಪುರುಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ: ಅದರಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಅವಳ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಜಾನಕಿ ಎಂಬ ಹುರುಳು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ತೋರ್ಕೆಯ ಹುರುಳೂ ಸಿಗಬಲ್ಲುದು.
ಸೇರಿಕೆಯೆಸಕ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುವ ಕೆಲವು ಬಗೆಯ ಇಪ್ಪುರುಳುಗಳನ್ನು ಪತ್ತುಗೆ ರೂಪದಲ್ಲಿರುವ ತಾನು ಪದದ ಬಳಕೆಯ ಮೂಲಕ ಹೋಗಲಾಡಿಸಲು ಬರುತ್ತದೆ. ಎತ್ತುಗೆಗಾಗಿ, ಕೆಳಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಸೊಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು: (1ಕ) ಅವನು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಚೀಲದಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡ. (1ಚ) ಅವನು ತನ್ನ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಚೀಲದಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡ. (1ಟ) ಅವನು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಚೀಲದಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡ. (1ತ) ಅವನು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಚೀಲದಲ್ಲಿ ತಾನೇ ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡ. (1ಕ) ಸೊಲ್ಲಿಗೆ ಮೂರು ಬಗೆಯ ಹುರುಳುಗಳಿರಬಲ್ಲುದಾಗಿದ್ದು, ಅವನ್ನು (1ಚ-ತ) ಸೊಲ್ಲುಗಳು ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ ತಿಳಿಸುತ್ತವೆ. ಹಾಗಾಗಿ, (1ಕ) ಸೊಲ್ಲಿಗಿರುವ ಇಪ್ಪುರುಳು (1ಚ-ತ) ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲವಾಗಿದೆಯೆಂದೂ ಹೇಳಲು ಬರುತ್ತದೆ.
9.3.7 ಮದಿಪಿನ ಬಳಕೆ
ತಾನು ಪದದ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪವಾದ ತಾವು ಎಂಬುದನ್ನು ಅದು ತಿಳಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಮದಿಪನ್ನು ಕೊಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಓರೆಣಿಕೆಯ ಹುರುಳಿನಲ್ಲೂ ಬಳಸಲು ಬರುತ್ತದೆ; ಆದರೆ, ಈ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಅದು ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರಿಂದ ಬೇರಾಗಿರುವ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಬದಲು, ಕೇಳುಗನನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ: (1ಕ) ತಾವು ದಯವಿಟ್ಟು ನಾಳೆ ಸಂಜೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬರಬೇಕು. (1ಚ) ತಮ್ಮನ್ನು ಮನೆಗೆ ಕರೆದು ತರಲು ನಾನೇ ತಮ್ಮಲ್ಲಿಗೆ ನಾಳೆ ಸಂಜೆ ಬರುತ್ತೇನೆ. (1ಟ) ತಮಗೆ ತೊಂದರೆಯಾಗದಿದ್ದರೆ ಇವತ್ತೇ ಒಂದು ವಿಶಯ ತಿಳಿಸಬೇಕೆಂದಿದೆ. ಇದಲ್ಲದೆ, ಬೇರೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಮದಿಪನ್ನು ಕೊಡಬೇಕಾಗಿರುವಲ್ಲೂ ತಾವು ಎಂಬುದನ್ನು ಓರೆಣಿಕೆಯ ಹುರುಳಿನಲ್ಲಿ ಬಳಸಲು ಬರುತ್ತದೆ; ಆದರೆ, ಇಂತಹ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಅದರ ಹಿನ್ನುಡಿತವನ್ನು ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲೇನೇ ತಿಳಿಸುವ ಕಾರಣ, ಮೇಲಿನ ಬಳಕೆಗೂ ಈ ಬಳಕೆಗೂ ನಡುವೆ ಗೊಂದಲವುಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ: (1ಕ) ತಾವೇ ಬಂದು ಅವರು ಈ ಕೆಲಸವನ್ನು ನಡೆಸಿಕೊಡಲಿದ್ದಾರೆ. (1ಚ) ತಾವು ಕೇಳಿದಾಗ ಒಳಗೆ ಬಿಡದವರು ತಮ್ಮ ಸಿಟ್ಟಿಗೆ ಒಳಗಾಗ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆಯೆಂದು ಶೆಟ್ಟರು ರಾಜುವನ್ನು ಹೆದರಿಸಿದರು.
(1ಕ)ದಲ್ಲಿ ಅವರು ಎಂಬ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ತೋರುಪದವನ್ನು ಅದು ತಿಳಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಮದಿಪನ್ನು ಕೊಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಓರೆಣಿಕೆಯ ಹುರುಳಿನಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾಗಿದೆ, ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಹಿನ್ನುಡಿತವಾಗಿ ಪಡೆದಿರುವ ತಾವು ಎಂಬ ಪದವನ್ನೂ ಅಂತಹದೇ ಮದಿಪಿಗಾಗಿ ಓರೆಣಿಕೆಯ ಹುರುಳಿನಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾಗಿದ್ದು ಅದು ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರಿಗಿಂತ ಬೇರಾಗಿರುವ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತಿದೆ. (1ಚ)ದಲ್ಲೂ ಶೆಟ್ಟರು ಎಂಬ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ಹೆಸರುಪದವನ್ನು ಅದು ಗುರುತಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಮದಿಪು ಕೊಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಓರೆಣಿಕೆಯ ಹುರುಳಿನಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾಗಿದೆ, ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಹಿನ್ನುಡಿತವಾಗಿ ಪಡೆದಿರುವ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ತಾವು ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಎಂಬ ಪದಗಳೂ ಓರೆಣಿಕೆಯ ಹುರುಳಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿವೆ.
9.3.8 ಒತ್ತಿಹೇಳುವ ಹುರುಳು
ತಾನು ಪದಕ್ಕೆ ಒತ್ತಿಹೇಳುವ ಏ ಒಟ್ಟನ್ನು ಸೇರಿಸಿ, ಸೊಲ್ಲಿನ ಮಾಡುಗ ಪಾಂಗು ಎಸಕವನ್ನು ಬೇರೊಬ್ಬರ ನೆರವಿಲ್ಲದೆ ನಡೆಸಿದೆಯೆಂಬುದನ್ನು ಒತ್ತಿಹೇಳುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಸಲು ಬರುತ್ತದೆ: (1ಕ) ಆ ಹುಡುಗ ಇದನ್ನು ಒಡೆದುಹಾಕಿದ್ದಾನೆ. (1ಚ) ಆ ಹುಡುಗ ತಾನೇ ಇದನ್ನು ಒಡೆದುಹಾಕಿದ್ದಾನೆ. (2ಕ) ಶೆಟ್ಟರು ಹಣವನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ತಂದು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. (2ಚ) ಶೆಟ್ಟರು ತಾವೇ ಹಣವನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ತಂದು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಇಂತಹ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ತಾನು ಪದವನ್ನು ಮಾಡುಗ ಪಾಂಗಿನ ಹತ್ತಿರ ಇರಿಸುವ ಬದಲು ಬೇರೆ ಕಡೆಗಳಲ್ಲೂ ಇರಿಸಲು ಬರುತ್ತದೆ: (1ಟ) ಆ ಹುಡುಗ ಇದನ್ನು ತಾನೇ ಒಡೆದುಹಾಕಿದ್ದಾನೆ. (2ಟ) ಶೆಟ್ಟರು ಹಣವನ್ನು ತಾವೇ ಇಲ್ಲಿಗೆ ತಂದು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. (2ತ) ಶೆಟ್ಟರು ಹಣವನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ತಾವೇ ತಂದುಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ತಾನು ಪದವನ್ನು ಬಳಸದೆ ಒತ್ತಿಹೇಳುವ ಏ ಒಟ್ಟನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಮಾಡುಗ ಪಾಂಗನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಪದಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸುವ ಮೂಲಕವೂ ಈ ಹುರುಳನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಬರುತ್ತದೆ: (1ತ) ಆ ಹುಡುಗನೇ ಇದನ್ನು ಒಡೆದುಹಾಕಿದ್ದಾನೆ. (2ಪ) ಶೆಟ್ಟರೇ ಹಣವನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ತಂದುಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.
ಒತ್ತಿಹೇಳುವ ಏ ಒಟ್ಟನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಮತ್ತು ಎಂಬ ಹುರುಳನ್ನು ಕೊಡುವ ಊ ಒಟ್ಟನ್ನೂ ತಾನು ಪದದೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಸಿ ಮಾಡುಗ ಪಾಂಗಿನೊಂದಿಗೆ ಬಳಸಲು ಬರುತ್ತದೆ; ಇದಲ್ಲದೆ, ಊ ಒಟ್ಟನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಮಾಡುಗನನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಪದಕ್ಕೂ ಸೇರಿಸಲು ಬರುತ್ತದೆ: (1ಕ) ಆ ಹುಡುಗ ತಾನೂ ಒಂದು ಕೊಡವನ್ನು ಒಡೆದುಹಾಕಿದ್ದಾನೆ. (1ಚ) ಆ ಹುಡುಗನೂ ಒಂದು ಕೊಡವನ್ನು ಒಡೆದುಹಾಕಿದ್ದಾನೆ. ಈ ಎರಡು ಬಗೆಯ ಬಳಕೆಗಳಲ್ಲೂ ತಾನು ಪದ ಮಾಡುಗ ಪಾಂಗಿನೊಂದಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಬರುತ್ತದಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಪಾಂಗುಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಳಕೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. (1ಕ) *ಶೆಟ್ಟರು ಹಣವನ್ನು ತಾನೇ ಇಲ್ಲಿಗೆ ತಂದುಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. (1ಚ *ಶೆಟ್ಟರು ಹಣವನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ತಾನೇ ತಂದುಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. (1ಟ) ಆ ಹುಡುಗ ಒಂದು ಕೊಡವನ್ನು ತಾನೂ ಒಡೆದುಹಾಕಿದ್ದಾನೆ. (1ಕ) ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ತಾನೇ ಪದಕ್ಕೆ ಶೆಟ್ಟರು ಎಂಬುದು ಹಿನ್ನುಡಿತವಾಗಲಾರದು; ಯಾಕೆಂದರೆ ಅದು ಶೆಟ್ಟರು ಪದದ ಹಾಗೆ ಮದಿಪಿನ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿಲ್ಲ; ಉಳಿದ ಹಣ ಮತ್ತು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಎಂಬವುಗಳೂ ಅದಕ್ಕೆ ಹಿನ್ನುಡಿತವಾಗಲಾರವು; ಯಾಕೆಂದರೆ, ಅವು ಸೊಲ್ಲಿನ ಮಾಡುಗ ಪಾಂಗನ್ನು ತಿಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ, (1ಕ) ಮತ್ತು (1ಚ) ಸೊಲ್ಲುಗಳೆರಡೂ ಸರಿಯಾಗಿಲ್ಲ. (1ಟ) ಸೊಲ್ಲು ಸರಿಯಾಗಿದೆ; ಆದರೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ತಾನು ಪದಕ್ಕೆ ಆ ಹುಡುಗ ಎಂಬುದು ಹಿನ್ನುಡಿತವಾಗಬಲ್ಲುದಲ್ಲದೆ ಕೊಡವನ್ನು ಎಂಬುದು ಹಿನ್ನುಡಿತವಾಗಲಾರದು. ತಾನು ಪದ ಒಳಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದು, ಅದರ ಹಿನ್ನುಡಿತ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿದೆಯಾದರೆ, ಆ ಹಿನ್ನುಡಿತ ಗುರಿ ಪಾಂಗಾಗಿರಬಲ್ಲುದು; ಆದರೆ, ತಾನು ಪದ ಒಳಸೊಲ್ಲಿನ ಮಾಡುಗ ಪಾಂಗಾಗಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ: (1ಕ) ಅವಳಿಗೆ ಸೀರೆಯನ್ನು ತಾನೇ ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದಿತ್ತು. (1ಚ) ಮದುವೆಗೆ ತಾನೇ ಬರಲಿಲ್ಲವಾದ ಕಾರಣ, ಅವನಿಗೆ ಉಳಿದವರನ್ನು ದೂರಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಮೇಲಿನ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳು ತಾನು ಪದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂದಿಸಿದುವಲ್ಲದೆ, ಏ ಇಲ್ಲವೇ ಊ ಒಟ್ಟುಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂದಿಸಿದುವಲ್ಲ; ಯಾಕೆಂದರೆ, ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ
ಬಂದಿರುವ ಈ ಬೇರೆ ಬಗೆಯ ಪಾಂಗುಗಳಿಗೆ ಏ ಇಲ್ಲವೇ ಊ ಒಟ್ಟನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಸೇರಿಸಿ ಹೇಳಲು ಬರುತ್ತದೆ: (1ಕ) ಶೆಟ್ಟರು ಹಣವನ್ನೇ ಇಲ್ಲಿಗೆ ತಂದು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. (1ಚ) ಆ ಹುಡುಗ ಒಂದು ಕೊಡವನ್ನೂ ಒಡೆದುಹಾಕಿದ್ದಾನೆ. (1ಟ) ಶೆಟ್ಟರು ಹಣವನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೂ ತಂದುಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಒತ್ತಿಹೇಳುವ ಏ ಒಟ್ಟನ್ನು ತಾನು ಪದದ ಪತ್ತುಗೆ ರೂಪಕ್ಕೂ ಸೇರಿಸಲು ಬರುತ್ತದೆ; ಆದರೆ, ಹೀಗೆ ಮಾಡುವ ಮೊದಲು ಅದನ್ನು ಹೆಸರುರೂಪಕ್ಕೆ ಮಾರ್ಪಡಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ: (1ಕ) ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮದೇ ಪ್ರಾಯದ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಆಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. (1ಚ) ಅವನಿಗೆ ತನ್ನದೇ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಲು ಸಮಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಮೇಲಿನ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಎಂಬ ಪತ್ತುಗೆ ರೂಪಗಳಿಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಏ ಒಟ್ಟನ್ನು ಸೇರಿಸುವ ಬದಲು, ದು ಒಟ್ಟನ್ನು ಸೇರಿಸುವ ಮೂಲಕ ಅವನ್ನು ಹೆಸರುರೂಪಕ್ಕೆ ಮಾರ್ಪಡಿಸಿ ಆಮೇಲೆ ಸೇರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಹೊತ್ತಿನ ಪಾಂಗನ್ನು ಒತ್ತಿಹೇಳುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೂ ತಾನೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಬಳಸಲು ಬರುತ್ತದೆ: (1ಕ) ನಾನು ಮುಂಬಯಿಯಿಂದ ಈಗ ತಾನೇ ಬಂದೆ. (1ಚ) ನಾನು ಇವತ್ತು ತಾನೇ ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಹಿಂದಿರುಗಿದೆ. ಈ ರೀತಿ ಹೊತ್ತಿನ ಪಾಂಗನ್ನು ಒತ್ತಿ ಹೇಳುವುದಕ್ಕಾಗಿ ತಾನೇ ಪದವನ್ನು ಹಿಂಬೊತ್ತಿನ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಬಳಸಲು ಬರುತ್ತದೆಯೆಂದು ತೋರುತ್ತದೆ; ಯಾಕೆಂದರೆ, ಮುಂಬೊತ್ತಿನ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಳಸಿರುವ ಕೆಳಗಿನ (1ಟ) ಸೊಲ್ಲು ಸರಿಯಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಇಂತಹ ಎರಡು ಬಗೆಯ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲೂ ಏ ಒಟ್ಟನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಹೊತ್ತಿನ ಪಾಂಗಿಗೆ ಸೇರಿಸಿ ಹೇಳಲು ಬರುತ್ತದೆ: (1ಟ) *ಅವನು ನಾಳೆ ತಾನೇ ಬರಲಿದ್ದಾನೆ. (1ತ) ಅವನು ನಾಳೆಯೇ ಬರಲಿದ್ದಾನೆ. (1ಪ) ನಾನು ಮುಂಬಯಿಂದ ಇವತ್ತೇ ಹಿಂದಿರುಗಿದೆ. ತಾನೇ ಪದಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊಂದು ಬಗೆಯ ಒತ್ತಿಹೇಳುವ ಬಳಕೆಯೂ ಇದೆ; ಅದನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವಂತಹ ಕೇಳ್ವಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು:
(1ಕ) ಆ ಹುಡುಗ ತಾನೇ ನನ್ನ ಕೊಡವನ್ನು ಒಡೆದುಹಾಕಿದ್ದು? (1ಚ) ಶೆಟ್ಟರು ತಾನೇ ಹಣವನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ತಂದು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು? ಈ ಕೇಳ್ವಿಗಳಲ್ಲಿ ಸೊಲ್ಲಿನ ಒಂದು ಪಾಂಗಿಗೆ ಒತ್ತು ಕೊಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಅದನ್ನು ಸೊಲ್ಲಿನಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ, ಮತ್ತು ಸೊಲ್ಲಿನ ಉಳಿದ ಅಂಶವನ್ನು ಹೆಸರುರೂಪಕ್ಕೆ ಮಾರ್ಪಡಿಸಿ ಆ ಪಾಂಗಿನ ಒಂದು ಪರಿಚೆಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ ತಿಳಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ರೀತಿ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿರುವ ಪಾಂಗಿನ ಮೇಲೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಒತ್ತು ಕೊಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಅದರ ಬಳಿಕ ತಾನೇ ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಬಳಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ರೀತಿ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿರುವ ಪಾಂಗು ಸೊಲ್ಲಿನ ಕೊನೆಯಲ್ಲೂ ಬರಬಲ್ಲುದು: (1ಟ) ನನ್ನ ಕೊಡವನ್ನು ಒಡೆದುಹಾಕಿದ್ದು ಆ ಹುಡುಗ ತಾನೇ? ತಾನೇ ಎಂಬುದರ ಈ ಬಳಕೆ ಕೆಲವು ವಿಶಯಗಳಲ್ಲಿ ಮೇಲೆ ವಿವರಿಸಿದ ಬಳಕೆಗಿಂತ ಬೇರಾಗಿದೆ: (ಕ) ಬೇರ್ಪಡಿಸಿದ ಪಾಂಗಿನೊಂದಿಗೆ ಬರುವ ತಾನೇ ಎಂಬುದು ಹೆಸರುಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಆಡುಪದಗಳೊಂದಿಗೂ ಬರಬಲ್ಲುದು: (1ಕ) ನೀನು ತಾನೇ ಆ ಕೊಡವನ್ನು ಒಡೆದುಹಾಕಿದ್ದು? (1ಚ) ನಾನು ತಾನೇ ನಾಳೆ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿಗೆ ಬರಬೇಕಾದುದು? ಆದರೆ, ಪಾಂಗನ್ನು ಈ ರೀತಿ ಬೇರ್ಪಡಿಸದಿರುವ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಆಡುಪದಗಳ ಮೇಲೆ ಒತ್ತು ಕೊಡಬೇಕಿದ್ದಲ್ಲಿ ಏ ಒಟ್ಟನ್ನು ಅವಕ್ಕೆ ನೇರವಾಗಿ ಸೇರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ: (1ಕ) *ನೀನು ತಾನೇ ಇದನ್ನು ಒಡೆದುಹಾಕು. (1ಚ) ನೀನೇ ಇದನ್ನು ಒಡೆದುಹಾಕು. (1ಟ) ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿಗೆ ನಾಳೆ ನಾನೇ ಬರುತ್ತೇನೆ. (2) ಬೇರ್ಪಡಿಸಿದ ಪಾಂಗಿನೊಂದಿಗೆ ಬರುವ ತಾನೇ ಎಂಬುದು ಕೇಳ್ವಿಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಬರುತ್ತದೆ; ಬೇರ್ಪಡಿಸಿದ ಪಾಂಗಿರುವ ಬೇರೆ ಬಗೆಯ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಅದು ಬರುವ ಹಾಗೆ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಇದಲ್ಲದೆ, ಪಾಂಗನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸದಿರುವ ಕೇಳ್ವಿಗಳಲ್ಲೂ ಈ ತಾನೇ ಪದ ಬರುವುದಿಲ್ಲ; ಆದರೆ, ಹಿಂದೆ ವಿವರಿಸಿದಂತಹ ಆಡುಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಳಕೆಯಾಗದ ತಾನೇ ಎಂಬುದು ಬರುತ್ತದೆ:
(1ಕ) ಆ ಹುಡುಗ ತಾನೇ ಇದನ್ನು ಒಡೆದುಹಾಕಿದ್ದಾನೋ? (1ಚ) *ನೀನು ಇದನ್ನು ತಾನೇ ಒಡೆದುಹಾಕಿದ್ದೀಯೋ? (3) ಪಾಂಗನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸಿರುವ ಕೇಳ್ವಿಗಳಲ್ಲಿ ತಾನೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಆ ಪಾಂಗಿನೊಂದಿಗೇನೇ ಇರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ; ಅದನ್ನು ಬೇರೆಡೆಗೆ ಮಾರೆಡೆಗೊಳಿಸಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಒತ್ತಿ ಹೇಳುವ ತಾನೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಬೇರೆಡೆಗೂ ಮಾರೆಡೆಗೊಳಿಸಲು ಬರುತ್ತದೆ: (1ಕ) ತಾನೇ ಇದನ್ನು ಆ ಹುಡುಗ ಒಡೆದುಹಾಕಿದ್ದಾನೆ. (1ಚ) *ತಾನೇ ಇದನ್ನು ಆ ಹುಡುಗ ಒಡೆದುಹಾಕಿದ್ದು? (4) ಬೇರ್ಪಡಿಸಿದ ಪಾಂಗಿನೊಂದಿಗೆ ಬರುವ ತಾನೇ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪವಿಲ್ಲ; ಅದರ ಹಿನ್ನುಡಿತ ಹಲವೆಣಿಕೆಯದಾಗಿರುವಲ್ಲೂ ಅದು ಓರೆಣಿಕೆಯ ರೂಪದಲ್ಲೇ ಬರುತ್ತದೆ: (1ಕ) ಈ ಹುಡುಗರು ತಾನೇ ಇದನ್ನು ಒಡೆದುಹಾಕಿದ್ದು? (1ಚ) ನೀವು ತಾನೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಬರಹೇಳಿದ್ದು?
9.3.9 ಕಡಿತಗೊಳಿಸಿದ ಹರವು
ಆಡುಪದಗಳ ಹರವನ್ನು ಕಡಿತಗೊಳಿಸುವ ಹೆಸರುಕಂತೆಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಮತ್ತು ನೀನು ಪದಗಳ ಬದಲು ತಾನು ಪದವನ್ನು ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಇದನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು: (1ಕ) ಇಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವವನು ನಾನು ಮಾತ್ರ. (1ಚ) ಇಲ್ಲಿ ತಾನು ಬೇಯಿಸಿದುದನ್ನು ತಿನ್ನದವನು ನೀನು ಮಾತ್ರ. (1ಟ) ಈ ಊರಿನಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಇಂಗ್ಲಿಶ್ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸಬೇಕೆಂದು ಹೇಳುವವರು ನೀವು ಮಾತ್ರ. (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವವನು ಎಂಬ ತಾನು ಪದವನ್ನು ಬಳಸಿರುವ ಹೆಸರುಕಂತೆ ಬಂದಿದ್ದು, ಅದೇ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ನಾನು ಪದದ ಹರವನ್ನು ಆ ಹೆಸರುಕಂತೆ ಕಡಿತಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ; ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, (1ಚ) ಮತ್ತು (1ಟ) ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲೂ ನೀನು ಮತ್ತು ಮದಿಪಿನ ನೀವು ಪದಗಳ ಹರವನ್ನು ಕಡಿತಗೊಳಿಸುವ, ಮತ್ತು ತಾನು ಪದವನ್ನು ಬಳಸಿರುವ ಹೆಸರುಕಂತೆಗಳು ಬಂದಿವೆ.
ಇಂತಹ ಹೆಸರುಕಂತೆಗಳಲ್ಲಿ ತಾನು ಪದದ ಬದಲು ನಾನು ಇಲ್ಲವೇ ನೀನು ಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸಿದಲ್ಲಿ ಅವಕ್ಕೆ ಆಡುಪದಗಳ ಹರವನ್ನು ಕಡಿತಗೊಳಿಸುವ ಹುರುಳು ಇಲ್ಲವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕೆಳಗಿನ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು: (1ತ) ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವವನು ನಾನು ಮಾತ್ರ. (1ಕ) ಸೊಲ್ಲಿಗಿದ್ದ `ಇಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಯಾರೂ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ’ ಎಂಬ ಹುರುಳು (1ತ) ಸೊಲ್ಲಿಗಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು; ಅದಕ್ಕೆ ಬದಲು, ಆಡುಗನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಆತನಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಯಾರು ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ಬೇರೆಯೇ ಹುರುಳು ಅದಕ್ಕೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಅವನು, ಅವರು ಮೊದಲಾದ ತೋರುಪದಗಳ ಬದಲಾಗಿಯೂ ಹರವನ್ನು ಕಡಿತಗೊಳಿಸುವ ಹುರುಳನ್ನು ಮಾತ್ರವೇ ಪಡೆಯಬೇಕಾಗಿರುವಲ್ಲಿ ತಾನು, ತಾವು ಎಂಬವುಗಳನ್ನು ಬಳಸಲು ಬರುತ್ತದೆ: (1ಕ) ಯಾವ ಹುಡುಗನೂ ಅವನಿಗೆ ಪೆಟ್ಟಾದುದನ್ನು ತಿಳಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. (1ಚ) ಯಾವ ಹುಡುಗನೂ ತನಗೆ ಪೆಟ್ಟಾದುದನ್ನು ತಿಳಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. (1ಕ) ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಅವನು ಪದಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ ಎಂಬ ತೋರ್ಕೆಯ ಹುರುಳು ಸಿಗಬಲ್ಲುದು, ಇಲ್ಲವೇ ಯಾವ ಹುಡುಗನೂ ಎಂಬುದರ ಹರವನ್ನು ಕಡಿತಗೊಳಿಸುವ ಹುರುಳೂ ಸಿಗಬಲ್ಲುದು; ಆದರೆ, (1ಚ) ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ತನಗೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಈ ಎರಡನೆಯ ಹುರುಳು ಮಾತ್ರ ಸಿಗಬಲ್ಲುದು. ತೋರುಪದಗಳನ್ನು ಪತ್ತುಗೆ ಒಟ್ಟಿನೊಂದಿಗೆ ಬಳಸಿರುವಲ್ಲಿ, ಇಂತಹ ಕಡಿತಗೊಳಿಸಿದ ಹುರುಳು ಮಾತ್ರವೇ ಬರುವಂತೆ ಮಾಡಲು ಅವನ್ನು ಇಮ್ಮಡಿ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಳಸಲು ಬರುತ್ತದೆ: (1ಕ) ಎಲ್ಲರೂ ಅವರ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕರೆತಂದಿದ್ದಾರೆ. (1ಚ) ಎಲ್ಲರೂ ಅವರವರ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕರೆತಂದಿದ್ದಾರೆ. (2ಕ) ಇಬ್ಬರು ಹುಡುಗರೂ ಅವರ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಬರಬೇಕೆಂದು ಟೀಚರ್ ಹೇಳಿದರು. (2ಚ) ಇಬ್ಬರು ಹುಡುಗರೂ ಅವರವರ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಬರಬೇಕೆಂದು ಟೀಚರ್ ಹೇಳಿದರು.
(1ಕ) ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಅವರ ಎಂಬ ತೋರುಪದಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರೂ ಎಂಬ ಪದ ಹಿನ್ನುಡಿತವಾಗಿರಬಲ್ಲುದು, ಇಲ್ಲವೇ ಅದಕ್ಕೆ ತೋರ್ಕೆಯ ಹುರುಳೂ ಇರಬಲ್ಲುದು. ಆದರೆ, (1ಚ)ದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಅವರವರ ಎಂಬ ಇಮ್ಮಡಿರೂಪಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರೂ ಎಂಬುದು ಹಿನ್ನುಡಿತವಾಗಿರಬಲ್ಲುದಲ್ಲದೆ ತೋರ್ಕೆಯ ಹುರುಳು ಸಿಗಲಾರದು. ಇಂತಹ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ತಾನು ಪದವನ್ನು ಬಳಸಿದಾಗಲೂ ಕಡಿತಗೊಳಿಸಿದ ಹುರುಳು ಮಾತ್ರವೇ ದೊರಕುತ್ತದೆ; ಹಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವರು ಪದದ ಹಾಗೆ ತಾನು ಪದವನ್ನೂ ಇಮ್ಮಡಿರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಳಸಲು ಬರುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಅದು ಆ ಹುರುಳನ್ನು ಒತ್ತಿಹೇಳುತ್ತದೆ: (1ಕ) ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕರೆತಂದಿದ್ದಾರೆ. (1ಚ) ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕರೆತಂದಿದ್ದಾರೆ. ಮೇಲಿನ ಎರಡು ಸೊಲ್ಲುಗಳಿಗೂ ಕಡಿತಗೊಳಿಸಿದ ಹುರುಳೇ ಇದೆಯೆಂದು ಹೇಳಬಹುದು; ಯಾಕೆಂದರೆ, ತಮ್ಮ ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಎಂಬುವೆರಡಕ್ಕೂ ಅವರವರ ಎಂಬುದರ ಹುರುಳೇ ಇದೆ. ಇವುಗಳ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇನೆಂದರೆ, (1ಚ) ಸೊಲ್ಲು ಈ ಹುರುಳನ್ನು ಒತ್ತಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ.
9.4 ಆಡುಪದಗಳು ಮತ್ತು
ಹೆಸರುಪದಗಳು ಮೇಲೆ 9.1.2ರಲ್ಲಿ ತಿಳಿಸಿದ ಹಾಗೆ, ಸೊಲ್ಲುಗಳು ತಿಳಿಸುವ ಇರುಹ ಇಲ್ಲವೇ ಎಸಕಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಂಗುಗಳಾಗಿ ಯಾವ ವ್ಯಕ್ತಿ, ವಸ್ತು ಇಲ್ಲವೇ ವಿಶಯಗಳು ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸುವುದೇ ಹೆಸರುಪದಗಳ ಮುಕ್ಯ ಕೆಲಸ; ಇದಕ್ಕೆ ಬದಲು, ಒಂದು ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ, ಕೇಳುಗ, ಇಲ್ಲವೇ ಬೇರೊಬ್ಬ ಆ ಸೊಲ್ಲು ತಿಳಿಸುವ ಇರುಹದ ಇಲ್ಲವೇ ಎಸಕದ ಪಾಂಗಾಗಿ ಬಂದಿದೆಯೇ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸುವುದು ಆಡುಪದಗಳ ಕೆಲಸ. ಎತ್ತುಗೆಗಾಗಿ, ಕೆಳಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಎರಡು ಸೊಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಹೋಲಿಸಿ ನೋಡಬಹುದು: (1ಕ) ಹುಡುಗ ಕೋಣೆಯೊಳಗಿದ್ದಾನೆ. (1ಚ) ನಾನು ಕೋಣೆಯೊಳಗಿದ್ದೇನೆ. (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಯಾಗಿರುವ ಹುಡುಗ ಎಂಬ ಹೆಸರುಪದ ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಯಾರಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಕೋಣೆಯೊಳಗಿರುವ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ; ಇದಕ್ಕೆ ಬದಲು, (1ಚ)ದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ನಾನು ಎಂಬ ಆಡುಪದ ಆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಕೋಣೆಯೊಳಗಿದ್ದಾನೆ ಎಂದಿಶ್ಟೇ ತಿಳಿಸುತ್ತದಲ್ಲದೆ, ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆಡುಪದಗಳು ನಡೆಸುವ ಈ ಕೆಲಸವನ್ನು ಬೇರೆ ಯಾವ ಪದವೂ ನಡೆಸಲಾರದು; ಎತ್ತುಗೆಗಾಗಿ, ಕೆಳಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಸೊಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು: (1ಕ) ನಾನು ಜಾನಕಿಯನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿದ್ದೇನೆ. (1ಚ) ರಾಜು ಜಾನಕಿಯನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿದ್ದಾನೆ. (2ಕ) ನಿನಗೆ ಓದಲು ಬರುತ್ತಿದೆಯೇ? (2ಚ) ರಾಜುವಿಗೆ ಓದಲು ಬರುತ್ತಿದೆಯೇ?
(1ಕ) ಮತ್ತು (1ಚ)ಗಳೆರಡೂ ಒಂದೇ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತಿರಬಹುದು; ಆದರೆ, ಜಾನಕಿಯನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿದವನು ಅದನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಎಂಬ ವಿಶಯವನ್ನು ನಾನು ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಬಳಸಿರುವ (1ಕ) ಸೊಲ್ಲು ತಿಳಿಸಬಲ್ಲುದಲ್ಲದೆ, ರಾಜು ಪದವನ್ನು ಬಳಸಿರುವ (1ಚ) ಸೊಲ್ಲು ತಿಳಿಸಲಾರದು. ಇಂತಹದೇ ವ್ಯತ್ಯಾಸ (2ಕ) ಮತ್ತು (2ಚ) ಸೊಲ್ಲುಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಇದೆ. ಆಡುಗನೂ ಅಲ್ಲ, ಕೇಳುಗನೂ ಅಲ್ಲ, ಬೇರೊಬ್ಬ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ತಾನು ಪದದ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಇಂತಹ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಯಾಕೆಂದರೆ, ಅದನ್ನು ಬಳಸಿರುವ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲೇ ಬೇರೆಡೆ ಆ ಬೇರೊಬ್ಬ ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಹೆಸರುಪದ ಬಂದಿರುತ್ತದೆ. ಹೀಗಿದ್ದರೂ, ಅದನ್ನು ಬಳಸುವುದಕ್ಕೂ ಅದರ ಬದಲು ಬೇರೊಂದು ತೋರುಪದವನ್ನು ಬಳಸುವುದಕ್ಕೂ ನಡುವೆ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕೆಳಗಿನ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು: (1ಕ) ರಾಜು ಜಾನಕಿಯ ಹತ್ತಿರ ತನ್ನ ಅಣ್ಣನನ್ನು ದೂರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. (1ಚ) ರಾಜು ಜಾನಕಿಯ ಹತ್ತಿರ ಅವನ ಅಣ್ಣನನ್ನು ದೂರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ರಾಜು ದೂರುತ್ತಿರುವುದು ರಾಜುವಿನ ಅಣ್ಣನನ್ನು ಎಂಬ ಒಂದು ಹುರುಳು ಮಾತ್ರ (1ಕ) ಸೊಲ್ಲಿಗೆ ಬರಬಲ್ಲುದು; ಇದಕ್ಕೆ ಬದಲು, (1ಚ) ಸೊಲ್ಲಿಗೆ ಆ ಹುರುಳು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಆತ ಬೇರೊಬ್ಬನ ಅಣ್ಣನನ್ನು ದೂರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಹುರುಳೂ ಬರಬಲ್ಲುದು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ, ತಾನು ಪದ ತಿಳಿಸುವ ಬೇರೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ಅದೇ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೆಡೆ ತಿಳಿಸಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ; ಹಾಗಾಗಿ, (1ಕ)ದ ತನ್ನ ಅಣ್ಣ ಎಂಬುದು ರಾಜುವಿನ ಅಣ್ಣನನ್ನು ಮಾತ್ರ ಗುರುತಿಸಬಲ್ಲುದು. ಹೆಸರುಪದ ಮತ್ತು ಆಡುಪದಗಳು ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಸಬೇಕಾಗಿರುವ ಕೆಲಸದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಇಂತಹದೊಂದು ಮುಕ್ಯವಾದ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಇದೆಯಾದ ಕಾರಣ, ಅವೆರಡರ ಬಳಕೆಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಹಲವು ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳು ತೋರಿಬರುತ್ತವೆ; ಆದರೆ, ಅವು ನಡೆಸಬೇಕಾಗಿರುವ ಕೆಲಸಗಳ ನಡುವೆ ಕೆಲವು ಹೋಲಿಕೆಗಳೂ ಇವೆಯಾದ ಕಾರಣ, ಅವುಗಳ ಬಳಕೆಗಳ ನಡುವೆ ಕೆಲವು ಹೋಲಿಕೆಗಳೂ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಮತ್ತು ಹೋಲಿಕೆಗಳು ಎಂತಹವು ಎಂಬುದನ್ನು ಕೆಳಗೆ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ:
9.4.1 ಪತ್ತುಗೆ ಒಟ್ಟುಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಳಕೆ
ಒಂದು ಸೊಲ್ಲಿನ ಉಂಟುಮಾಡುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ, ಕೇಳುಗ, ಮತ್ತು ಆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಮೂಲಕ ತಿಳಿಸಿರುವ ವಿಶಯ ಎಂಬುದಾಗಿ ಮೂರು
ಪಾಂಗುಗಳು ತೊಡಗಿರುತ್ತವೆ; ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಎರಡು ಪಾಂಗುಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಆಡುಪದಗಳು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಇದಲ್ಲದೆ, ಈ ಎರಡು ಪಾಂಗುಗಳೂ ಅಲ್ಲದಿರುವ ಬೇರೊಬ್ಬ ಎಂಬ ಮೂರನೆಯದೊಂದು ಪಾಂಗನ್ನೂ ಅದು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಮೇಲೆ ಏಳನೇ ಪಸುಗೆಯಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಿದ ಹಾಗೆ, ಈ ರೀತಿ ಉಂಟುಮಾಡಿರುವ ಸೊಲ್ಲುಗಳು ತಿಳಿಸುವ ಎಸಕ ಇಲ್ಲವೇ ಇರುಹಗಳಲ್ಲಿ ಆಗುಗ, ಮಾಡುಗ, ಈಡು, ಸುರು, ಗುರಿ, ಜಾಗ ಮೊದಲಾದ ಹಲವು ಬಗೆಯ ಪಾಂಗುಗಳು ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿರುತ್ತವೆ; ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ಸೊಲ್ಲಿನ ಉಂಟುಮಾಡುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವಂತಹ ಆಡುಗ, ಕೇಳುಗ, ಇಲ್ಲವೇ ಬೇರೊಬ್ಬ ಎಂಬ ಪಾಂಗಾಗಿಯೂ ಬಂದಿದೆಯೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಆಡುಪದಗಳು ತಿಳಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ಹೀಗೆ ತಿಳಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಅವು ಸೊಲ್ಲಿನ (ಅದು ತಿಳಿಸುವ ಎಸಕ ಇ¯್ಲವೇ ಇರುಹದ) ಪಾಂಗೊಂದನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಹೆಸರುಪದಗಳೂ ಸೊಲ್ಲಿನ ಪಾಂಗೊಂದನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ; ಆದರೆ, ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಬೇರೆಯೇ ಇದೆ; ಸೊಲ್ಲಿನ ಪಾಂಗುಗಳಾಗಿ ಯಾವ ವ್ಯಕ್ತಿ, ವಸ್ತು, ಇಲ್ಲವೇ ವಿಶಯಗಳು ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿವೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ಸೊಲ್ಲಿನ ಪಾಂಗುಗಳಿಗೂ ವ್ಯಕ್ತಿ, ವಸ್ತು, ಇಲ್ಲವೇ ವಿಶಯಗಳಿಗೂ ನಡುವಿರುವ ಸಂಬಂದವನ್ನು ತಿಳಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಅವು ಸೊಲ್ಲಿನ ಪಾಂಗುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಹೆಸರುಪದ ಮತ್ತು ಆಡುಪದಗಳೆರಡೂ ಈ ರೀತಿ ಸೊಲ್ಲಿನ ಪಾಂಗೊಂದನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆಯಾದ ಕಾರಣ, ಅವೆರಡೂ ಪತ್ತುಗೆ ಒಟ್ಟುಗಳೊಂದಿಗೆ ಬರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಈ ವಿಶಯದಲ್ಲಿ ಅವೆರಡರ ನಡುವೆ ಹೋಲಿಕೆಯಿದೆ; ಆಡುಪದಗಳು ಪತ್ತುಗೆ ಪಾಂಗುಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಳಕೆಯಾಗಬಲ್ಲುವೆಂಬುದಕ್ಕೆ ಕೆಲವು ಎತ್ತುಗೆಗಳನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಕೊಡಲಾಗಿದೆ: (1ಕ) ನಾನು ನಿಮಗೆ ಮೂರು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ತಂದಿದ್ದೇನೆ. (1ಚ) ನನ್ನಿಂದ ನಿಮಗೆ ತುಂಬಾ ತೊಂದರೆಯಾಯಿತು. (1ಟ) ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎಶ್ಟು ಮಂದಿ ಇದ್ದಾರೆ? (1ತ) ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಕರೆಯಲು ಬಂದಿದ್ದ. (1ಪ) ಅದು ತನಗೆ ಸಿಗಬೇಕೆಂದು ಆತ ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ನಾನು ಪದವನ್ನು (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ಮಾಡುಗ ಪಾಂಗಾಗಿ, (1ಚ)ದಲ್ಲಿ ಸುರು ಪಾಂಗಾಗಿ, ಮತ್ತು (1ತ)ದಲ್ಲಿ ಈಡು ಪಾಂಗಾಗಿ ಬಳಸಲಾಗಿದೆ; ನೀವು ಪದವನ್ನು (1ಕ-ಚ)ಗಳಲ್ಲಿ ಗುರಿ ಪಾಂಗಾಗಿ ಮತ್ತು (1ಟ)ದಲ್ಲಿ ಜಾಗ
ಪಾಂಗಾಗಿ ಬಳಸಲಾಗಿದೆ; ಮತ್ತು ತಾನು ಪದವನ್ನು (1ಪ)ದಲ್ಲಿ ಗುರಿ ಪಾಂಗಾಗಿ ಬಳಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ರೀತಿ ನಾನು, ನೀವು ಮತ್ತು ತಾನು ಎಂಬವುಗಳನ್ನು (1ಕ-ಟ) ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಪಾಂಗುಗಳಾಗಿ ಬಳಸಬೇಕಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಅವಕ್ಕೆ ಗೆ, ಇಂದ, ಅಲ್ಲಿ, ಮತ್ತು ಅನ್ನು ಎಂಬ ಪತ್ತುಗೆ ಒಟ್ಟುಗಳನ್ನೂ ಸೇರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು.
9.4.2 ಬೇರೆ ಕೆಲವು ಒಟ್ಟುಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಳಕೆ
ಸೇರಿಕೆಯ ಊ ಒಟ್ಟು, ಆಯ್ಕೆಯ ಓ ಒಟ್ಟು, ಮತ್ತು ಒತ್ತಿಹೇಳುವ ಏ ಒಟ್ಟು ಎಂಬುದಾಗಿ ಮೂರು ಬಗೆಯ ಒಟ್ಟುಗಳು ಹೆಸರುಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ಬರಬಲ್ಲುವು; ಈ ಮೂರು ಬಗೆಯ ಒಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಆಡುಪದಗಳೊಂದಿಗೂ ಬಳಸಲು ಬರುತ್ತವೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಇವು ಪಾಂಗುಗಳ ಸೇರಿಕೆ, ಅವುಗಳ ನಡುವಿನ ಆಯ್ಕೆ, ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಇರಿಸಿದ ಒತ್ತು ಎಂಬವುಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತವಲ್ಲದೆ, ನೇರವಾಗಿ ಅವು ತಿಳಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿ, ವಸ್ತು ಮೊದಲಾದವುಗಳ ಗುರುತಿಸುವಿಕೆಗೆ ಸಂಬಂದಿಸಿಲ್ಲ. (1ಕ) ಅವನೊಂದಿಗೆ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗನೂ ಬರುತ್ತಾನೆ. (1ಚ) ಅವನೊಂದಿಗೆ ನಾನೂ ಬರುತ್ತೇನೆ. (2ಕ) ಹುಡುಗನೋ ಹುಡುಗಿಯೋ ಬರುತ್ತಾರೆ. (2ಚ) ನಾನೋ ನೀನೋ ಹೋಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. (3ಕ) ಅವರಲ್ಲಿಗೆ ರಾಜುವೇ ಹೋಗಬೇಕಾಗಿದೆ. (3ಚ) ಅವರಲ್ಲಿಗೆ ತಾನೇ ಹೋಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆಯೆಂದು ರಾಜುವಿಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆ. ಹೆಸರುಪದಗಳ ಹಾಗೆ, ಆಡುಪದಗಳಲ್ಲೂ ಈ ಒಟ್ಟುಗಳು ಪತ್ತುಗೆ ಒಟ್ಟುಗಳ ಬಳಿಕ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತವೆ: (1ಕ) ನನ್ನನ್ನೂ ಅವನು ಕರೆದಿದ್ದಾನೆ. (1ಚ) ಅದು ನಿಮಗೋ ನನಗೋ ಸಿಕ್ಕಬಹುದು. (1ಟ) ರಾಜು ನೀವು ಹೇಳಿದುದನ್ನು ತನ್ನಲ್ಲೇ ಇರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ.
9.4.3 ಆಳ್ತನದ ಕಟ್ಟುಪಾಡು
ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ, ಸೊಲ್ಲುಗಳ ಉಂಟುಮಾಡುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಂಗುಗಳಾಗಿ ಆಳ್ತನವುಳ್ಳವರು (ಮನುಶ್ಯರು) ಮಾತ್ರ ತೊಡಗಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲರು; ಯಾಕೆಂದರೆ,
ಮಾತನಾಡುವ ಅಳವು ಆಳ್ತನವುಳ್ಳವರಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ, ಸೊಲ್ಲಿನ ಪಾಂಗುಗಳಲ್ಲಿ ಆಳ್ತನವುಳ್ಳವರು ನಡೆಸಬಲ್ಲವುಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಆಡುಪದಗಳು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಈ ಆಳ್ತನದ ಕಟ್ಟುಪಾಡಿಗೆ ಕೆಲವು ಎತ್ತುಗೆಗಳನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಕೊಡಲಾಗಿದೆ: (1) ಆಳ್ತನವುಳ್ಳವರನ್ನು ಆಗುಗಳಾಗಿ ಪಡೆಯಲಾಗದ ಅರಳು, ಹಳಸು, ಒಡೆ ಮೊದಲಾದ ಎಸಕಪದಗಳ ಆಗುಗ ಪಾಂಗಾಗಿ ಆಡುಪದಗಳು ಬರುವುದಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಮೊದಲನೇ ಹಂತದ ಪಾಂಗುಗಳನ್ನು ಈಡು ಪಾಂಗುಗಳಾಗಿ ಪಡೆಯಲಾಗದ ಜರಗು, ಎಸಗು ಮೊದಲಾದ ಬೇರೆ ಕೆಲವು ಎಸಕಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ಆಡುಪದಗಳು ಈಡು ಪಾಂಗಾಗಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ: (1ಕ) ಗುಲಾಬಿ ಹೂ ಅರಳಿದೆ. (1ಚ) *ಹುಡುಗ ಅರಳಿದ. (1ಟ) *ನಾನು ಅರಳಿದೆ. (2ಕ) ಹುಡುಗ ನೀವು ಹೇಳಿದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಎಸಗಿದ್ದಾನೆ. (2ಚ) *ಹುಡುಗ ತನ್ನ ಅಣ್ಣನನ್ನು ಎಸಗಿದ್ದಾನೆ. (2ತ) *ಹುಡುಗ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಎಸಗಿದ್ದಾನೆ. ಆಳ್ತನವಿರುವ ಹುಡುಗ ಪದವನ್ನು ಅರಳು ಪದದ ಆಗುಗವಾಗಿ ಬಳಸಿರುವ (1ಚ) ಸೊಲ್ಲು, ಮತ್ತು ಅಂತಹದೇ ಅಣ್ಣ ಪದವನ್ನು ಎಸಗು ಪದದ ಈಡಾಗಿ ಬಳಸಿರುವ (2ಚ) ಸೊಲ್ಲು ಸರಿಯಾಗಿಲ್ಲ; ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ನಾನು ಆಡುಪದವನ್ನು ಅರಳು ಪದದ ಆಗುಗವಾಗಿ ಬಳಸಿರುವ (1ಟ) ಸೊಲ್ಲು, ಮತ್ತು ನೀವು ಆಡುಪದವನ್ನು ಎಸಗು ಪದದ ಈಡಾಗಿ ಬಳಸಿರುವ (2ಟ) ಸೊಲ್ಲು - ಇವೆರಡೂ ಸರಿಯಾಗಿಲ್ಲ. (2) ಈಡು ಪಾಂಗುಗಳಾಗಿ ಬರುವ ಹೆಸರುಪದಗಳು ಆಳ್ತನವುಳ್ಳವರನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ಬೇರೆ ವ್ಯಕ್ತಿ, ವಸ್ತು ಮೊದಲಾದುವನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತಿವೆಯಾದರೆ, ಮತ್ತು ಅವು ನೇರವಾಗಿ ಎಸಕಪದದ ಮೊದಲು ಬರುತ್ತಿವೆಯಾದರೆ, ಅವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಬರುವ ಅನ್ನು ಒಟ್ಟನ್ನು ಬಳಸದಿರಲೂ ಬರುತ್ತದೆ: (1ಕ) ಅವನು ಊಟಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗನನ್ನು ಕರೆದಿದ್ದಾನೆ. (1ಚ) *ಅವನು ಊಟಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ ಕರೆದಿದ್ದಾನೆ. (2ಕ) ಅವನು ಅಂಗಡಿಯಿಂದ ಒಂದು ಮೇಜನ್ನು ತಂದಿದ್ದಾನೆ. (2ಚ) ಅವನು ಅಂಗಡಿಯಿಂದ ಒಂದು ಮೇಜು ತಂದಿದ್ದಾನೆ.
(1ಚ)ದಲ್ಲಿ ಈಡು ಪಾಂಗಾಗಿ ಹುಡುಗ ಎಂಬ ಒಬ್ಬ ಆಳ್ತನವುಳ್ಳವನನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಹೆಸರುಪದ ಬಂದಿದ್ದು, ಅದರ ಬಳಿಕ ಬಂದ ಅನ್ನು ಒಟ್ಟನ್ನು ಬಳಸಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಆ ಸೊಲ್ಲು ಸರಿಯಿಲ್ಲ; ಇದಕ್ಕೆ ಬದಲು, (2ಚ)ದಲ್ಲಿ ಈಡು ಪಾಂಗಾಗಿ ಮೇಜು ಎಂಬ ಆಳ್ತನವಿಲ್ಲದ ಹೆಸರುಪದ ಬಂದಿದ್ದು, ಅದರ ಬಳಿಕ ಬಂದಿರುವ ಅನ್ನು ಒಟ್ಟನ್ನು ಬಳಸಿಲ್ಲವಾದರೂ ಆ ಸೊಲ್ಲು ಸರಿಯಾಗಿದೆ. ಇಂತಹದೇ ಕಟ್ಟುಪಾಡು ಆಡುಪದಗಳ ಬಳಕೆಯಲ್ಲೂ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ; ಸೊಲ್ಲು ತಿಳಿಸುವ ಎಸಕದ ಈಡು ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ, ಕೇಳುಗ ಇಲ್ಲವೇ ಬೇರೊಬ್ಬ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ನಾನು, ನೀನು, ಮತ್ತು ತಾನು ಎಂಬ ಪದಗಳ ಬಳಿಕ ಬರುವ ಅನ್ನು ಒಟ್ಟನ್ನು ಬಳಸದಿರಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ: (1ಕ) ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. (1ಚ) *ಅವನು ನಾನು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. (2ಕ) ಅವನು ನಿನ್ನನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. (2ಚ) *ಅವನು ನೀನು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಈಡು ಪಾಂಗಾಗಿ ಬಂದಿರುವ ನಾನು ಮತ್ತು ನೀನು ಪದಗಳ ಬಳಿಕ ಅನ್ನು ಒಟ್ಟನ್ನು ಬಳಸದಿರುವ (1ಚ) ಮತ್ತು (2ಚ) ಸೊಲ್ಲುಗಳು ಸರಿಯಾಗಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು. (3) ಆಳ್ತನವುಳ್ಳವರನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಹೆಸರುಪದಗಳನ್ನು ಜಾಗ ಪಾಂಗಾಗಿ ಬಳಸಿರುವಲ್ಲಿ ಅವು ನೇರವಾಗಿ ಜಾಗವನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಬದಲು ಜಾಗವುಳ್ಳವನನ್ನು ಇಲ್ಲವೇ ಜಾಗದ ಒಡೆಯನನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತವೆ (7.4.9 ನೋಡಿ); ಆಡುಪದಗಳನ್ನು ಜಾಗ ಪಾಂಗುಗಳಾಗಿ ಬಳಸಿರುವಲ್ಲೂ ಅವು ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ, ಕೇಳುಗ, ಇಲ್ಲವೇ ಬೇರೊಬ್ಬ ಜಾಗವುಳ್ಳವನು ಇಲ್ಲವೇ ಜಾಗದ ಒಡೆಯ ಎಂಬುದನ್ನೇ ತಿಳಿಸುತ್ತವೆ: (1ಕ) ಅವನು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಮೂರು ದಿನ ತಂಗಿದ್ದ. (1ಚ) ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎಶ್ಟು ಹಸುಗಳಿವೆ? (1ಟ) ತಮ್ಮಲ್ಲಿ ಆರು ಹಸುಗಳಿವೆಯೆಂದು ರಾಜು ಹೇಳಿದ್ದ. ಆದರೆ, ಅನಿಸಿಕೆಗಳ ಇಲ್ಲವೇ ಬೇರೆ ಕೆಲವು ಪರಿಚೆಗಳ ಜಾಗವಾಗಿ ಆಳ್ತನವುಳ್ಳವರನ್ನು ಕಾಣುವಲ್ಲಿ ಅವು ನೇರವಾದ ಜಾಗಗಳೆಂಬ ಹುರುಳೂ ದೊರಕಬಲ್ಲುದು, ಮತ್ತು ಆಡುಪದಗಳೂ ಇಂತಹ ಹುರುಳನ್ನು ಕೊಡಬಲ್ಲುವು:
(1ಕ) ಅವನಿಗೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆಯಿಲ್ಲ. (1ಚ) ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಕೆಟ್ಟ ಗುಣಗಳಿವೆ. (1ಟ) ನೀವು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಏನು ಕಂಡಿದ್ದೀರಿ? (4) ಕೆಲವು ಬಗೆಯ ಬರಹಗಳಲ್ಲಿ ಆಳ್ತನವಿಲ್ಲದವುಗಳ ಮೇಲೆ ಆಳ್ತನವನ್ನು ಹೊರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಅಂತಹ ಬರಹಗಳಲ್ಲಿ ಆಳ್ತನವಿಲ್ಲದವುಗಳೂ ಸೊಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಬಲ್ಲುವು, ಮತ್ತು ಅಂತಹ ಉಂಟುಮಾಡುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಆಡುಗ, ಕೇಳುಗ, ಇಲ್ಲವೇ ಬೇರೊಬ್ಬ ಎಂಬ ಪಾಂಗುಗಳಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲುವು: (1ಕ) ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ದಿನಾಲೂ ಒಂದು ರೋಬೋಟ್ ಕತೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ. (1ಚ) ನೀವು ಹೇಳಿದ ಕೆಲಸವನ್ನು ನಾನು ಮಾಡಲಾರೆ ಎಂದು ರೋಬೋಟ್ ಹೇಳಿತು. (1ಟ) ನನ್ನ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಮಲಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಚಿಕ್ಕ ಕರಡಿ ಅಳುತ್ತಿತ್ತು. (1ತ) ರೋಬೋಟ್ ಮೇಜಿನಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದು ತನ್ನ ಕಾಲನ್ನು ಮುರಿದುಕೊಂಡಿತು. ಮೇಲಿನ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಆಳ್ತನವನ್ನು ಹೊರಿಸಿರುವ ರೋಬೋಟ್ ಮತ್ತು ಕರಡಿ ಎಂಬ ಎರಡು ಪಾಂಗುಗಳನ್ನು ಮಾತನಾಡುವಂತೆ ಕಾಣಲಾಗಿದ್ದು, ಅವುಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂದಿಸಿದಂತೆ ಆಡುಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸಲಾಗಿದೆ; ಆದರೆ, ಅವು ನಡೆಸುವ ಎಸಕವನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಹೇಳುತ್ತದೆ, ಅಳುತ್ತಿತ್ತು ಮೊದಲಾದ ಎಸಕಪದರೂಪಗಳು ಉಳಿಕೆಗುರ್ತದಲ್ಲೇ ಇವೆ. (5) ಈ ಆಳ್ತನದ ಕಟ್ಟುಪಾಡಿಗೆ ತಾನು ಪದದ ಕೆಲವು ಬಳಕೆಗಳು ಹೊರಪಡಿಕೆಗಳಾಗುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮೇಲೆ 9.3.1(9)ರಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ.
9.4.4 ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ಬಳಕೆ
ಹೆಸರುಪದಗಳ ಹಾಗೆ, ಆಡುಪದಗಳಿಗೂ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪಗಳಿವೆ (ನಾನು- ನಾವು, ನೀನು-ನೀವು, ತಾನು-ತಾವು); ಆದರೆ, ಆಡುಪದಗಳ ಈ ರೂಪಗಳು ಹೆಸರುಪದಗಳ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪಗಳಿಗಿಂತ ಕೆಳಗೆ ವಿವರಿಸಿದಂತಹ ಕೆಲವು ವಿಶಯಗಳಲ್ಲಿ ಬೇರಾಗಿವೆ: (1) ಕೂಡಿಕೆಯ ಹುರುಳು:
ಹೆಸರುಪದಗಳ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪಕ್ಕೆ ಅವು ಗುರುತಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿ, ವಸ್ತು, ಇಲ್ಲವೇ ವಿಶಯದ ಎಣಿಕೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಹುರುಳಿದೆ; ಆದರೆ, ಆಡುಪದಗಳ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪಕ್ಕೆ ಅವು ತಿಳಿಸುವ ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ, ಕೇಳುಗ ಮತ್ತು ಬೇರೊಬ್ಬ ಎಂಬವುಗಳ ಕೂಡಿಕೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಹುರುಳಿದೆ: (1ಕ) ಹುಡುಗರು ಊಟಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. (1ಚ) ನಾವು ಊಟಮಾಡೋಣ. (1ಟ) ನಾವು ಊಟಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಹುಡುಗರು ಎಂಬ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ಹೆಸರುಪದ ಹಲವು ಮಂದಿ ಹುಡುಗರನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ; ಇದಕ್ಕೆ ಬದಲು, (1ಚ)ದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ನಾವು ಎಂಬ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ಆಡುಪದ ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರ ಕೂಡಿಕೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು (1ಟ)ದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಇದೇ ಪದ ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಬೇರೊಬ್ಬನ (ಇಲ್ಲವೇ ಬೇರೆ ಕೆಲವು ಮಂದಿಯ) ಕೂಡಿಕೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. (1ಟ) ಸೊಲ್ಲನ್ನು ಹಲವು ಮಂದಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಆಡಿರುವರಾದರೆ, ಅಂತಹ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ನಾವು ಪದಕ್ಕೆ ಹಲವು ಮಂದಿ ಆಡುಗರನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಹುರುಳಿದೆಯೆಂದು ಅನಿಸಬಹುದು; ಆದರೆ, ನಿಜಕ್ಕೂ ಇಲ್ಲಿ (1ಟ) ಸೊಲ್ಲನ್ನು ಹಲವು ಬಾರಿ ಆಡಲಾಗಿದೆ, ಮತ್ತು ಅದರ ಒಂದೊಂದು ಆಡುವಿಕೆಯಲ್ಲೂ ನಾವು ಪದವನ್ನು ಆಡುಗನು ತಾನು ಮತ್ತು ಬೇರೊಬ್ಬ (ಇಲ್ಲವೇ ಬೇರೆ ಹಲವರು) ಎಂಬುದಾಗಿ ಕೂಡಿಕೆಯ ಹುರುಳಿನಲ್ಲೇ ಬಳಸಿರುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಹೇಳಲು ಬರುತ್ತದೆ. ನಾನು, ನೀನು, ಮತ್ತು ತಾನು ಎಂಬ ಈ ಮೂರು ಆಡುಪದಗಳ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಎಂಬುದು ಮಾತ್ರ ಆಡುಗನೊಂದಿಗೆ ಕೇಳುಗನ ಕೂಡಿಕೆಯನ್ನು, ಆಡುಗನೊಂದಿಗೆ ಬೇರೊಬ್ಬನ ಕೂಡಿಕೆಯನ್ನು, ಇಲ್ಲವೇ ಈ ಮೂರೂ ಪಾಂಗುಗಳ ಕೂಡಿಕೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸಬಲ್ಲುದು; ನೀವು ಎಂಬುದು ಕೇಳುಗರೊಂದಿಗೆ ಬೇರೊಬ್ಬರ ಕೂಡಿಕೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ತಿಳಿಸಬಲ್ಲುದಲ್ಲದೆ, ಆಡುಗನ ಕೂಡಿಕೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸಲಾರದು; ಮತ್ತು, ತಾವು ಎಂಬುದು ಬೇರೊಬ್ಬನೊಂದಿಗೆ ಬೇರೆ ಯಾವ ಪಾಂಗಿನ (ಆಡುಗ ಇಲ್ಲವೇ ಕೇಳುಗರ) ಕೂಡಿಕೆಯನ್ನೂ ತಿಳಿಸಲಾರದು. ಹಾಗಾಗಿ, ತಾವು ಎಂಬುದರ ಹುರುಳು ಹೆಚ್ಚುಕಡಿಮೆ ಹೆಸರುಪದಗಳ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪಗಳ ಹುರುಳಿನ ಹಾಗೆಯೇ ಇರುವಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ನೇರವಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಬದಲು ಸೊಲ್ಲಿನ ಉಂಟುಮಾಡುವಿಕೆಯ ಪಾಂಗೊಂದನ್ನು ಮಾತ್ರವೇ ತಿಳಿಸುವುದರಿಂದ, ಅದು ಹೆಸರುಪದಗಳ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪಗಳಿಗಿಂತ ಬೇರಾಗಿದೆ:
(1ಕ) ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಇಂಗ್ಲಿಶ್ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸಬೇಕೆಂದು ಹೇಳುವವರು ನೀವು ಮಾತ್ರ. (1ಚ) ನಿಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಇಂಗ್ಲಿಶ್ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸಬೇಕೆಂದು ಹೇಳುವವರು ನೀವು ಮಾತ್ರ. (1ಟ) ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಇಂಗ್ಲಿಶ್ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸಬೇಕೆಂದು ಹೇಳುವವರು ನೀವು ಮಾತ್ರ. (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಎಂಬುದು ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗನ ಮಕ್ಕಳ ಕುರಿತಾಗಲಿ, ಇಲ್ಲವೇ ಕೇಳುಗನ ಮಕ್ಕಳ ಕುರಿತಾಗಲಿ ನೇರವಾಗಿ ತಿಳಿಸಲು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅಂತಹ ಕಚಿತವಾದ ಹುರುಳಿರುವ (1ಚ) ಮತ್ತು (1ಟ) ಸೊಲ್ಲುಗಳಿಗಿಂತ (1ಕ) ಸೊಲ್ಲು ಬೇರಾಗಿದೆಯೆಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು. ನಾವು ಎಂಬುದು ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರ ಕೂಡಿಕೆಯ ಹುರುಳಿನಲ್ಲಾಗಲಿ, ಇಲ್ಲವೇ ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಬೇರೊಬ್ಬರ ಕೂಡಿಕೆಯ ಹುರುಳಿನಲ್ಲಾಗಲಿ ಬಳಕೆಯಾಗಬಲ್ಲುದೆಂಬುದಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊಂದು ಬಗೆಯ ಎತ್ತುಗೆಯನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಕೊಡಲಾಗಿದೆ: (1ಕ) ನಾವು ನಿನ್ನೆ ಸಂತೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆವು, ಅಲ್ಲವೇ? (1ಚ) ಹವುದು, ಹೋಗಿದ್ದೆವು. (1ಟ) ಹವುದು, ಹೋಗಿದ್ದಿರಿ. (1ಕ) ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ನಾವು ಪದಕ್ಕೆ ಆಡುಗನೊಂದಿಗೆ ಕೇಳುಗನನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಹೇಳುವ ಹುರುಳಿದೆಯಾದರೆ, ಆ ಸೊಲ್ಲಿಗೆ (1ಚ) ಸೊಲ್ಲು ಸರಿಯಾದ ಮರುನುಡಿಯಾಗಬಲ್ಲುದು, ಮತ್ತು ಆಡುಗನೊಂದಿಗೆ ಕೇಳುಗನನ್ನು ಸೇರಿಸದ (ಬೇರೊಬ್ಬನನ್ನು ಸೇರಿಸುವ) ಹುರುಳಿದೆಯಾದರೆ (1ಟ) ಸೊಲ್ಲು ಸರಿಯಾದ ಮರುನುಡಿಯಾಗಬಲ್ಲುದು. ಅದಕ್ಕೆ ಈ ಎರಡು ಬಗೆಯ ಸೊಲ್ಲುಗಳೂ ಸರಿಯಾದ ಮರುನುಡಿಗಳಾಗಬಲ್ಲುವು ಎಂಬುದರಿಂದ, ನಾವು ಪದಕ್ಕೆ ಈ ಎರಡು ಹುರುಳುಗಳೂ ಸಿಗಬಲ್ಲುವು ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. (2) ಹೆಸರುಪದಗಳ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಕೂಡಿಕೆಯ ಹುರುಳು: ಆಡುಪದಗಳ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪಗಳಿಗೆ ಸಿಗುವಂತಹ ಕೂಡಿಕೆಯ ಹುರುಳು ಹೆಸರುಪದಗಳಿಗೆ ದೊರಕಬೇಕಿದ್ದಲ್ಲಿ, ಅವನ್ನು ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಳಸುವ ಬದಲು, ಮತ್ತು ಪದದಿಂದ ಇಲ್ಲವೇ ಊ ಒಟ್ಟಿನಿಂದ
ಜೋಡಿಸಿರುವ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಳಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಎತ್ತುಗೆಗಾಗಿ, ಕೆಳಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಸೊಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು: (1ಕ) ರಾಜು, ಹರಿ, ಮತ್ತು ರಾಮು ಓದುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. (1ಚ) ರಾಜುವೂ, ಹರಿಯೂ, ರಾಮುವೂ ಓದುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. (1ಟ) ಹುಡುಗರು ಓದುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. (1ಕ-ಚ) ಸೊಲ್ಲುಗಳಿಗಿರುವಂತಹ ಕೂಡಿಕೆಯ ಹುರುಳು (1ಟ) ಸೊಲ್ಲಿಗಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು. ಹೆಸರುಪದಗಳನ್ನು ಈ ರೀತಿ ಜೋಡಿಸಿ ಬಳಸುವುದಕ್ಕೂ, ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಳಸುವುದಕ್ಕೂ ನಡುವಿರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇನೆಂದರೆ, ಅವನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಬಳಸಿರುವಲ್ಲಿ ಅವು ಗುರುತಿಸುವ ಹಲವು ವ್ಯಕ್ತಿ ಇಲ್ಲವೇ ವಸ್ತುಗಳ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಗಮನಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪವನ್ನು ಬಳಸಿರುವಲ್ಲಿ ಅಂತಹ ಯಾವ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನೂ ಗಮನಿಸದಿರಲಾಗುತ್ತದೆ: (1ಕ) ಕಪ್ಪು ಬೆಕ್ಕು ಮತ್ತು ಬಿಳಿ ಬೆಕ್ಕು ಬಿಸಿಲಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿವೆ. (1ಚ) ಬೆಕ್ಕುಗಳು ಬಿಸಿಲಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿವೆ. (1ಚ) ಸೊಲ್ಲನ್ನು ಬಳಸಿರುವಲ್ಲೂ ಬಿಸಿಲಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುವ ಬೆಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಪ್ಪಿರಬಹುದು, ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಂದು ಬಿಳಿಯಿರಬಹುದು; ಆದರೆ, ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಗಮನಿಸದಿರಲು ಬೆಕ್ಕುಗಳು ಎಂಬ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪವನ್ನು ಬಳಸಲಾಗಿದೆ. ಆಡುಪದಗಳನ್ನೂ ಈ ರೀತಿ ಎರಡು ಬಗೆಯ ಇಟ್ಟಳಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಸಲು ಬರುತ್ತದೆ; ಆದರೆ, ಅವುಗಳ ನಡುವೆ ಹೆಸರುಪದಗಳ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುವಂತಹ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿಲ್ಲ: (1ಕ) ನಾನೂ ನೀನೂ ಸಂತೆಗೆ ಹೋಗೋಣ. (1ಚ) ನಾವು ಸಂತೆಗೆ ಹೋಗೋಣ. (1ಚ)ದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ನಾವು ಪದಕ್ಕೆ (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ನಾನೂ ನೀನೂ ಎಂಬುದರ ಹುರುಳೇ ಇದೆ. ಹೆಸರುಪದಗಳ ಹಾಗೆ ಕೂಡಿಕೆಯ ಹುರುಳನ್ನು ಮರೆಮಾಚುವ ಹುರುಳು ಆಡುಪದಗಳ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪಗಳಿಗಿಲ್ಲ.
ಆಡುಪದಗಳ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪಗಳನ್ನು ಬಳಸುವಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿ ಕೂಡಿಕೆಯ ಹುರುಳು ಇಲ್ಲವಾಗದಿರಲು ಅವು ಪಾಂಗುಗಳಾಗಿ ಬರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ, ವಸ್ತು ಮೊದಲಾದುವನ್ನು ಗುರುತಿಸದಿರುವುದೇ ಮುಕ್ಯ ಕಾರಣ. ನಾವು ಪದ ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರ ಇಲ್ಲವೇ ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಬೇರೊಬ್ಬರ ಕೂಡಿಕೆಯನ್ನಶ್ಟೇ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ; ಈ ರೀತಿ ಕೂಡಿಕೊಂಡಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ಅದು ತಿಳಿಸಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ, ಕೂಡಿಕೆಯ ಹುರುಳನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಿದಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೆ ಹುರುಳಾಗಿರಲು ಬೇರೆ ಏನೂ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ಬದಲು, ಕಪ್ಪು ಬೆಕ್ಕು ಮತ್ತು ಬಿಳಿ ಬೆಕ್ಕುಗಳ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಿದಲ್ಲಿ ಅವಕ್ಕೆ ಸಮನಾಗಿರುವ ಅಂಶ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಇದು ಬೆಕ್ಕುಗಳು ಎಂಬ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪಕ್ಕೆ ಹುರುಳಾಗಿ ಬರುತ್ತದೆ. (3) ರೂಪದಲ್ಲಿ ವ್ಯತ್ಯಾಸ: ಹುರುಳಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ರೂಪದಲ್ಲೂ ಆಡುಪದಗಳು ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹೆಸರುಪದಗಳಿಗಿಂತ ಬೇರಾಗಿವೆ: ಹೆಸರುಪದಗಳಿಗೆ ಅರು ಇಲ್ಲವೇ ಗಳು ಎಂಬ ಒಟ್ಟನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ; ಎತ್ತುಗೆಗಾಗಿ, ಹುಡುಗ ಪದಕ್ಕೆ ಅರು ಒಟ್ಟನ್ನು ಸೇರಿಸಿ, ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ಹುಡುಗರು ರೂಪವನ್ನೂ, ಮುಂದಾಳು ಪದಕ್ಕೆ ಗಳು ಒಟ್ಟನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ಮುಂದಾಳುಗಳು ರೂಪವನ್ನೂ ಪಡೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ (4.8.1 ನೋಡಿ). ಇದಕ್ಕೆ ಬದಲು, ಆಡುಪದಗಳಿಗೆ ವು ಒಟ್ಟನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಈ ಒಟ್ಟನ್ನು ಸೇರಿಸಿದಾಗ, ಅವುಗಳ ಕೊನೆಯ ನು ಎಂಬುದು ಬಿದ್ದುಹೋಗುತ್ತದೆ (ನಾನು-ನಾವು, ನೀನು-ನೀವು, ತಾನು-ತಾವು). ಇದಲ್ಲದೆ, ಆಡುಪದಗಳ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪಗಳಿಗೆ ಪತ್ತುಗೆ ಒಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿದಾಗ, ಅವುಗಳ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ವು ಒಟ್ಟು ಮ್್ಮ (ನಮ್ಮನ್ನು, ನಿಮ್ಮಿಂದ, ತಮ್ಮಲ್ಲಿ) ಮತ್ತು ಮ (ನಮಗೆ, ನಿಮಗೆ, ತಮಗೆ) ಎಂಬ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತದೆ.
9.4.5 ಸೂಳುನುಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಕೆ
ಆಡುಪದಗಳಿಗೂ ಹೆಸರುಪದಗಳಿಗೂ ನಡುವೆ ಅವು ನಡೆಸಬೇಕಾಗಿರುವ ಕೆಲಸಗಳ ನಡುವಿರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಸೂಳುನುಡಿಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಚನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ: ಒಂದು ಸೂಳುನುಡಿ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿರುವಂತೆ, ಅದರ ಆಡುಗ, ಕೇಳುಗ ಮತ್ತು ಬೇರೊಬ್ಬರು ಬದಲಾಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ; ಮೊದಲಿಗೆ
ಆಡುಗನಾಗಿದ್ದವನು ಕೇಳುಗನಾಗುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತು ಮೊದಲಿಗೆ ಕೇಳುಗನಾಗಿದ್ದವನು ಇಲ್ಲವೇ ಬೇರೊಬ್ಬ ಆಡುಗನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ, ಈ ರೀತಿ ಸೂಳುನುಡಿಯ ಆಡುಗ, ಕೇಳುಗ, ಮತ್ತು ಬೇರೊಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಜರಗುವ ಈ ಮಾರ್ಪಾಡುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುವೂ ಆಡುಪದಗಳ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ; ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಯಾರೇ ಆಗಿರಲಿ, ಸೂಳುನುಡಿಯ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ನಾನು ಎಂಬುದೇ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಸೂಳುನುಡಿಯ ಕೇಳುಗ ಯಾರೇ ಆಗಿರಲಿ, ನೀನು ಎಂಬುದೇ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ: (1ಕ) ರಾಜು: ನನಗೊಂದು ಪೆನ್ನು ಬೇಕಾಗಿತ್ತು; ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎಂತಹ ಪೆನ್ನುಗಳೆಲ್ಲ ಇವೆ? (1ಚ) ಅಂಗಡಿಯಾತ: ನೋಡಿ, ಈ ಎಲ್ಲಾ ಬಗೆಯ ಪೆನ್ನುಗಳೂ ನಮ್ಮಲ್ಲಿವೆ; ನಿಮಗೆ ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಬೇಕು? (1ಟ) ರಾಜು: ನನಗೆ ಈ ಪೆನ್ನು ಕೊಡಿ; ಇದಕ್ಕೆ ಬೆಲೆ ಎಶ್ಟು? ರಾಜು ಮತ್ತು ಅಂಗಡಿಯಾತನ ನಡುವೆ ನಡೆದಿರುವ ಈ ಸೂಳುನುಡಿಯಲ್ಲಿ ಆಡುಗನಾಗಿರುವುದು (1ಕ) ಮತ್ತು (1ಟ)ಗಳಲ್ಲಿ ರಾಜು, ಮತ್ತು (1ಚ)ದಲ್ಲಿ ಅಂಗಡಿಯಾತ; ಆದರೆ, ನಿಜಕ್ಕೂ ಆಡುಗರು ಯಾರು ಎಂಬ ವಿಶಯದಲ್ಲಿ ನಡೆದಿರುವ ಈ ಮಾರ್ಪಾಡನ್ನು (1ಕ-ಚ)ಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ನಾನು-ನಾವು ಪದ ಗಮನಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ಕೇಳುಗನಾಗಿರುವುದು ಅಂಗಡಿಯಾತ, ಮತ್ತು (1ಚ)ದಲ್ಲಿ ರಾಜು; ಆದರೆ, (1ಕ-ಚ) ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ನೀವು ಪದವೂ ಈ ಮಾರ್ಪಾಡನ್ನು ಗಮನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹೆಸರುಪದಗಳು ನೇರವಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆಯಾದ ಕಾರಣ, ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ, ಕೇಳುಗ ಇಲ್ಲವೇ ಬೇರೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಬದಲಾದಂತೆಲ್ಲ ಆತನನ್ನು ಗುರುತಿಸಬೇಕಾಗಿರುವ ಹೆಸರುಪದಗಳೂ ಬದಲಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತವೆ; ಇದನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಸೂಳುನುಡಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು: (1ಕ) ನನಗೆ ಇವತ್ತು ತಲೆನೋವೆಂದು ರಾಜು ಹೇಳಿದ. (1ಚ) ನನಗೂ ತಲೆನೋವಿದೆಯೆಂದು ಹರಿ ಹೇಳಿದ. (1ಟ) ನನಗೆ ತಲೆನೋವೂ ಇಲ್ಲ ಬೆನ್ನು ನೋವೂ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಜಾನಕಿ ಹೇಳಿದಳು. ಮೇಲಿನ ಸೂಳುನುಡಿಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಮೂರು ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲೂ ನನಗೆ ಎಂಬ ಆಡುಪದ ಬಂದಿದ್ದು, ಅದು ಆ ಮೂರು ಸೊಲ್ಲುಗಳ ಆಡುಗರನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ; ಈ ಮೂರು ಸೊಲ್ಲುಗಳ ಆಡುಗರು ಒಬ್ಬರೇ ಅಲ್ಲ, ಬೇರೆ ಬೇರೆ
ಎಂಬುದನ್ನಾಗಲಿ, ಅವರು ನಿಜಕ್ಕೂ ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನಾಗಲಿ ಅದು ತಿಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಇದೇ ಸೂಳುನುಡಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ರಾಜು, ಹರಿ, ಮತ್ತು ಜಾನಕಿ ಎಂಬ ಮೂರು ಹೆಸರುಪದಗಳು ಅದರಲ್ಲಿ ಮೂರು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಆಡುಗರು ಉಂಟುಮಾಡಿರುವಂತಹ ಸೊಲ್ಲುಗಳಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತವೆ, ಮತ್ತು ಈ ಸೊಲ್ಲುಗಳ ಆಡುಗರಾಗಿರುವವರು ನಿಜಕ್ಕೂ ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನೂ ಅವು ತಿಳಿಸುತ್ತವೆ. ಆಡುಪದಗಳ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುವ ಈ ಕಟ್ಟಲೆಗೆ ಒಂದು ಹೊರಪಡಿಕೆಯೂ ಇದೆ: ಆಡುಗನಿಗೂ ಕೇಳುಗನಿಗೂ ನಡುವಿರುವ ಸಂಬಂದವನ್ನು ತಿಳಿಸುವಂತೆ, ಕೆಲವೆಡೆಗಳಲ್ಲಿ ನೀನು ಪದದ ಬದಲು ನೀವು ಇಲ್ಲವೇ ತಾವು ಎಂಬುದನ್ನು ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ನಾನು ಎಂಬುದರ ಬದಲು ನಾವು ಎಂಬುದನ್ನು ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ: (1ಕ) ನೀವು ಈ ಶಾಲೆಯ ಮಾಸ್ತರರೆಂದು ತಿಳಿಯಿತು. (1ಚ) ತಾವು ಊಟಕ್ಕೆ ದಯಮಾಡಿಸಬೇಕು. (1ಟ) ನಾವು ಈ ನಾಡಿನ ಅರಸರಾಗಿದ್ದೇವೆ. (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ನೀವು ಎಂಬುದನ್ನು ಆ ಸೊಲ್ಲಿಗಿರುವ ಒಬ್ಬ ಕೇಳುಗನ ಕುರಿತಾಗಿ ಬಳಸಲಾಗಿದೆ; ಹಾಗಿದ್ದರೂ ಅದು ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿರಲು ಆಡುಗನಿಗೆ ಆ ಕೇಳುಗನ ವಿಶಯದಲ್ಲಿರುವ ಮದಿಪು ಕಾರಣವಾಗಿದೆ; ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, (1ಚ)ದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ತಾವು ಎಂಬ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪವೂ ಆ ಸೊಲ್ಲಿಗಿರುವ ಒಬ್ಬ ಕೇಳುಗನ ಕುರಿತಾಗಿದ್ದು, ಆಡುಗನಿಗೆ ಆತನ ಮೇಲಿರುವ ಇನ್ನಶ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿನ ಮದಿಪನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ (… ನೋಡಿ). ಇದಕ್ಕೆ ಬದಲು, (1ಟ)ದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ನಾವು ಎಂಬ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪಕ್ಕೆ ಆಡುಗನು ಅರಸನಾಗಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ಆತನ ದೊಡ್ಡಸ್ತಿಕೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಕೆಲಸ ಇದೆ. ಇಂತಹ ಕೆಲವು ಹೊರಪಡಿಕೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಉಳಿದೆಲ್ಲಾ ಕಡೆಗಳಲ್ಲೂ ಆಡುಪದಗಳು ತಿಳಿಸಬೇಕಾಗಿರುವ ಆಡುಗ, ಕೇಳುಗ, ಇಲ್ಲವೇ ಬೇರೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಆ ಪದಗಳು ಬದಲಾಗದೆ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ; ಅವು ನೇರವಾಗಿ ಈ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಬೇಕಾಗಿಲ್ಲವೆಂಬುದೇ ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ.
9.4.6 ಗುರ್ತವ್ಯತ್ಯಾಸ
ಹೆಸರುಪದಗಳು ಗುರ್ತವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ತೋರಿಸಬಲ್ಲುವು; ಆದರೆ, ಆಡುಪದಗಳು ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ತೋರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಸೊಲ್ಲುಗಳ ಆಡುಗ, ಕೇಳುಗ, ಮತ್ತು ಬೇರೊಬ್ಬ ಎಂಬ ಪಾಂಗುಗಳಾಗಿ ಬಂದಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ಆಡುಪದಗಳು ತಿಳಿಸಬೇಕಾಗಿಲ್ಲದಿರುವುದೇ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಗುರ್ತ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಕಾಣಿಸದಿರುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ: (1ಕ) ನಾನು ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆಂದು ರಾಜು ಹೇಳಿದ. (1ಚ) ನಾನು ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆಂದು ಜಾನಕಿ ಹೇಳಿದಳು. (2ಕ) ನಾನು ಊರಿಗೆ ಹೋದವನು ಆತನನ್ನೂ ಮಾತನಾಡಿಸಿದ್ದೆ. (2ಚ) ನಾನು ಊರಿಗೆ ಹೋದವಳು ಆತನನ್ನೂ ಮಾತನಾಡಿಸಿದ್ದೆ. (1ಕ-ಚ)ಗಳ ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ರಾಜು ಮತ್ತು ಜಾನಕಿ ಎಂಬ ಹೆಸರುಪದಗಳು ಮಾಡುಗ ಪಾಂಗುಗಳಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದು, ಅವುಗಳ ನಡುವೆ ಗುರ್ತ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿರುವುದನ್ನು ಹೇಳಿದ ಮತ್ತು ಹೇಳಿದಳು ಎಂಬ ಎಸಕಪದರೂಪಗಳು ತಿಳಿಸುತ್ತವೆ; ಆದರೆ, ಇವೆರಡರ ಒಳಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲೂ ನಾನು ಎಂಬ ಒಂದೇ ಆಡುಪದ ಬಂದಿದ್ದು, ಅವೆರಡರಲ್ಲೂ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ಒಂದೇ ಎಸಕಪದರೂಪ ಬಂದಿದೆ. ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಗುರ್ತ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಒಳಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ಬದಲು, (2ಕ)ದಲ್ಲಿ ನಾನು ಪದವನ್ನು ಒಬ್ಬ ಗಂಡಸು ಬಳಸಿದ್ದಾನೆ, ಮತ್ತು (2ಚ)ದಲ್ಲಿ ಅದೇ ಪದವನ್ನು ಒಬ್ಬ ಹೆಂಗಸು ಬಳಸಿದ್ದಾಳೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅದರ ಬಳಿಕ ಬಂದ ಪದಕಂತೆ (ಊರಿಗೆ ಹೋದವನು - ಊರಿಗೆ ಹೋದವಳು) ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ; ಹೀಗಿದ್ದರೂ ನಾನು ಪದ ಈ ಎರಡು ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲೂ ಒಂದೇ ರೂಪದಲ್ಲಿದೆ. ಹೆಸರುಪದಗಳ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುವ ಬೇರೆಯೂ ಹಲವು ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳು ನಾನು, ನೀನು, ಮತ್ತು ತಾನು ಎಂಬ ಆಡುಪದಗಳ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಮುದುಕರು, ಮಕ್ಕಳು, ಕುಂಟರು, ಕುರುಡರು ಮೊದಲಾದ ಹಲವು ಬಗೆಯ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಹೆಸರುಪದಗಳು ತೋರಿಸುತ್ತಿವೆ; ಆದರೆ, ಇಂತಹ ಪದಗಳು ಗುರುತಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ಸೊಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಬಳಸಬಲ್ಲವರು ಯಾರು ಬೇಕಿದ್ದರೂ ನಾನು ಪದವನ್ನು ಬಳಸಬಲ್ಲರು, ಮತ್ತು ಸೊಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲ ಯಾರು ಬೇಕಿದ್ದರೂ ನೀನು ಪದದಿಂದ ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲರು. ಇದಲ್ಲದೆ, ಹೆಸರುಪದಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುವ ಕೊಟ್ಟಹೆಸರು (ರಾಜು, ಜಾನಕಿ) ಮತ್ತು ಇರುವ ಹೆಸರುಗಳ (ಹುಡುಗ, ಮನೆ) ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೂ ಆಡುಪದಗಳ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಈ ಎರಡು ಬಗೆಯ ಹೆಸರುಪದಗಳ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಪಾಂಗುಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಬಗೆಯಲ್ಲಿದೆ:
ಇರುವಹೆಸರು ಒಂದು ಬಗೆಯ ಪಾಂಗನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಇಟ್ಟಹೆಸರು ಒಂದೇ ಒಂದು ಪಾಂಗನ್ನು ಮಾತ್ರ ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ. ಆಡುಪದಗಳು ಪಾಂಗುಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದಿಲ್ಲವಾದ ಕಾರಣ, ಅವುಗಳಿಗೆ ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಬೇಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಒತ್ತೆ ಮತ್ತು ಒಟ್ಟಲು ಹೆಸರುಗಳು, ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಹಂತಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಯಾಗುವ ಹೆಸರುಗಳು, ಪರಿಜಿರುವ ಮತ್ತು ಪರಿಜಿಲ್ಲದ ಹೆಸರುಗಳು, ಎಣಿಸಬಲ್ಲ ಮತ್ತು ಎಣಿಸಲಾಗದ ಹೆಸರುಗಳು ಎಂಬಂತಹ ಹೆಸರುಪದಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುವ ಬೇರೆ ಹಲವು ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳು ಆಡುಪದಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸದಿರಲು ಕಾರಣ ಬೇರೆಯೇ ಇದೆ; ಸೊಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಬಳಸಬಲ್ಲ ಮಂದಿ ಮಾತ್ರ ಅವುಗಳ ಆಡುಗ ಇಲ್ಲವೇ ಕೇಳುಗರಾಗಬಲ್ಲರು, ಮತ್ತು ಈ ಮಂದಿ ಒತ್ತೆಯಾಗಿರುವ, ಮೊದಲ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಬರುವ, ಪರಿಜಿರುವ ಮತ್ತು ಎಣಿಸಬಲ್ಲ ಪಾಂಗುಗಳಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.
9.4.7 ಹೆಸರು ಮತ್ತು ಕೊಗೆತ
ಎಸಕಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ, ವಸ್ತು ಮೊದಲಾದುವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಹೆಸರುಪದಗಳನ್ನು ಎರಡು ಬಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ: (1) ನೇರವಾಗಿ ಅವನ್ನು ಹೆಸರಿಸುವ ಮೂಲಕ ಗುರುತಿಸುವುದು ಒಂದು ಬಗೆ, ಮತ್ತು (2) ಅವುಗಳ ಕೊಗೆತವೊಂದನ್ನು ಕೊಡುವ ಮೂಲಕ ಗುರುತಿಸುವುದು ಇನ್ನೊಂದು ಬಗೆ. ಎತ್ತುಗೆಗಾಗಿ, ಕೆಳಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಸೊಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು: (1ಕ) ಬೆಕ್ಕು ಮರಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿದೆ. (1ಚ) ಮುದುಕಿಯ ಬೆಕ್ಕು ಮರಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿದೆ. (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ಮರಕ್ಕೆ ಹತ್ತುವಂತಹ ಎಸಕದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿರುವ ಪಾಂಗನ್ನು ಬೆಕ್ಕು ಎಂಬ ಅದರ ಹೆಸರುಪದದ ಮೂಲಕ ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ; ಇದಕ್ಕೆ ಬದಲು, (1ಚ)ದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನೇ ಮುದುಕಿಯ ಬೆಕ್ಕು ಎಂಬ ಕೊಗೆತದ ಮೂಲಕ ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ. ಬರಿಯ ಬೆಕ್ಕು ಎಂಬ ಹೆಸರನ್ನು ಮಾತ್ರವೇ ಬಳಸಿದಲ್ಲಿ ಕೇಳುಗನಿಗೆ ಅದನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಸಾದ್ಯವಾಗಲಾರದೆಂಬ ಅನಿಸಿಕೆ ಆಡುಗನಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾರಣ, ಅವನು ಅದನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಈ ರೀತಿ ಒಂದು ಕೊಗೆತವನ್ನು ಬಳಸಿರಬೇಕು. ಆಡುಪದಗಳು ಸೊಲ್ಲಿನ ಪಾಂಗುಗಳಾಗಿ ಬಂದಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಲು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲವಾದ ಕಾರಣ, ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹೆಸರಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಕೊಗೆತವನ್ನು ಕೊಡುವುದು ಎಂಬ ಈ ಎರಡು ಬಗೆಯ ಬಳಕೆಗಳು ಆಡುಪದಗಳಿಗಿಲ್ಲ; ಹಾಗಾಗಿ, ಹೆಸರುಪದಗಳಿಂದ ಕೊಗೆತಗಳನ್ನು ಕೊಡುವ ಹೆಸರುಕಂತೆಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಅವಕ್ಕೆ
ಸೇರಿಸುವ ಪರಿಚೆಪದಗಳು, ಹೆಸರುಪದಗಳ ಪತ್ತುಗೆರೂಪಗಳು, ಎಣಿಕೆಯ ಪದಗಳು, ತೋರುಪದಗಳು ಮೊದಲಾದ ಹಲವು ಬಗೆಯ ಪದಗಳು ಆಡುಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಳಕೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹೆಸರುಪದಗಳಿಂದ ಕೊಗೆತಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುವಲ್ಲಿ ಮುಕ್ಯವಾಗಿ (1) ಪಾಂಗುಗಳ ಪರಿಚೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸುವುದು, (2) ಪಾಂಗುಗಳ ಅಳವಿಯನ್ನು ತಿಳಿಸುವುದು, ಮತ್ತು (3) ಪಾಂಗುಗಳನ್ನು ನೆಲೆಗೊಳಿಸುವುದು ಎಂಬ ಮೂರು ಬಗೆಯ ಹೊಲಬುಗಳು ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತವೆಯೆಂಬುದನ್ನು ಆರನೇ ಪಸುಗೆಯಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ಮೂರು ಬಗೆಯ ಹೊಲಬುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಆಡುಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ: (1) ಪಾಂಗುಗಳ ಪರಿಚೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸುವುದು ಪಾಂಗುಗಳ ಪರಿಚೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಹೆಸರುಪದಗಳೊಂದಿಗೆ (ಕ) ಹಲವು ಬಗೆಯ ಪರಿಚೆಪದಗಳು, (ಚ) ಪರಿಚೆಪದಗಳ ಹೋಲಿಕೆಯ ರೂಪಗಳು, (ಟ) ಹೆಸರುಪದಗಳ ಪತ್ತುಗೆ ರೂಪಗಳು, (ತ) ಎಸಕಪದಗಳ ಪರಿಚೆರೂಪಗಳು, (ಪ) ಎಸಕಪರಿಚೆಗಳ ಪತ್ತುಗೆರೂಪಗಳು, ಮತ್ತು (ಗ) ಕೆಲವು ತೋರುಪದಗಳು ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತವೆ (ವಿವರಗಳಿಗೆ 6.3 ನೋಡಿ). ಆಡುಪದಗಳು ಪಾಂಗುಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದಿಲ್ಲವಾದ ಕಾರಣ, ಅವು ಪಾಂಗುಗಳ ಪರಿಚೆಯನ್ನೂ ತಿಳಿಸಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ; ಆ ಪಾಂಗುಗಳು ಸೊಲ್ಲಿನ ಉಂಟುಮಾಡುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಆಡುಗ, ಕೇಳುಗ, ಇಲ್ಲವೇ ಬೇರೊಬ್ಬ ಎಂಬ ಮೂರು ಪಾಂಗುಗಳಲ್ಲಿ ಎಂತಹದು ಎಂಬುದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಅವು ತಿಳಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ, ಮೇಲಿನ ನುಡಿತಗಳು ಅವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಳಕೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. (ಕ) ಪರಿಚೆಪದಗಳ ಬಳಕೆ: ಹೆಸರುಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ಪರಿಚೆಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ಕೊಗೆತಗಳನ್ನು ಕೊಡಬಲ್ಲ ಹೆಸರುಕಂತೆಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಲು ಬರುತ್ತದೆ. ದೊಡ್ಡ ಹುಡುಗ, ಕೆಂಪು ಹೂ, ಉದ್ದ ಹಗ್ಗ, ಒದ್ದೆ ಬಟ್ಟೆ, ಒಳ್ಳೆ ಕೆಲಸ ಮೊದಲಾದ ಹೆಸರುಕಂತೆಗಳನ್ನು ಈ ರೀತಿ ಹೆಸರುಪದಗಳಿಗೆ ಪರಿಚೆಪದಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಉಂಟುಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ಆಡುಪದಗಳಿಗೆ ಈ ರೀತಿ ಪರಿಚೆಪದಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಕೊಗೆತವನ್ನು ಕೊಡಬಲ್ಲ ಪದಕಂತೆಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ: (1ಕ) ರಾಜು ಆ ಜಾಣ ಹುಡುಗನನ್ನು ಊಟಕ್ಕೆ ಕರೆಯಬೇಕೆಂದಿದ್ದಾನೆ. (1ಚ) *ರಾಜು ಜಾಣ ನಿನ್ನನ್ನು ಊಟಕ್ಕೆ ಕರೆಯಬೇಕೆಂದಿದ್ದಾನೆ. (2ಕ) ಅವನು ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗನ ಚೀಲವನ್ನು ಮೇಜಿನ ಮೇಲಿರಿಸಿದ್ದಾನೆ. (2ಚ) *ಅವನು ಚಿಕ್ಕ ತನ್ನ ಚೀಲವನ್ನು ಮೇಜಿನ ಮೇಲಿರಿಸಿದ್ದಾನೆ.
(1ಕ)ದಲ್ಲಿ ಜಾಣ ಹುಡುಗನನ್ನು ಎಂಬುದರ ಬಳಕೆ ಸರಿಯಿರುವ ಹಾಗೆ, (1ಚ)ದಲ್ಲಿ ಜಾಣ ನಿನ್ನನ್ನು ಎಂಬುದರ ಬಳಕೆ ಸರಿಯಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು; (2ಕ-ಚ)ದಲ್ಲೂ ಹೀಗೆಯೇ; ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗನ ಎಂಬುದು ಸರಿಯಿದೆ; ಆದರೆ, ಚಿಕ್ಕ ತನ್ನ ಎಂಬುದು ಸರಿಯಿಲ್ಲ. (2) ಪರಿಚೆಪದಗಳ ಹೋಲಿಕೆಯ ರೂಪದ ಬಳಕೆ: ಹೆಸರುಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ಅದರ ಪರಿಚೆಗೂ ಬೇರೊಂದು ಪಾಂಗಿನ ಪರಿಚೆಗೂ ನಡುವಿರುವ ಹೋಲಿಕೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ನುಡಿತಗಳನ್ನು ಬಳಸಲು ಬರುತ್ತದೆ (6.3.4 ನೋಡಿ); ಆದರೆ, ಇಂತಹ ನುಡಿತಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಆಡುಪಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಳಸಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ: (1ಕ) ಅವನಶ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಹುಡುಗ ನಮ್ಮ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿಲ್ಲ. (1ಕ) *ಅವನಶ್ಟು ದೊಡ್ಡ ನೀನು ಈ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬಾರದಿತ್ತು. (2ಕ) ಅವನಿಗಿಂತ ದಡ್ಡ ಹುಡುಗ ಎಲ್ಲೂ ಇರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. (2ಚ) *ಅವನಿಗಿಂತ ದಡ್ಡ ನೀನು ಪಾಸಾಗುವುದು ಹೇಗೆ? (3ಕ) ಅವನಂತಹ ಹುಡುಗನನ್ನು ನಾನೆಲ್ಲೂ ನೋಡಿಲ್ಲ. (3ಚ) *ಅವನಂತಹ ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ಮಾತನಾಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹೋಲಿಕೆಯ ನುಡಿತಗಳು ಆಡುಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಒಂದೇ ಪದಕಂತೆಯಗಿ ಬಳಕೆಯಾಗದಿದ್ದರೂ, ಅವು ತಿಳಿಸುವ ಪಾಂಗುಗಳ ಪರಿಚೆಯನ್ನು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತಿಳಿಸಬಲ್ಲುವು; ಎತ್ತುಗೆಗಾಗಿ, ಕೆಳಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಸೊಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು: (1ಕ) ನೀನು ಅವನಿಗಿಂತ ದಡ್ಡ. (1ಚ) ನಾನು ಅವನಂತಹ ಹುಡುಗ. (3) ಹೆಸರುಪದಗಳ ಪತ್ತುಗೆರೂಪದ ಬಳಕೆ: ಹೆಸರುಪದಗಳಿಂದ ಕೊಗೆತವನ್ನು ಕೊಡುವ ಹೆಸರುಕಂತೆಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಲು ಅವಕ್ಕೆ ಹೆಸರುಪದಗಳ ಪತ್ತುಗೆ ರೂಪವನ್ನೂ ಸೇರಿಸಲು ಬರುತ್ತದೆ; ಆದರೆ, ಆಡುಪದಗಳಿಗೆ ಅವನ್ನೂ ಸೇರಿಸಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ: (1ಕ) ಅಣ್ಣನ ಮಗ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಲಿ. (1ಚ) *ಅಣ್ಣನ ನೀನು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗು.
(2ಕ) ಈ ಶಾಲೆಯ ಹುಡುಗರು ಓದಿನಲ್ಲಿ ಮುಂದಿದ್ದಾರೆ. (2ಚ) *ಈ ಶಾಲೆಯ ನಾವು ಓದಿನಲ್ಲಿ ಮುಂದಿದ್ದೇವೆ. (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ಮಗ ಪದದೊಂದಿಗೆ ಅಣ್ಣನ ಎಂಬ ಅಣ್ಣ ಪದದ ಪತ್ತುಗೆರೂಪವನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಕೊಗೆತವನ್ನು ಕೊಡುವ ಹೆಸರುಕಂತೆಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಲಾಗಿದೆ; (1ಚ)ದಲ್ಲಿ ಅಂತಹದೇ ಒಂದು ಪದಕಂತೆಯನ್ನು ನೀನು ಎಂಬ ಆಡುಪದದಿಂದ ಪಡೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಲಾಗಿದೆಯಾದ ಕಾರಣ, ಆ ಸೊಲ್ಲು ಸರಿಯಿಲ್ಲ. (4) ಎಸಕಪದಗಳ ಪರಿಚೆರೂಪದ ಬಳಕೆ: ಎಸಕಪದಗಳ ಪರಿಚೆರೂಪವನ್ನು ಸೇರಿಸಿಯೂ ಹೆಸರುಪದಗಳಿಂದ ಕೊಗೆತವನ್ನು ಕೊಡುವ ಹೆಸರುಕಂತೆಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಲು ಬರುತ್ತದೆ; ಇಂತಹ ಪರಿಚೆರೂಪಗಳನ್ನು ಆಡುಪದಗಳೊಂದಿಗೂ ಸೇರಿಸಿ ಹೇಳಲು ಬರುತ್ತದೆ; ಆದರೆ, ಅವು ಒಂದು ಕೊಗೆತವನ್ನು ಕೊಡುವ ಬದಲು ಕೆಲವು ಹೆಚ್ಚಿನ ವಿಶಯಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸುವಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತವೆ: (1ಕ) ತಡವಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದ ಹುಡುಗರನ್ನು ಒಳಗೆಬಿಡಲಿಲ್ಲ. (1ಚ) ತಡವಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದ ನಮ್ಮನ್ನು ಅವರ ಒಳಗೆ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. (2ಕ) ಊರಿಗೆ ಹೋಗುವ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. (2ಚ) ಊರಿಗೆ ಹೋಗುವ ನಿಮಗೆ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ತಡವಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದ ಎಂಬ ಪರಿಚೆರೂಪ ಒಳಗೆ ಬಿಡದಿದ್ದ ಹುಡುಗರು ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸುವಲ್ಲಿ, ಎಂದರೆ ಅಂತಹ ಹುಡುಗರನ್ನು ಗುರುತಿಸುವಲ್ಲಿ, ನೆರವಾಗಬಲ್ಲುದು. ಆದರೆ, (1ಚ)ದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಅದೇ ಪರಿಚೆರೂಪಕ್ಕೆ ಅಂತಹ ಹುರುಳಿಲ್ಲ; ಆ ರೀತಿ ಕೆಲವು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವಲ್ಲಿ ನೆರವಾಗುವ ಬದಲು, ಅದು ಒಳಗೆ ಬಿಡದಿರಲು ಕಾರಣವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಕೊಡುತ್ತದೆ. (2ಕ) ಮತ್ತು (2ಚ)ಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಎಸಕಪದದ ಪರಿಚೆರೂಪದ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಇಂತಹದೇ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿರುವುದನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. (5) ಎಸಕಪರಿಚೆಗಳ ಪತ್ತುಗೆರೂಪದ ಬಳಕೆ: ಹೆಸರುಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ಕೆಲವು ಎಸಕಪರಿಚೆಗಳನ್ನು ಅವುಗಳ ಪತ್ತುಗೆರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಳಸಲು ಬರುತ್ತದೆ (6.3.7 ನೋಡಿ); ಆದರೆ, ಇಂತಹ ಪದರೂಪಗಳನ್ನು ಆಡುಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಳಸಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ:
(1ಕ) ಒಳಗಿನ ಹುಡುಗ ಊಟಮಾಡಲಿಲ್ಲ. (1ಚ) *ಒಳಗಿನ ನಾನು ಊಟಮಾಡಲಿಲ್ಲ. (6) ತೋರುಪದಗಳ ಬಳಕೆ: ಆ ಮತ್ತು ಈ ಎಂಬ ಎರಡು ತೋರುಪದಗಳು ಪಾಂಗುಗಳ ಜಾಗವನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಮೂಲಕ ಅವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವಲ್ಲಿ ನೆರವಾಗುತ್ತವೆ, ಮತ್ತು ಯಾವ ಎಂಬ ಇನ್ನೊಂದು ತೋರುಪದ ಅವುಗಳ ನೆಲೆ ಎಂತಹದು ಎಂಬುದನ್ನು ಕೇಳುವಲ್ಲಿ ನೆರವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಮೂರು ಪದಗಳೂ ಪಾಂಗುಗಳ ಗುರುತಿಸುವಿಕೆಗೆ ಸಂಬಂದಿಸಿವೆಯಾದ ಕಾರಣ, ಅವನ್ನು ಆಡುಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಳಸಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ: (1ಕ) ಈ ಹುಡುಗ ಯಾರಿಗೂ ಹೆದರುವುದಿಲ್ಲ. (1ಚ) *ಈ ನಾನು ಯಾರಿಗೂ ಹೆದರುವುದಿಲ್ಲ. (2ಕ) ಯಾವ ಹುಡುಗನನ್ನು ನೀವು ನೋಡಿದ್ದು? (2ಚ) *ಯಾವ ನಿನ್ನನ್ನು ನಾವು ಇವತ್ತು ಬರಹೇಳಿದ್ದು? (2ಟ) ಯಾವ ಕೇಳುಗನನ್ನು ನಾವು ಇವತ್ತು ಬರಹೇಳಿದ್ದು? (2ಟ)ದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಕೇಳುಗ ಎಂಬ ಪದ ಒಂದು ಹೆಸರುಪದವಾಗಿದ್ದು, ಅದರ ಮೂಲಕ ಒಂದು ಸೊಲ್ಲಿನ ಕೇಳುಗನನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಬರುತ್ತದೆ; ಹಾಗಾಗಿ, ಅದರೊಂದಿಗೆ ಯಾವ ಎಂಬ ಪದವನ್ನೂ ಬಳಸಲು ಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, (2ಚ)ದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ನೀನು ಎಂಬ ಆಡುಪದವಾಗಿದ್ದು, ಅದು ಆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಕೇಳುಗನನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಬದಲು, ಅದರ ಈಡು ಪಾಂಗು ಆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಕೇಳುಗ ಎಂದಿಶ್ಟೇ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ, ಅದರೊಂದಿಗೆ ಕೇಳುಗನಾಗಿ ಬಂದಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಗುರುತನ್ನು ತಿಳಿಯಬಯಸುವ ಯಾವ ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಬಳಸಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ತಿಳಿಯದ ತೋರುಪದಗಳನ್ನು ಹೆಸರುಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಳಸಿ, ಅವು ಗುರುತಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಇಲ್ಲವೇ ವಸ್ತುವಿನ ಕುರಿತಾಗಿ ಆಡುಗನಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾದ ತಿಳಿವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ (10.5 ನೋಡಿ): (1ಕ) ಯಾವನೋ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಾಣಲು ಬಂದಿದ್ದ. (1ಚ) ಯಾವನಾದರೂ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ ಇವತ್ತು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿಗೆ ಬರಬಹುದು. (1ಟ) ಯಾವ ಹುಡುಗ ಈ ಕಟ್ಟನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ತಂದಿರಿಸಿದ್ದು?
ಆದರೆ, ಆಡುಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ಈ ರೀತಿ ತಿಳಿಯದ ತೋರುಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ; ಅವು ಪಾಂಗುಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದಿಲ್ಲವಾದ ಕಾರಣ, ಅವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಪಾಂಗುಗಳ ಕುರಿತಾಗಿರುವ ಅರಿಯಮೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಈ ಪದಗಳು ಬರಲಾರವು: (1ಕ) *ಯಾವನೋ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಕಾಣಲು ಬಂದಿದ್ದೆ. (1ಚ) *ಯಾವರಾದರೂ ನೀವು ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬರಬಹುದು. (1ಟ) *ಯಾವ ನೀವು ಈ ಕಟ್ಟನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ತಂದಿರಿಸಿದ್ದು? ಆಯ್ಕೆಯನ್ನು ಕೇಳುಗರಿಗೆ ಬಿಡಬೇಕಾದಂತಹ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ, ಇಲ್ಲವೇ ಆಯ್ಕೆಯನ್ನು ಮಾಡದಿರುವಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ತಿಳಿಯದ ತೋರುಪದಗಳನ್ನು ಆಡುಪದಗಳ ಬಳಿಕ ಬೇರೆಯೇ ಒಂದು ಪದಕಂತೆಯಾಗಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದಲ್ಲದೆ ಅವನ್ನು ಬಳಸಿರುವ ಪದಕಂತೆಯ ಒಂದು ಅಂಗವಾಗಿ ಬಳಸುವುದಿಲ್ಲ: (1ಕ) ನೀವು ಯಾರಾದರೂ ಆ ಕಟ್ಟನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ತನ್ನಿ. (1ಚ) ನಾವು ಯಾರಾದರೂ ಆ ಕಟ್ಟನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ತರಬೇಕು. (1ಟ) ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾರು ಈ ಕಟ್ಟನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ತಂದಿರಿಸಿದ್ದು? (2) ಪಾಂಗುಗಳ ಅಳವಿಯನ್ನು ತಿಳಿಸುವುದು ಪಾಂಗುಗಳ ಅಳವಿಯನ್ನು ತಿಳಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಹೆಸರುಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ಎಣಿಕೆ ಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಇದನ್ನೇ ಅಡಕವಾಗಿ ತಿಳಿಸಲು ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ಒಟ್ಟನ್ನೂ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದಲ್ಲದೆ, ಹಲವು, ಕೆಲವು, ತುಂಬಾ ಎಂಬಂತಹ ಕೆಲವು ಅಳವಿಯ ಪದಗಳನ್ನೂ ಈ ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆಡುಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ಒಟ್ಟು ಬರಬಲ್ಲುದಾದರೂ, ಅದಕ್ಕೆ ಹೆಸರುಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ಬರುವ ಒಟ್ಟಿನ ಹಾಗೆ ಪಾಂಗುಗಳ ಅಳವಿಯನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಹುರುಳಿಗಿಂತಲೂ ಮುಕ್ಯವಾಗಿ ಸೊಲ್ಲಿನ ಉಂಟುಮಾಡುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವ ಆಡುಗ, ಕೇಳುಗ ಮತ್ತು ಬೇರೊಬ್ಬರೆಂಬ ಪಾಂಗುಗಳ ಕೂಡಿಕೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಹುರುಳಿದೆಯೆಂಬುದನ್ನು ಮೇಲೆ 9.4.4ರಲ್ಲಿ ನೋಡಿರುವೆವು. ಹೆಸರುಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ಬರುವ ಉಳಿದ ಅಳವಿಯ ನುಡಿತಗಳು ಅವು ಗುರುತಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿ, ವಸ್ತು, ವಿಶಯ ಮೊದಲಾದವುಗಳ ಅಳವಿಯನ್ನು ತಿಳಿಸಲು ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಕಾರಣ, ಅವನ್ನು ಆಡುಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಳಸಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ.
(ಕ) ಎಣಿಕೆ ಪದಗಳ ಬಳಕೆ: ಹೆಸರುಪದಗಳ ಮೊದಲಿಗೆ ಎಣಿಕೆ ಪದಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಕೊಗೆತವನ್ನು ಕೊಡಬಲ್ಲ ಪದಕಂತೆಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಲು ಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಆಡುಪದಗಳ ಮೊದಲಿಗೆ ಎಣಿಕೆ ಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ: (1ಕ) ಇಬ್ಬರು ಹುಡುಗರು ಒಳಗಿದ್ದಾರೆ. (1ಚ) *ಇಬ್ಬರು ನಾವು ಒಳಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇವೆ. (2ಕ) ಅವನು ಇಬ್ಬರು ಹುಡುಗರನ್ನು ಬರಹೇಳಿದ್ದಾನೆ. (2ಚ) *ಅವನು ಇಬ್ಬರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬರಹೇಳಿದ್ದಾನೆ. (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಹುಡುಗರು ಎಂಬುದು ಒಳಗೆ ಹೋಗಿರುವ ಹುಡುಗರ ಕೊಗೆತವನ್ನು ಅವರ ಎಣಿಕೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಮೂಲಕ ಕೊಡುತ್ತದೆ. (1ಚ)ದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಇಬ್ಬರು ನೀವು ಎಂಬುದು ಇಂತಹದೇ ಒಂದು ಕೊಗೆತವನ್ನು ಕೊಡಲು ಬಳಕೆಯಾಗಿದೆಯಾದ ಕಾರಣ, ಆ ಸೊಲ್ಲು ಸರಿಯಾಗಿಲ್ಲ. (2ಕ- ಚ)ಗಳಲ್ಲೂ ಹೀಗೆಯೇ. (ಚ) ಅಳವಿ ಪದಗಳ ಬಳಕೆ: ಅಳವಿಯನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಹಲವು, ಕೆಲವು, ಎಲ್ಲಾ ಮೊದಲಾದ ಪದಗಳೂ ಹೆಸರುಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ಬರಬಲ್ಲುವು; ಆದರೆ, ಆಡುಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ಬರಲಾರವು: (1ಕ) ಕೆಲವು ಹುಡುಗರು ಮರಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿದ್ದಾರೆ. (1ಚ) *ಕೆಲವು ನೀವು ಮರಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿದ್ದೀರಿ. (2ಕ) ಎಲ್ಲಾ ಹುಡುಗರೂ ಅಳುತ್ತಿದ್ದರು. (2ಚ) *ಎಲ್ಲಾ ನಾವೂ ಅಳುತ್ತಿದ್ದೆವು. ನೀವು ಎಂಬ ಆಡುಪದದೊಂದಿಗೆ ಕೆಲವು ಎಂಬ ಅಳವಿಪದವನ್ನು ಬಳಸಿದುದರಿಂದಾಗಿ, (1ಚ) ಸೊಲ್ಲು ಸರಿಯಾಗಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ನಾವು ಎಂಬ ಆಡುಪದದೊಂದಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಎಂಬ ಅಳವಿ ಪದವನ್ನು ಬಳಸಿದುದರಿಂದಾಗಿ (2ಚ) ಸೊಲ್ಲೂ ಸರಿಯಾಗಿಲ್ಲ (9.4.8 ನೋಡಿ). (3) ಪಾಂಗುಗಳನ್ನು ನೆಲೆಗೊಳಿಸುವುದು ಪಾಂಗುಗಳನ್ನು ನೆಲೆಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಅವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಹೆಸರುಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ಪರಿಚೆರೂಪದಲ್ಲಿರುವ ತೋರುಪದಗಳನ್ನು
ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಎತ್ತುಗೆಗಾಗಿ, ಕೆಳಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಸೊಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು: (1ಕ) ಈ ಗಿಡಕ್ಕೆ ನೀರು ಹಾಕಿದ್ದು ಯಾರು? (1ಚ) ಇಶ್ಟು ಹಣವನ್ನು ನೀವು ಎಲ್ಲಿಂದ ತಂದಿರಿ? (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ಗಿಡ ಎಂಬ ಹೆಸರುಪದ ಗುರುತಿಸುವ ಪಾಂಗನ್ನು ನೆಲೆಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಅದರ ಮುಂದೆ ಈ ಎಂಬ ತೋರುಪದವನ್ನು ಬಳಸಲಾಗಿದೆ; ಅದು ಆಡುಗನ ಹತ್ತಿರ ಇರುವ ಗಿಡವೊಂದನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ. ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, (1ಚ)ದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಹಣ ಎಂಬುದರೊಂದಿಗೆ ಇಶ್ಟು ಎಂಬ ತೋರುಪದವನ್ನು ಬಳಸಲಾಗಿದ್ದು, ಅದು ಆಡುಗನ ಹತ್ತಿರವಿರುವ ಹಣದ ಅಳವಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ. ಆಡುಪದಗಳು ಪಾಂಗುಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದಿಲ್ಲವಾದ ಕಾರಣ, ಅವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಇಂತಹ ನೆಲೆಗೊಳಿಸುವ ತೋರುಪದಗಳು ಬರಲಾರವು: (1ಕ) *ಈ ನನಗೆ ಹೊಡೆದದ್ದು ಯಾರು? (1ಚ) *ಇಶ್ಟು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕರೆದದ್ದು ಯಾರು?
9.4.8 ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರ ಕುರಿತು ಹೆಚ್ಚಿನ ತಿಳಿವು
ಆಡುಪದಗಳು ಎಸಕದ ಪಾಂಗುಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಲು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲವೆಂಬುದನ್ನು ಮೇಲೆಯೇ ನೋಡಿರುವೆವು; ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ, ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರನ್ನು ಆ ರೀತಿ ಗುರುತಿಸಬೇಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಯಾಕೆಂದರೆ, ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಎದುರೆದುರೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಿದ್ದರೂ, ಕೆಲವು ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಅವರ ಕುರಿತಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ತಿಳಿವನ್ನು ಕೊಡಬೇಕಾಗಿ ಬರುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಅಂತಹ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಬೇರೆಯೇ ನೇರವಲ್ಲದ ಹೊಲಬನ್ನು ಬಳಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಕೆಲವು ಹೊಲಬುಗಳನ್ನು ಕೆಳಗೆ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ: (1) ಆಡುಪದಗಳ ಬಳಿಕ ಪದಕಂತೆಯ ಬಳಕೆ: ಆಡುಪದಗಳ ಬಳಿಕ ಒಂದು ಪದ ಇಲ್ಲವೇ ಪದಕಂತೆಯನ್ನು ಬಳಸುವುದು ಇಂತಹ ಒಂದು ಹೊಲಬು. ಎತ್ತುಗೆಗಾಗಿ, ಕೆಳಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಸೊಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು: (1ಕ) ನಾವು ದೊಡ್ಡವರು ನಡೆದು ಹೋಗುತ್ತೇವೆ. (1ಚ) ನೀವು ಮಕ್ಕಳು ಗಾಡಿಯಲ್ಲಿ ಬನ್ನಿ.
(1ಟ) ಅವರು ತಮಗೆ ಗಂಡುಸರಿಗೆ ಬೇರೆಯೇ ಏರ್ಪಾಡನ್ನು ಮಾಡಿ ಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. (1ತ) ನಿಮಗೆ ಹೆಂಗಸರಿಗೆ ಒಳಗೆ ಎಲೆ ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ. (ಕ) ಆಡುಪದಗಳ ಬಳಿಕ ಬರುವ ಈ ಪದಗಳು ಬೇರೆಯೇ ಪದಕಂತೆಗಳಾಗಿ ಬರುತ್ತವೆಯಲ್ಲದೆ, ಆಡುಪದದೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಒಂದೇ ಪದಕಂತೆಯಾಗಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ; ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಇವು ಯಾವ ಪಾಂಗುಗಳಾಗಿ ಬರುತ್ತವೆಯೆಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಪತ್ತುಗೆ ಒಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಈ ಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಆಡುಪದಗಳೊಂದಿಗೂ ಬಳಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆಯೆಂಬುದು ಈ ವಿಶಯವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತದೆ: (1ಕ) ನನಗೊಬ್ಬನಿಗೆ ಈ ಕೋಣೆ ಸಾಕು. (1ಚ) *ನಾನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಈ ಕೋಣೆ ಸಾಕು. (2ಕ) ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹೆಂಗಸರನ್ನು ಅವರು ಇವತ್ತೇ ಬರಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. (2ಚ) *ನೀವು ಹೆಂಗಸರನ್ನು ಅವರು ಇವತ್ತೇ ಬರಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಆಡುಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ಪತ್ತುಗೆ ಒಟ್ಟನ್ನು ಬಳಸದಿರುವ, ಎಂದರೆ ಆಡುಪದವನ್ನೂ ಅದರ ಬಳಿಕ ಬಂದಿರುವ ಪದವನ್ನೂ ಒಂದೇ ಪದಕಂತೆಯಾಗಿ ಕಾಣುವ, (ಚ) ಸೊಲ್ಲುಗಳು ಸರಿಯಾಗಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು. ಇದಲ್ಲದೆ, ಆಡುಪದಗಳ ಬಳಿಕ ಬರುವ ಪದಗಳು ಇಲ್ಲವೇ ಪದಕಂತೆಗಳು ಅವುಗಳ ಎಣಿಕೆ ಮತ್ತು ಗುರ್ತರೂಪದಲ್ಲೇ ಬರುತ್ತವೆ; ಈ ವಿಶಯವೂ ಅವು ಆಡುಪದಗಳಿಂದ ಬೇರಾಗಿರುವ ಪದಕಂತೆಗಳಾಗಿರುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತದೆ: (1ಕ) ನಾನೊಬ್ಬ ಇಲ್ಲೇ ಉಳಿಯುತ್ತೇನೆ. (1ಚ) ನಾನೊಬ್ಬಳು ಇಲ್ಲೇ ಉಳಿಯುತ್ತೇನೆ. (1ಟ) ನಾವಿಬ್ಬರು ಇಲ್ಲೇ ಉಳಿಯುತ್ತೇವೆ. (2ಕ) ನೀನು ದೊಡ್ಡವನು ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇರು. (2ಚ) ನೀನು ದೊಡ್ಡವಳು ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇರು. (2ಟ) ನೀವು ದೊಡ್ಡವರು ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇರಿ. ಮೇಲಿನ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಆಡುಪದಗಳು ಎಣಿಕೆಯ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಮಾತ್ರವೇ ತೋರಿಸುತ್ತವೆ; ಇದಕ್ಕೆ ಬದಲು, ಅವುಗಳ ಬಳಿಕ ಬೇರೆಯೇ ಒಂದು ಪದಕಂತೆಯಾಗಿ ಬರುವ ಪದಗಳು ಗುರ್ತದ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನೂ ತೋರಿಸುತ್ತವೆ.
(ಚ) ಇಂತಹ ಇಟ್ಟಳವನ್ನು ಬಳಸಬೇಕಾಗುವ ಕೆಲವು ಸಂದರ್ಬಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಾಗಲೂ ಅವು ಆಡುಪದಗಳು ತಿಳಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಕುರಿತಾಗಿ ಅವು ತಿಳಿಸಲಾಗದಂತಹ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಕೊಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತವೆ ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ಎತ್ತುಗೆಗಾಗಿ, ಒಂದು ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟಿದಾಗ, ಯಾರು? ಎಂಬುದಾಗಿ ಒಳಗಿದ್ದವರು ಕೇಳಬಹುದು; ಅಂತಹ ಸಂದರ್ಬದಲ್ಲಿ ನಾನು ಎಂದಿಶ್ಟೇ ಹೇಳಿದರೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಒಳಗಿದ್ದವರಿಗೆ ಆಡುಗನು ಯಾರೆಂದು ಗೊತ್ತಾಗದಿರಬಹುದು; ಹಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ, ಅವನು ತನ್ನ ಕುರಿತಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ತಿಳಿಸಲು ಮೇಲಿನ ಇಟ್ಟಳವನ್ನು ಬಳಸಿ, ನಾನು ರಾಜು, ನಾನು ಹಾಲಿನವನು ಎಂಬಂತಹ ಸೊಲ್ಲನ್ನು ಹೇಳಬಹುದು. (ಟ) ಸೂರುಳಿಡುವುದನ್ನು ಬರಹದ ಮೂಲಕ ನಡೆಸಬೇಕಾಗಿರುವಲ್ಲಿಯೂ ಇಂತಹದೇ ಇಟ್ಟಳವನ್ನು ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ: (1) ನಾನು, ರಾಜು ಪೂಜಾರಿ, ಸುಬ್ಬ ಪೂಜಾರಿಯ ಮಗ, ಮೇಲೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಸಂಗತಿಗಳೆಲ್ಲ ಸರಿಯೆಂದು ಈ ಮೂಲಕ ತಿಳಿಯಪಡಿಸುತ್ತೇನೆ. (1)ನೇ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ತಿಳಿಯಪಡಿಸುವ ಎಸಕವನ್ನು ನಡೆಸಿರುವುದು (ಅದರ ಮಾಡುಗ) ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ (ಸೊಲ್ಲನ್ನು ಬರೆದಿರುವವನು) ಎಂಬುದನ್ನಶ್ಟೇ ನಾನು ಪದ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ; ನಿಜಕ್ಕೂ ಆತ ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೆಯೇ ಹೆಸರುಕಂತೆಗಳಾಗಿ ಬಂದಿರುವ ರಾಜು ಪೂಜಾರಿ ಮತ್ತು ಸುಬ್ಬ ಪೂಜಾರಿಯ ಮಗ ಎಂಬ ನುಡಿತಗಳು ತಿಳಿಸುತ್ತವೆ. (ತ) ಹೆಸರುಪದಗಳ ಬಳಿಕವೂ ಕೆಲವು ಬಗೆಯ ಹೆಸರುಕಂತೆಗಳನ್ನು ಬಳಸಲು ಬರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಎತ್ತುಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು; ಈ ಹೆಸರುಕಂತೆಗಳನ್ನು ಹೆಸರುಪದಗಳಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿಯೂ ತೋರಿಸಲು ಬರುತ್ತದೆ: (1ಕ) ಹುಡುಗರು ದೊಡ್ಡವರು ಆಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. (1ಚ) ಮಗುವಿಗೆ ಚಿಕ್ಕದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾತನಾಡಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. (1ಟ) ಹಸುವಿಗೆ, ನಾನು ಕೊಂಡುದಕ್ಕೆ, ಹೆಚ್ಚು ಹಾಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಇಂತಹ ಇಟ್ಟಳವನ್ನು ಬರಹಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವುದು ಕಡಿಮೆ; ಹೆಸರುಪದ ಇಲ್ಲವೇ ಹೆಸರುಕಂತೆಯೊಂದನ್ನು ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಬಳಸಿದೊಡನೆ, ಅದು ಏನನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದು ಕೇಳುಗನಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಗೊತ್ತಾಗಲಾರದು ಎಂಬ
ಅನಿಸಿಕೆ ಆಡುಗನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದಾಗ, ಆತ ಈ ರೀತಿ ಅದರ ಕುರಿತಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ತಿಳಿವನ್ನು ಕೊಡಲು ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಸರುಕಂತೆಯನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ, ಬರಹಗಳಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಅನಿಸಿಕೆ ಮೂಡಿದಾಗ ಬರಹಗಾರರು ತಾವು ಬರೆದುದನ್ನು ತಿದ್ದಿ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ. ನೆಲೆಗೊಳಿಸುವ ಆ ಇಲ್ಲವೇ ಈ ಪದಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿರುವ ಎಣಿಕೆ ಪದಗಳನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಹೆಸರುಪದಗಳ ಮೊದಲು ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಇದಕ್ಕೆ ಬದಲು, ಅವನ್ನು ಆಡುಪದಗಳ ಬಳಿಕ ಬೇರೆಯೇ ಒಂದು ಪದಕಂತೆಯಾಗಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ: (1ಕ) ಈ ಮೂರು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ರಾಜುವಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕಾಗಿದೆ. (1ಚ) ನಿಮ್ಮನ್ನು ಈ ಮೂವರನ್ನು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. (1ಟ) ನಾವು ಈ ನಾಲ್ಕು ಮಂದಿ ಪೇಟೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇವೆ. ಇಂತಹ ನೆಲೆಗೊಳಿಸುವ ಎಣಿಕೆಪದಗಳು ಹೆಸರುಪದಗಳ ಬಳಿಕ ಬರುವ ಹಾಗೆ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. (2) ಗಮನರೂಪದ ಬಳಕೆ: ಒಂದು ಸೊಲ್ಲನ್ನು ಆಡುಗನು ಯಾವ ಕೇಳುಗನನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸಲು ಅದರ ಮೊದಲಿಗೆ ಆತನನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಹೆಸರುಪದವನ್ನು ಗಮನರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಳಸಬಹುದು, ಇಲ್ಲವೇ ಅಂತಹದೇ ಕೆಲಸವನ್ನು ನಡೆಸಬಲ್ಲ ಬೇರೆ ನುಡಿತವನ್ನು ಬಳಸಬಹುದು: (1ಕ) ರಾಜು! ನೀನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ? (1ಚ) ತಂಗೀ! ಇವನು ನಿನ್ನನ್ನು ಕಾಣಲು ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. (1ಟ) ಹುಡುಗರೇ! ಇವತ್ತು ನೀವೊಂದು ಕತೆ ಕೇಳಲಿದ್ದೀರಿ. (1ತ) ಮೇಶ್ಟ್ರೇ! ನಿಮ್ಮ ಶಾಲು ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಿದೆ. (1ಪ) ಏನೋ ರಾಜು, ನೀನು ಇಶ್ಟು ತಡಮಾಡಿ ಬಂದರೆ ಹೇಗೆ? ನೀನು ಎಂಬುದು ತಿಳಿಸುವ ಕೇಳುಗ ನಿಜಕ್ಕೂ ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು (1ಕ- ತ)ಗಳಲ್ಲಿ ಅದರ ಮೊದಲು ಬಂದಿರುವ ಹೆಸರುಪದಗಳ ಗಮನರೂಪಗಳು ತಿಳಿಸುತ್ತವೆ, ಮತ್ತು (1ಪ)ದಲ್ಲಿ ಅದರ ಮೊದಲು ಬಂದಿರುವ ಏನೋ ರಾಜು ಎಂಬ ಇನ್ನೊಂದು ಬಗೆಯ ಗಮನವನ್ನು ಸೆಳೆಯುವ ನುಡಿತ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಹಲವು ಮಂದಿಯಿದ್ದು, ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ತನ್ನ ಕೇಳುಗನಾಗಬೇಕಿದ್ದಲ್ಲಿಯೂ ಆಡುಗನಿಗೆ ಈ ಹೊಲಬು ನೆರವಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ.
(3) ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಬಳಕೆ: ಆಡುಪದವಿರುವ ಸೊಲ್ಲನ್ನು ಒಳಸೊಲ್ಲಾಗಿ, ಮತ್ತು ಅದು ತಿಳಿಸುವ ಆಡುಗ, ಕೇಳುಗ, ಇಲ್ಲವೇ ಬೇರೊಬ್ಬ ನಿಜಕ್ಕೂ ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಹೆಸರುಪದವಿರುವ ಸೊಲ್ಲನ್ನು ಒಳಸೊಲ್ಲಾಗಿ ಮಾಡಿಯೂ ಆಡುಪದಗಳು ತಿಳಿಸುವ ಪಾಂಗಿನ ಕುರಿತಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ತಿಳಿವನ್ನು ಕೊಡಲು ಬರುತ್ತದೆ: (1ಕ) ನನಗೆ ಆಪೀಸಿನಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಕೆಲಸ ಇತ್ತು ಎಂದು ರಾಜು ಹೇಳಿದ. (1ಚ) ನಿನಗೆ ಬೇರೆ ಕೆಲಸವಿದ್ದರೆ ಹೋಗಬಹುದೆಂದು ಅವರು ಜಾನಕಿಯ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿದರು. (1ಟ) ತನಗೆ ಹಣ ದೊರೆತರೆ ದೊಡ್ಡ ಮಾಳಿಗೆ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿಸಬಹುದೆಂದು ರಾಜು ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ. (1ಕ)ದ ಒಳಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ನನಗೆ ಎಂಬ ಆಡುಪದ ಸೊಲ್ಲಿನ ಗುರಿ ಪಾಂಗು ಅದರ ಆಡುಗ ಎಂಬುದನ್ನಶ್ಟೇ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ; ನಿಜಕ್ಕೂ ಅದು ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ರಾಜು ಎಂಬ ಹೆಸರುಪದ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, (1ಚ)ದ ಒಳಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ನಿನಗೆ ಎಂಬುದು ಕೆಲಸವಿರುವ ಪಾಂಗು ಕೇಳುಗ ಎಂದಿಶ್ಟೇ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ; ನಿಜಕ್ಕೂ ಆತ ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ಜಾನಕಿ ಎಂಬ ಹೆಸರುಪದ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. (1ಟ)ದ ಒಳಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ತನಗೆ ಎಂಬ ಪದವೂ ಅದು ತಿಳಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಇಲ್ಲವೇ ಕೇಳುಗರಲ್ಲಿ, ಬೇರೊಬ್ಬ ಎಂಬುದನ್ನಶ್ಟೇ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ; ನಿಜಕ್ಕೂ ಅದು ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ಹೊರಸೊಲ್ಲಿನ ರಾಜು ಎಂಬ ಪದ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. ಒಳಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ, ಕೇಳುಗ, ಇಲ್ಲವೇ ಬೇರೊಬ್ಬ ಯಾರೆಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸುವುದರೊಂದಿಗೆ, ಅವರ ಕುರಿತಾಗಿ ಬೇರೆಯೂ ಹಲವು ವಿಶಯಗಳನ್ನು ಇಂತಹ ಹೊರಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ತಿಳಿಸಲು ಬರುತ್ತದೆ: (1ಕ) ನಾನು ಎಲ್ಲಿಗೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಅದುವರೆಗೆ ಅಳುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಹುಡುಗ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಬೊಬ್ಬಿರಿದ. (1ಚ) ನೂರು ರುಪಾಯಿ ಕೊಡದೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಒಳಗೆ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಅದುವರೆಗೆ ತನ್ನೆದುರು ಗೋಗರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಮುದುಕನಿಗೆ ಕಾವಲುಗಾರ ಹೇಳಿದ. (1ಟ) ತಾನೇ ಮಾಡಬೇಕಿದ್ದ ಕೆಲಸವನ್ನು ರಾಜುವಿನ ಅಪ್ಪ ರಾಜುವಿನ ಕಯ್ಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.
(4) ಎಣಿಕೆಪದಗಳ ಬಳಕೆ: ಆಡುಪದಗಳು ತಿಳಿಸುವ ಆಡುಗ, ಕೇಳುಗ, ಇಲ್ಲವೇ ಬೇರೊಬ್ಬರ ಅಳವಿಯನ್ನು ತಿಳಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಅವುಗಳ ಬಳಿಕ ಎಣಿಕೆಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸಲು ಬರುತ್ತದೆ: (1ಕ) ನಾವು ಹತ್ತು ಮಂದಿ ಊಟಿಗೆ ಹೊಗುತ್ತೇವೆ. (1ಚ) ನೀವು ಆರು ಮಂದಿ ಮೊದಲು ಊಟ ಮಾಡಿ ಬನ್ನಿ. (1ಟ) ತಮಗೆ ಮೂವರಿಗೆ ಕೋಣೆ ಸಿಗದುದರಿಂದ ಅವರು ನಾಲ್ಕು ದಿನಗಳಿಂದ ಆಪೀಸಿನಲ್ಲೇ ಮಲಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹೆಸರುಪದಗಳ ಬಳಿಕವೂ ಈ ರೀತಿ ಎಣಿಕೆಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸಲು ಬರುತ್ತದೆ; ಆದರೆ, ಅವು ಹೆಸರುಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಒಂದೇ ಪದಕಂತೆಯಾಗಿಯೂ ಬರಬಲ್ಲುವು, ಇಲ್ಲವೇ ಬೇರಾಗಿಯೂ ಉಳಿಯಬಲ್ಲುವು; ಹಾಗಾಗಿ, ಅವೆರಡಕ್ಕೆ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಒಂದೇ ಪತ್ತುಗೆ ಒಟ್ಟನ್ನು ಬಳಸಬಹುದು, ಇಲ್ಲವೇ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಪತ್ತುಗೆ ಒಟ್ಟುಗಳನ್ನೂ ಬಳಸಬಹುದು: (1ಕ) ಹುಡುಗರು ಮೂವರಿಗೆ ನೂರು ನೂರು ರುಪಾಯಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ. (1ಚ) ಹುಡುಗರಿಗೆ ಮೂವರಿಗೆ ನೂರು ನೂರು ರುಪಾಯಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ. (2ಕ) ತಮ್ಮಂದಿರಿಬ್ಬರನ್ನು ಆಕೆ ಊಟಕ್ಕೆ ಕೂರಿಸಿದ್ದಾಳೆ. (2ಚ) ತಮ್ಮಂದಿರನ್ನು ಇಬ್ಬರನ್ನು ಆಕೆ ಊಟಕ್ಕೆ ಕೂರಿಸಿದ್ದಾಳೆ. (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ಇಗೆ ಪತ್ತುಗೆ ಒಟ್ಟನ್ನು ಮೂವರು ಎಂಬ ಒಂದು ಪದಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ (ಎಂದರೆ, ಹುಡುಗರು ಮೂವರು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಒಟ್ಟಾಗಿ) ಸೇರಿಸಲಾಗಿದೆ; ಆದರೆ, (1ಚ)ದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಹುಡುಗರು ಮತ್ತು ಮೂವರು ಎಂಬ ಎರಡು ಪದಗಳಿಗೆ ಬೇರೆ ಬೇರಾಗಿ ಸೇರಿಸಲಾಗಿದೆ. (2ಕ-ಚ)ದಲ್ಲೂ ಹೀಗೆಯೇ. ಈ ವಿಶಯದಲ್ಲಿ ಆಡುಪದಗಳು ಹೆಸರುಪದಗಳಿಂದ ಬೇರಾಗಿವೆ; ಯಾಕೆಂದರೆ, ಅವುಗಳ ಬಳಿಕ ಬರುವ ಎಣಿಕೆ ಪದಗಳು ಬೇರೆಯೇ ಪದಕಂತೆಗಳಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ, ಮತ್ತು ಅವೆರಡಕ್ಕೂ ಬೇರೆ ಬೇರಾಗಿ ಪತ್ತುಗೆ ಒಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. (1ಕ) ನಮಗೆ ಇಬ್ಬರಿಗೆ ನೂರು ರುಪಾಯಿ ಸಿಕ್ಕಿದೆ. (1ಚ) *ನಾವು ಇಬ್ಬರಿಗೆ ನೂರು ರುಪಾಯಿ ಸಿಕ್ಕಿದೆ.
ಇದಲ್ಲದೆ, ಎಣಿಕೆಪದಗಳನ್ನು ಹೆಸರುಪದಗಳ ಮೊದಲೂ ಬಳಸಬಹುದು, ಮತ್ತು ಬಳಿಕವೂ ಬಳಸಬಹುದು; ಆದರೆ, ಅವನ್ನು ಆಡುಪದಗಳ ಬಳಿಕ ಮಾತ್ರ ಬಳಸಲು ಬರುತ್ತದಲ್ಲದೆ ಮೊದಲು ಬಳಸಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. (1ಕ) ಇಬ್ಬರು ಹುಡುಗರು ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೇವೆ. (1ಚ) *ಇಬ್ಬರು ನೀವು ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ. ಹೆಸರುಪದಗಳ ಮೊದಲು ಬಂದಿರುವ ಎಣಿಕೆಪದಗಳು ಅವು ಗುರುತಿಸುವ ಪಾಂಗುಗಳ ಎಣಿಕೆಯನ್ನಶ್ಟೇ ಕೊಡುತ್ತವೆ; ಇದಕ್ಕೆ ಬದಲು, ಹೆಸರುಪದಗಳ ಬಳಿಕ ಬಂದಿರುವ ಎಣಿಕೆಪದಗಳು ಅವು ತಿಳಿಸುವ ಪಾಂಗಿನ ಒಂದು ಅಂಶವನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತವೆ. ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಕೆಳಗಿನ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು: (1ಕ) ಇಬ್ಬರು ಹುಡುಗರು ಪುಣೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. (1ಚ) ಹುಡುಗರಿಬ್ಬರು ಪುಣೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಇಬ್ಬರು ಹುಡುಗರು ಎಂಬುದು ಪುಣೆಗೆ ಹೋಗಿರುವ ಹುಡುಗರ ಎಣಿಕೆಯನ್ನಶ್ಟೇ ಕೊಡುತ್ತದೆ; ಇದಕ್ಕೆ ಬದಲು, (1ಚ)ದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಹುಡುಗರಿಬ್ಬರು ಎಂಬುದು ಹಲವು ಹುಡುಗರಲ್ಲಿ ಪುಣೆಗೆ ಹೋಗಿರುವವರು ಎಶ್ಟು ಮಂದಿ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. ಎಣಿಕೆಪದಗಳು ಆಡುಪದಗಳ ಬಳಿಕ ಮಾತ್ರ ಬರುತ್ತವೆಯಾದ ಕಾರಣ, ಆಡುಪದಗಳೊಂದಿಗಿನ ಅವುಗಳ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಹುರುಳಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿಲ್ಲ. (5) ಸೊಲ್ಲಿನ ಮೊದಲು ತಿಳಿಸುವುದು: ನಾಟಕಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ಸೂಳುನುಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವ ಮಾತನ್ನು ಯಾರು ಹೇಳಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಆ ಮಾತುಗಳ ಮೊದಲು ಅವರ ಹೆಸರುಗಳನ್ನಿರಿಸಿ ತಿಳಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಬರಹರೂಪದಲ್ಲಿರುವ ನಾಟಕಗಳಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಬೇಕಾಗಿರುವ ಪಾಂಗುಗಳನ್ನು ಆ ಮಾತುಗಳ ಮೊದಲು ಹೆಸರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅದರೊಂದಿಗೆ ಆ ಪಾಂಗುಗಳ ಕುರಿತಾಗಿ ಬೇರೆಯೂ ಕೆಲವು ಬಗೆಯ ತಿಳಿವುಗಳನ್ನು ಕೊಡಲಾಗುತ್ತದೆ.
9.4.9 ಗಮನರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಳಕೆ
ಬಳಸಲಿರುವ ಸೊಲ್ಲಿನ ಕಡೆಗೆ ಇಲ್ಲವೇ ಅದರಲ್ಲಿ ಬರುವ ಒಂದು ಪಾಂಗಿನ ಕಡೆಗೆ ಕೇಳುಗನ ಗಮನವನ್ನು ಸೆಳೆಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ, ಆತನನ್ನು ಗುರುತಿಸಬಲ್ಲ ಹೆಸರುಪದವನ್ನು ಅದರ ಗಮನರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ:
(1ಕ) ಅಣ್ಣಾ! ಯಾರೋ ನಿನ್ನನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. (1ಚ) ರಾಜು! ಈಗ ಎಶ್ಟು ಗಂಟೆ? (1ಟ) ಅಮ್ಮಾ! ನೀನು ಹೊರಗೆ ಬರಬೇಕಂತೆ. ಎಲ್ಲಾ ಬಗೆಯ ಸೊಲ್ಲುಗಳೊಂದಿಗೂ ಈ ರೀತಿ ಹೆಸರುಪದಗಳ ಗಮನರೂಪಗಳನ್ನು ಬಳಸಲು ಬರುತ್ತದೆ; ಕೇಳುಗನ ಗಮನವನ್ನು ಸೆಳೆಯುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಆತನ ಕುರಿತಾಗಿ ಆಡುಗನು ತನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೂ ಇಂತಹ ಗಮನರೂಪಗಳನ್ನು ಬಳಸುವುದಿದೆ: (1ಕ) ಏ ಕೆಪ್ಪ! ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದು ಕೇಳಿಸಲಿಲ್ಲವೇನೋ? (1ಚ) ಏ ಹೆಡ್ಡ! ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದೇನು, ನೀನು ಮಾಡಿದ್ದೇನು? ಆಡುಪದಗಳನ್ನು ಇಂತಹ ಗಮನರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಳಸಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ; ಕೇಳುಗನ ಗಮನವನ್ನು ಸೆಳೆಯುವುದು ಅವುಗಳ ಕೆಲಸವಲ್ಲವೆಂಬುದೇ ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಿರಬಹುದು.
9.4.10 ಪಾಂಗು ಮತ್ತು ಪಾಂಗಿನ ಬಗೆ
ಹೆಸರುಪದಗಳು ಇಲ್ಲವೇ ಹೆಸರುಕಂತೆಗಳು ನೇರವಾಗಿ ಒಂದು ಪಾಂಗನ್ನು ಗುರುತಿಸಬಹುದು, ಇಲ್ಲವೇ ಪಾಂಗಿನ ಬಗೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರವೇ ಗುರುತಿಸಬಹುದು (6.5.5 ನೋಡಿ). ಎತ್ತುಗೆಗಾಗಿ, ಕೆಳಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಸೊಲ್ಲನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು: (1ಕ) ರಾಜುವಿಗೆ ಒಂದು ಮನೆ ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದಿದೆ. ರಾಜು ಕೋರಮಂಗಲದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮನೆಯನ್ನು ನೋಡಿಬಂದಿದ್ದು, ಆತನಿಗೆ ಅದನ್ನು ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದಿದೆಯೆಂಬುದಾಗಿ (1ಕ) ಸೊಲ್ಲು ತಿಳಿಸುತ್ತಿರಬಹುದು; ಈ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮನೆ ಎಂಬುದು ನೇರವಾಗಿ ಒಂದು ಪಾಂಗನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಬದಲು, ರಾಜುವಿಗೆ ಒಂದು ಮನೆಯನ್ನು ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದಿದೆಯಲ್ಲದೆ, ಆತ ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಇನ್ನೂ ಮನೆಯನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಸುರುಮಾಡಿಲ್ಲ ಎಂಬಂತಹ ಕಡೆಗಳಲ್ಲೂ (1ಕ) ಸೊಲ್ಲನ್ನು ಬಳಸಲು ಬರುತ್ತದೆ; ಹಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಒಂದು ಮನೆ ಎಂಬ ಪದಕಂತೆ ಪಾಂಗಿನ ಬಗೆಯನ್ನಶ್ಟೇ ತಿಳಿಸುತ್ತದಲ್ಲದೆ, ನೇರವಾಗಿ ಒಂದು ಪಾಂಗನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದಾಗಿ ಹೇಳಬಹುದು.
ಹೆಸರುಪದ ಇಲ್ಲವೇ ಹೆಸರುಕಂತೆಗಳಿಗಿರುವ ಇಂತಹ ಎರಡು ಬಗೆಯ ಬಳಕೆಗಳು ಆಡುಪದಗಳಿಗಿಲ್ಲ. ಅವು ಪಾಂಗುಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಲು ಹೋಗದೆ, ಸೊಲ್ಲಿನ ಉಂಟುಮಾಡುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಪಾಂಗುಗಳು ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿವೆಯೇ, ಮತ್ತು ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿದ್ದಲ್ಲಿ ಅದರ ಆಡುಗವಾಗಿ ಇಲ್ಲವೇ ಕೇಳುಗವಾಗಿ ಬಂದಿದೆಯೇ ಎಂಬುದನ್ನಶ್ಟೇ ಅವು ತಿಳಿಸಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ. ಆಡುಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸಿರುವ ಸೊಲ್ಲುಗಳು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪಾಂಗುಗಳ ಬಗೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ತಿಳಿಸಬೇಕಾಗಿ ಬರುವುದಿದೆ; ಅಂತಹ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಇಲ್ಲವೇ ನೀನು ಎಂಬವುಗಳ ಬದಲು ತಾನು ಎಂಬುದನ್ನು ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ: (1ಕ) ಈ ಊರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವವನು ನಾನು ಮಾತ್ರ. (1ಚ) ಈ ಊರಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವವನು ನಾನು ಮಾತ್ರ. (2ಕ) ನಿನ್ನ ಒಡವೆಗಳನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ಕದ್ದುಕೊಂಡುಹೋದರೂ ಏನೂ ಮಾಡದೆ ಇರಬಲ್ಲವನು ನೀನೊಬ್ಬನೇ. (2ಚ) ತನ್ನ ಒಡವೆಗಳನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ಕದ್ದುಕೊಂಡು ಹೋದರೂ ಏನೂ ಮಾಡದೆ ಇರಬಲ್ಲವನು ನೀನೊಬ್ಬನೇ. ಮೇಲೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ (ಕ) ಸೊಲ್ಲುಗಳಿಗೂ (ಚ) ಸೊಲ್ಲುಗಳಿಗೂ ನಡುವೆ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು; ಎತ್ತುಗೆಗಾಗಿ, (1ಕ) ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಎಂಬುದು ನೇರವಾಗಿ ಒಂದು ಪಾಂಗನ್ನು (ಆಡುಗನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು) ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ; ಇದಕ್ಕೆ ಬದಲು, (1ಚ)ದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಎಂಬುದು ಆ ರೀತಿ ನೇರವಾಗಿ ಒಂದು ಪಾಂಗನ್ನು (ಬೇರೊಬ್ಬರ ಮಕ್ಕಳನ್ನು) ಗುರುತಿಸುವ ಬದಲು, ಪಾಂಗಿನ ಬಗೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರವೇ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. (2ಕ) ಮತ್ತು (2ಚ) ಸೊಲ್ಲುಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಇಂತಹದೇ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ. ತಾನು ಎಂಬುದನ್ನು ಬೇರೆ ಕಡೆಗಳಲ್ಲೂ ಪಾಂಗಿನ ಬಗೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸಲು ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಎತ್ತುಗೆಗಾಗಿ, ಕೆಳಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಸೊಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು: (1ಕ) ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಶಾಲೆಗೆ ಕಳುಹಿಸದವರಿಗೆ ನಮ್ಮ ನೆರವು ಸಿಗಲಾರದು. (1ಚ) ತನ್ನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಚೊಕ್ಕಟವಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲವನೇ ಜಾಣ.
ಮೇಲಿನ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಂಗಿನ ಬಗೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ತಾನು ಪದವನ್ನು ಬಳಸಲಾಗಿದ್ದು, ಅದು ನಾನು ಇಲ್ಲವೇ ನೀನು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಿ ಬಂದಿಲ್ಲ.
9.4.11 ಪಾಂಗುಗಳ ಪರಿಚೆ ಮತ್ತು ಸರಿಗಟ್ಟುವಿಕೆ
ಆಡುಪದಗಳಿಗೂ ಹೆಸರುಪದಗಳಿಗೂ ನಡುವಿರುವ ಇನ್ನೊಂದು ಹೋಲಿಕೆ ಇರುಹವನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ; ಪಾಂಗುಗಳ ಪರಿಚೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸುವಂತಹ ಇರುಹ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಇರು ಪದವನ್ನು ಬಳಸದಿರಲು ಬರುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಇಂತಹ ಸೊಲ್ಲುಗಳು ಪಾಂಗುಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಚೆಯ ಇರುವಿಕೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತಿರಬಲ್ಲುವು, ಇಲ್ಲವೇ ಆ ಪಾಂಗುಗಳನ್ನು ಪರಿಚೆಯೊಂದಿಗೆ ಸರಿಗಟ್ಟುವಂತಹ ಹುರುಳನ್ನೂ ಕೊಡಬಲ್ಲುವು (ವಿವರಗಳಿಗೆ 7.2.4(6) ನೋಡಿ). ಇಂತಹ ಸೊಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಗಳೆಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ, ಪಾಂಗುಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಚೆಯ ಇರುವಿಕೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ ಪದವನ್ನೂ, ಪಾಂಗುಗಳನ್ನು ಪರಿಚೆಯೊಂದಿಗೆ ಸರಿಗಟ್ಟುವ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ ಪದವನ್ನೂ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ: (1) ಆ ಹೂವು ಕೆಂಪು. (1ಕ) ಅ ಹೂವು ಕೆಂಪಿಲ್ಲ. (1ಚ) ಆ ಹೂವು ಕೆಂಪಲ್ಲ, ಕಂದು. (1)ನೇ ಸೊಲ್ಲಿಗೆ ಹೂವಿನಲ್ಲಿ ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣದ ಇರವನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಹುರುಳು, ಇಲ್ಲವೇ ಹೂವಿನೊಂದಿಗೆ ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣವನ್ನು ಸರಿಗಟ್ಟುವ ಹುರುಳು ಎಂಬುದಾಗಿ ಎರಡು ಹುರುಳುಗಳು ದೊರಕಬಲ್ಲುವು; ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯ ಹುರುಳನ್ನು ಅಲ್ಲಗಳೆಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ ಪದವನ್ನು ಬಳಸಲಾಗಿದೆ, ಮತ್ತು ಎರಡನೆಯ ಹುರುಳನ್ನು ಅಲ್ಲಗಳೆಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ (1ಚ)ದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ ಪದವನ್ನು ಬಳಸಲಾಗಿದೆ. ಪರಿಚೆಪದದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಹೆಸರುಪದವನ್ನು ಬಳಸಿದೆಯಾದರೆ, ಅಂತಹ ಸೊಲ್ಲಿಗೆ ಸರಿಗಟ್ಟುವ ಹುರುಳು ದೊರಕುತ್ತದಲ್ಲದೆ, ಪರಿಚೆಯ ಇರವನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಹುರುಳು ದೊರಕುವುದಿಲ್ಲ; ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಪರಿಚೆಪದದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಆಡುಪದವನ್ನು ಬಳಸಿರುವಲ್ಲೂ ಸರಿಗಟ್ಟುವ ಹುರುಳು ಮಾತ್ರ ದೊರಕುತ್ತದೆ; ಈ ಎರಡು ಬಗೆಯ ಸೊಲ್ಲುಗಳನ್ನೂ ಅಲ್ಲ ಎಂಬ ಪದದಿಂದ ಅಲ್ಲಗಳೆಯಲು ಬರುತ್ತದಲ್ಲದೆ ಇಲ್ಲ ಪದದಿಂದ ಅಲ್ಲಗಳೆಯಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ: (1ಕ) ಮನೆಗೆ ಹೋದವನು ರಾಜು.
(1ಚ) ಮನೆಗೆ ಹೋದವನು ರಾಜು ಅಲ್ಲ. (2ಕ) ಮನೆಗೆ ಹೋದವನು ನಾನು. (2ಚ) ಮನೆಗೆ ಹೋದವನು ನಾನಲ್ಲ.
9.5 ಆಡುಪದಗಳು ಮತ್ತು
ತೋರುಪದಗಳು ನಾನು, ನೀನು, ಮತ್ತು ತಾನು ಎಂಬ ಮೂರು ಪದಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಆಡುಪದಗಳೆಂಬ ಒಂದು ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿರಿಸಿ, ಅವನು, ಅವಳು, ಅದು, ಅಲ್ಲಿ, ಅಶ್ಟು, ಆಗ ಮೊದಲಾದ ಬೇರೆ ಹಲವು ಪದಗಳನ್ನು ತೋರುಪದಗಳೆಂಬ ಬೇರೆಯೇ ಒಂದು ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿರಿಸಲು ಅವುಗಳ ಪರಿಚೆ ಮತ್ತು ಬಳಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುವ ಹಲವು ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳು ಕಾರಣಗಳಾಗಿವೆ. ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳು ಎಂತಹವು ಎಂಬುದನ್ನು ಕೆಳಗೆ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ:
9.5.1 ಇಟ್ಟಳದಲ್ಲಿ ವ್ಯತ್ಯಾಸ
ಆಡುಪದಗಳಿಗೂ ತೋರುಪದಗಳಿಗೂ ನಡುವೆ ಅವುಗಳ ಇಟ್ಟಳದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮುಕ್ಯವಾದ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ: ತೋರುಪದಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡು ಅಂಗಗಳಿದ್ದು, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯ ಅಂಗ ತೋರುಪದಗಳು ನಡೆಸಬೇಕಾಗಿರುವ ಕೆಲಸ ಎಂತಹದು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಎರಡನೆಯ ಅಂಗ ಅವುಗಳ ಹರವು ಎಂತಹದು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. ಎತ್ತುಗೆಗಾಗಿ, ಇಶ್ಟು ಎಂಬ ತೋರುಪದದಲ್ಲಿ ಇ ಮತ್ತು ಶ್ಟು ಎಂಬ ಎರಡು ಅಂಗಗಳಿದ್ದು, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯದು ಆ ತೋರುಪದಕ್ಕಿರುವ ಕೆಲಸ ಎಂತಹದು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಎರಡನೆಯದು ಅದಕ್ಕಿರುವ ಹರವು ಎಂತಹದು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. ಇಶ್ಟು ಎಂಬ ಪದದಲ್ಲಿರುವ ಈ ಎರಡು ಅಂಗಗಳು ಆಡುಗನ ಹತ್ತಿರ ಇರುವ ಒಂದು ಪಾಂಗನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಕೆಲಸ ಅದಕ್ಕಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು, ಮತ್ತು ಪಾಂಗುಗಳ ಅಳವಿಯನ್ನು ತಿಳಿಸುವಂತಹ ಹರವು ಅದಕ್ಕಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತವೆ. ಈ ಎರಡು ಅಂಗಗಳನ್ನೂ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಬದಲಾಯಿಸುವ ಮೂಲಕ ಹಲವು ಬಗೆಯ ತೋರುಪದಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಬರುತ್ತದೆ; ಎತ್ತುಗೆಗಾಗಿ, ಇಶ್ಟು ಎಂಬುದರ ಮೊದಲನೆಯ ಅಂಗವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವ ಮೂಲಕ ಅಶ್ಟು ಮತ್ತು ಎಶ್ಟು ಎಂಬ ಇನ್ನೆರಡು ತೋರುಪದಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಬರುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಅದರ ಎರಡನೆಯ ಅಂಗವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವ ಮೂಲಕ ಇಲ್ಲಿ,
ಇಂದು, ಇಂತಹ, ಇದು, ಇವನು ಮೊದಲಾದ ಬೇರೆ ಹಲವು ತೋರುಪದಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಆಡುಪದಗಳಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಎರಡು ಅಂಗಗಳಿಲ್ಲ; ಅವು ನಡೆಸಬೇಕಾಗಿರುವ ಕೆಲಸ ತೋರುಪದಗಳು ನಡೆಸಬೇಕಾಗಿರುವ ಕೆಲಸಕ್ಕಿಂತ ತೀರ ಬೇರಾಗಿರುವುದೇ ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ. ಸೊಲ್ಲು ತಿಳಿಸುವ ಎಸಕದ ಪಾಂಗುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ, ಕೇಳುಗ, ಇಲ್ಲವೇ ಬೇರೊಬ್ಬ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸುವುದಶ್ಟೇ ಅವುಗಳಿಗಿರುವ ಕೆಲಸ. ಆಡುಪದಗಳಲ್ಲೂ ಎರಡು ಅಂಗಗಳನ್ನು ಕಾಣಲು ಬರುತ್ತದೆಯೇನೋ ನಿಜ: ಓರೆಣಿಕೆಯ ನಾನು, ನೀನು, ಮತ್ತು ತಾನು ಎಂಬವುಗಳನ್ನು ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ನಾವು, ನೀವು, ಮತ್ತು ತಾವು ಎಂಬವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದಲ್ಲಿ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯ ಉಲಿಕಂತೆ (ನಾ, ನೀ, ಮತ್ತು ತಾ ಎಂಬವುಗಳು) ಅವುಗಳ ಕೆಲಸವನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತವೆ, ಮತ್ತು ಎರಡನೆಯ ಉಲಿಕಂತೆ (ನು ಮತ್ತು ವು ಎಂಬವುಗಳು) ಅವುಗಳ ಎಣಿಕೆಯನ್ನು (ಎಂದರೆ ಹರವನ್ನು) ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದೂ ಹೇಳಲು ಬರುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಲ್ಲಿ, ಅವನು-ಅವರು, ಅವಳು-ಅವರು ಮೊದಲಾದ ಕೆಲವು ತೋರುಪದಗಳ ಜೋಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿÂಸುವ ಹಾಗೆ ನಾನು-ನಾವು, ನೀನು- ನೀನು ಮತ್ತು ತಾನು-ತಾವು ಎಂಬ ಆಡುಪದಗಳ ಜೋಡಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಎರಡೆರಡು ಅಂಗಗಳಿವೆಯೆಂದು ಹೇಳಲು ಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಆಡುಪದಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುವಂತಹ ಎಣಿಕೆಯ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಕೆಲವು ತೋರುಪದಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದು, ಅದು ಮೇಲೆ ವಿವರಿಸಿದ ಎರಡು ಅಂಗಗಳಿಂದ ಬೇರಾಗಿದೆ: ಎತ್ತುಗೆಗಾಗಿ, ಅವನು-ಅವರು ಮತ್ತು ಅವಳು- ಅವರು ಎಂಬ ತೋರುಪದ ಜೋಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡನೆಯ ಅಂಗವಾಗಿ ವನು- ವರು ಮತ್ತು ವಳು-ವರು ಎಂಬವು ಬರುತ್ತಿದ್ದು, ಇವುಗಳಲ್ಲೂ ಓರೆಣಿಕೆಯ ನು-ಳು ಮತ್ತು ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರು ಎಂಬುದಾಗಿ ಬೇರೆಯೇ ಎರಡು ಅಂಗಗಳನ್ನು ಕಾಣಲು ಬರುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ, ಕೆಲಸ ಮತ್ತು ಹರವುಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸುವಂತಹ ಎರಡು ಬಗೆಯ ಅಂಗಗಳು ತೋರುಪದಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಇವೆ, ಆಡುಪದಗಳಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ ಎಂದೇ ಹೇಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.
9.5.2 ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ವ್ಯತ್ಯಾಸ
ಮೇಲೆ ತಿಳಿಸಿದ ಹಾಗೆ, ಸೊಲ್ಲು ತಿಳಿಸುವ ಎಸಕ ಇಲ್ಲವೇ ಇರುಹಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿರುವ ಪಾಂಗುಗಳು ಆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಉಂಟುಮಾಡುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಆಡುಗ, ಕೇಳುಗ ಇಲ್ಲವೇ ಬೇರೊಬ್ಬ ಎಂಬುದಾಗಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿವೆಯಾದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ತಿಳಿಸುವುದಶ್ಟೇ ಆಡುಪದಗಳ ಕೆಲಸವಾಗಿದೆ; ಹಾಗಾಗಿ, ಅವು ಆಡುಗ,
ಕೇಳುಗ ಮತ್ತು ಬೇರೊಬ್ಬ ಎಂಬುದಾಗಿ ಮೂರು ಬಗೆಯವಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಬದಲು, ತೋರುಪದಗಳು ಹಲವು ಬಗೆಯ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ನಡೆಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ: (1) ಆಡುಗನಿಗೆ ತಿಳಿದ ಪಾಂಗು ಮತ್ತು ತಿಳಿಯದ ಪಾಂಗು ಎಂಬುದಾಗಿ ಎರಡು ಬಗೆಯ ಪಾಂಗುಗಳನ್ನು ಅವು ಗುರುತಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಅವುಗಳ ಕೆಲಸವನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಮೊದಲನೆಯ ಅಂಗವಾಗಿ ಎರಡು ಬಗೆಯ ಬೇರುಗಳು ಬಳಕೆಯಾಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ: ತಿಳಿದ ಪಾಂಗು ತಿಳಿಯದ ಪಾಂಗು ಅವರು ಯಾರು ಅದು ಯಾವುದು ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ಅಶ್ಟು ಎಶ್ಟು (2) ತಿಳಿದ ಪಾಂಗುಗಳಲ್ಲಿ ಆಡುಗನ ಹತ್ತಿರ ಇರುವ ಪಾಂಗು ಮತ್ತು ದೂರ ಇರುವ ಪಾಂಗು ಎಂಬುದಾಗಿ ಎರಡು ಬಗೆಗಳನ್ನು ಅದು ತಿಳಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಅವುಗಳ ಮೊದಲನೆಯ ಅಂಗದಲ್ಲಿ ಬೇರೆಯೂ ಎರಡು ಬಗೆಗಳನ್ನು ಕಾಣಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ: ಹತ್ತಿರದ ಪಾಂಗು ದೂರದ ಪಾಂಗು ಅವರು ಇವರು ಅದು ಇದು ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಅಶ್ಟು ಇಶ್ಟು
9.5.3 ಹರವಿನಲ್ಲಿ ವ್ಯತ್ಯಾಸ
ಆಡುಪದಗಳು ಪಾಂಗುಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಬೇಕಾಗುವುದಿಲ್ಲವಾದ ಕಾರಣ, ಅವುಗಳ ಮೂಲಕ ಆಡುಗ, ಕೇಳುಗ, ಮತ್ತು ಬೇರೊಬ್ಬ ಎಂಬ ಮೂರು ಬಗೆಯ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ತೋರಿಸಿದರೆ ಸಾಕಾಗುತ್ತದೆ; ಇದಲ್ಲದೆ, ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಆಳ್ತನವಿರುವ ಪಾಂಗುಗಳು ಮಾತ್ರ ಸೊಲ್ಲುಗಳ ಉಂಟುಮಾಡುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲುವಾದ ಕಾರಣ, ಬೇರೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಹರವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಬೇಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ಬದಲು, ತೋರುಪದಗಳು ಹಲವು ಬಗೆಯ ಪಾಂಗುಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಪರಿಚೆಗಳನ್ನು ಅಡಕವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿ ತಿಳಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಹರವನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಬೇರೆಯೇ ಒಂದು ಅಂಗ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ಪಾಂಗುಗಳು ಎಂತಹವು ಎಂಬುದನ್ನು ಅವು ತುಂಬಾ ಅಡಕವಾಗಿ ತಿಳಿಸಬೇಕಾಗಿರುವುದಕ್ಕೆ ಎರಡು ಮುಕ್ಯ ಕಾರಣಗಳಿವೆ: ತಿಳಿದ ತೋರುಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸಿರುವಲ್ಲಿ ಅವು ಗುರುತಿಸಬೇಕಾಗಿರುವ ಪಾಂಗುಗಳು ಎದುರಿಗೇನೇ ಇರುವ ಕಾರಣ, ಇಲ್ಲವೇ ಅವನ್ನು ಹಿಂದೆ ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದ್ದು, ಅವು ಕೇಳುಗನ ಗಮನದಲ್ಲೇನೇ ಇರುವ ಕಾರಣ, ಅವನ್ನು ಅಡಕವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿದರೆ ಸಾಕಾಗುತ್ತದೆ; ಇದಕ್ಕೆ ಬದಲು, ತಿಳಿಯದ ತೋರುಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸಿರುವಲ್ಲಿ ಅವು ಗುರುತಿಸುವ ಪಾಂಗುಗಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ಎಂತಹವು ಎಂಬುದನ್ನು ಆಡುಗನು ತಿಳಿದಿಲ್ಲವಾದ ಕಾರಣ, ಅವನ್ನೂ ಅಡಕವಾಗಿ ಮಾತ್ರವೇ ಗುರುತಿಸಲು ಬರುತ್ತದೆ. ಈ ರೀತಿ, ಪಾಂಗುಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಪರಿಚೆಗಳನ್ನು ಅಡಕವಾಗಿ ಗುರುತಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಅವುಗಳ ಎರಡನೆಯ ಅಂಗದಲ್ಲಿ ಹೆಸರು ಮತ್ತು ಪರಿಚೆ ಎಂಬ ಎರಡು ಮುಕ್ಯ ಬಗೆಗಳನ್ನು, ಮತ್ತು ಪರಿಚೆಗಳಲ್ಲಿ ಎಸಕಪರಿಚೆ ಮತ್ತು ಹೆಸರುಪರಿಚೆ ಎಂಬ ಬೇರೆ ಎರಡು ಬಗೆಗಳನ್ನು ಕಾಣಲು ಬರುತ್ತದೆ. ಎತ್ತುಗೆಗಾಗಿ, ತಿಳಿದ ದೂರದ ತೋರುಪದಗಳಲ್ಲಿ ಅವನು, ಅವಳು, ಅದು ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಪದಗಳು, ಅಲ್ಲಿ, ಅತ್ತ, ಆಗ, ಅಂದು, ಹಾಗೆ ಎಂಬ ಎಸಕಪರಿಚೆಯ ಪದಗಳು, ಮತ್ತು ಅಶ್ಟು, ಅಂತಹ, ಆ ಎಂಬ ಹೆಸರುಪರಿಚೆಯ ಪದಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ. ಇಂತಹವೇ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳು ತಿಳಿದ ಹತ್ತಿರದ ತೋರುಪದಗಳಲ್ಲಿ (ಇವನು, ಇವಳು, ಇದು, ಇಲ್ಲಿ, ಇತ್ತ, ಈಗ, ಇಂದು, ಹೀಗೆ, ಇಶ್ಟು, ಇಂತಹ, ಈ) ಮತ್ತು ತಿಳಿಯದ ತೋರುಪದಗಳಲ್ಲಿಯೂ (ಯಾವನು, ಯಾವಳು, ಯಾವುದು, ಎಲ್ಲಿ, ಎತ್ತ, ಯಾವಾಗ, ಹೇಗೆ, ಎಶ್ಟು, ಹೇಗೆ, ಯಾವ) ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ (10.1 ನೋಡಿ). ತೋರುಪದಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುವ ಈ ಹರವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಆಡುಪದಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸದಿರುವುದಕ್ಕೆ ಅವು ನಡೆಸಬೇಕಾಗಿರುವ ಕೆಲಸಗಳ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇ
9.5.4 ಪತ್ತುಗೆ ಒಟ್ಟುಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಳಕೆ
ಆಡುಪದಗಳ ಹಾಗೆ ತೋರುಪದಗಳೂ ಸೊಲ್ಲು ತಿಳಿಸುವ ಇರುಹ ಇಲ್ಲವೇ ಎಸಕದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿರುವ ಪಾಂಗುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ; ಆದರೆ, ಹಾಗೆ ಆರಿಸಿರುವ ಪಾಂಗು ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ, ಕೇಳುಗ, ಇಲ್ಲವೇ ಬೇರೊಬ್ಬ ಎಂಬುದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಆಡುಪದಗಳು ತಿಳಿಸುತ್ತವೆ; ಇದಕ್ಕೆ ಬದಲು, ಹಾಗೆ ಆರಿಸಿದ ಪಾಂಗಿನ ಕಡೆಗೆ, ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ, ಕೇಳುಗನ ಗಮನವನ್ನು ಸೆಳೆಯುವಂತಹ ಕೆಲಸವನ್ನು ತೋರುಪದಗಳು ನಡೆಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.
ಈ ಎರಡು ಬಗೆಯ ಪದಗಳೂ ತಮ್ಮವೇ ಆದ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ಸೊಲ್ಲಿನ ಪಾಂಗುಗಳಲ್ಲೊಂದನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆಯಾದ ಕಾರಣ, ಅವೆರಡೂ ಪತ್ತುಗೆ ಒಟ್ಟುಗಳೊಂದಿಗೆ ಬರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಈ ರೀತಿ ಪಾಂಗನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ, ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಪತ್ತುಗೆ ಒಟ್ಟನ್ನು ಪಡೆಯುವಲ್ಲಿ ಆಡುಪದಗಳಿಗೂ ತೋರುಪದಗಳಿಗೂ ನಡುವೆ ಹಲವು ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳಿವೆ: ಮೇಲೆ 9.2.2ರಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಿದ ಹಾಗೆ, ಆಡುಪದಗಳು ಪಾಂಗುಗಳನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಆಳ್ತನದ ಕಟ್ಟುಪಾಡಿಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತವೆ; ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನೆಂದರೆ, ಸೊಲ್ಲುಗಳ ಆಡುಗ, ಕೇಳುಗ, ಇಲ್ಲವೇ ಬೇರೊಬ್ಬನಾಗಿ ಆಳ್ತನವಿರುವ ಪಾಂಗುಗಳು ಮಾತ್ರ ಬರಬಲ್ಲುವು. ತೋರುಪದಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಕೆಲವು ಈ ಆಳ್ತನದ ಕಟ್ಟುಪಾಡಿಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತವೆ; ಆದರೆ ಉಳಿದವು ಬೇರೆ ಬಗೆಯ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳಿಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತವೆ; ಅವನ್ನು ಹೆಸರುಪದಗಳು, ಎಸಕಪರಿಚೆಗಳು, ಮತ್ತು ಹೆಸರುಪರಿಚೆಗಳು ಎಂಬುದಾಗಿ ಮೂರು ಗುಂಪುಗಳಲ್ಲಿ ಗುಂಪಿಸಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದು, ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದು ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಬರುವವುಗಳನ್ನೂ, ಅವುಗಳ ಹರವನ್ನವಲಂಬಿಸಿ, ಕೆಲವು ಒಳಗುಂಪುಗಳಲ್ಲಿ ಗುಂಪಿಸಲು ಬರುತ್ತದೆ (10.1.2 ನೋಡಿ); ಈ ಎಲ್ಲಾ ಗುಂಪಿಕೆಗಳೂ ಅವು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲ ಪಾಂಗುಗಳು ಎಂತಹವು ಎಂಬುದರ ಮೇಲೆ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳನ್ನು ಹೊರಿಸುತ್ತವೆ (10.1.8 ನೋಡಿ). ಗಂಡಸು, ಹೆಂಗಸು, ಮತ್ತು ಹಲವರು ಎಂಬ ಮೂರು ಗುಂಪುಗಳಲ್ಲಿ ಸೇರುವ ಅವನು, ಇವಳು, ಅವರು, ಯಾರು ಮೊದಲಾದ ತೋರುಪದಗಳು ಆಳ್ತನದ ಕಟ್ಟುಪಾಡಿಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತವೆ; ಆದರೆ, ಅದು, ಇದು, ಅವು, ಯಾವುದು ಮೊದಲಾದ ಉಳಿದ ತೋರುಪದಗಳು ಆಳ್ತನವಿರುವ ಪಾಂಗುಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದಿಲ್ಲವಾದ ಕಾರಣ, ಬೇರೊಂದು ಬಗೆಯ ಕಟ್ಟುಪಾಡಿಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತವೆ. ಎಸಕಪರಿಚೆಗಳಾಗಿ ಬರಬಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿ, ಇಶ್ಟು, ಅಂದು ಮೊದಲಾದುವು ಇನ್ನೊಂದು ಬಗೆಯ ಕಟ್ಟುಪಾಡಿಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತವೆ: ಅವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಇಂದ ಮತ್ತು ಇಗೆ ಎಂಬ ಎರಡು ಪತ್ತುಗೆ ಒಟ್ಟುಗಳು ಮಾತ್ರ ಬರಬಲ್ಲುವು. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಅವು ಆಗುಗ, ಮಾಡುಗ, ಇಲ್ಲವೇ ಈಡು ಪಾಂಗಾಗಿ ಬರಲಾರವು, ಮತ್ತು ಜಾಗ ಇಲ್ಲವೇ ಹೊತ್ತು ಪಾಂಗಾಗಿ ಬರಲು ಅವಕ್ಕೆ ಪತ್ತುಗೆ ಒಟ್ಟನ್ನು ಸೇರಿಸಬೇಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ (10.2.1 ನೋಡಿ). ಇದಲ್ಲದೆ, ಹೆಸರುಪರಿಚೆಗಳಾಗಿ ಬರಬಲ್ಲ ಆ, ಯಾವ, ಅಂತಹ, ಇಂತಹ ಎಂಬಂತಹ ತೋರುಪದಗಳು ಯಾವ ಪತ್ತುಗೆ ಒಟ್ಟನ್ನೂ ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ; ಯಾಕೆಂದರೆ, ಅವು ಹೆಸರುಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ಪದಕಂತೆಗಳಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದು, ಪತ್ತುಗೆ ಒಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಅವುಗಳ ಬಳಿಕ ಬರುವ ಹೆಸರುಪದಗಳಿಗೆ
ಸೇರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ (ಆ ಹುಡುಗನಿಗೆ, ಯಾವ ಮನೆಯಲ್ಲಿ, ಇಂತಹ ಕೆಲಸವನ್ನು).
9.5.5 ಪಾಂಗುಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು
ಆಡುಪದಗಳು ಪಾಂಗುಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ; ಸೊಲ್ಲಿನ ಉಂಟುಮಾಡುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಅವು ತಿಳಿಸುವ ಪಾಂಗುಗಳು ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿವೆಯಾದಲ್ಲಿ, ಹಾಗೆ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಅವು ತಿಳಿಸುತ್ತವೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಬದಲು, ತೋರುಪದಗಳು ತೋರ್ಕೆಯ ಮೂಲಕ ಕೇಳುಗನ ಇಲ್ಲವೇ ಓದುಗನ ಗಮನವನ್ನು ಪಾಂಗುಗಳ ಕಡೆಗೆ ಸೆಳೆಯುತ್ತವೆ, ಮತ್ತು ಹಾಗೆ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಅವು ಪಾಂಗುಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತವೆ. ಇದು ಆಡುಪದಗಳಿಗೂ ತೋರುಪದಗಳಿಗೂ ನಡುವೆ ಪಾಂಗುಗಳ ಗುರುತಿಸುವಿಕೆಯ ಕುರಿತಾಗಿರುವ ಮುಕ್ಯ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಾಗಿದೆ. ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸದಿಂದಾಗಿ, ಆಡುಪದ ಮತ್ತು ತೋರುಪದಗಳ ಬಳಕೆಗಳ ನಡುವೆ ಕೆಲವು ಮುಕ್ಯವಾದ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ: (1) ಆಡುಪದಗಳು ಗುರ್ತದ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ತೋರಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಸೊಲ್ಲಿನ ಉಂಟುಮಾಡುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಆಡುಗ, ಕೇಳುಗ, ಇಲ್ಲವೇ ಬೇರೊಬ್ಬನಾಗಿ ಬಂದಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಗಂಡುಸಾಗಿರಲಿ, ಇಲ್ಲವೇ ಹೆಂಗುಸಾಗಿರಲಿ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವ ಮಾರ್ಪಾಡೂ ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ: (1ಕ) ನಾನು ದೊಡ್ಡವನು. (1ಚ) ನಾನು ದೊಡ್ಡವಳು. (1ಕ) ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗನಾಗಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಒಬ್ಬ ಗಂಡುಸು, ಮತ್ತು (1ಚ) ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗನಾಗಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಒಬ್ಬ ಹೆಂಗುಸು; ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಆಡುಗನ ಪರಿಚೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ದೊಡ್ಡವನು-ದೊಡ್ಡವಳು ಪದದಿಂದ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ; ಆದರೆ, ಆಡುಗನನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ನಾನು ಪದದಿಂದ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನೀನು ಮತ್ತು ತಾನು ಪದಗಳಿಂದಲೂ ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅವು ತಿಳಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ನಡುವಿರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲವೆಂಬುದನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು: (1ಕ) ನೀನು ದೊಡ್ಡವನು. (1ಚ) ನೀನು ದೊಡ್ಡವಳು. (2ಕ) ತಾನು ದೊಡ್ಡವನೆಂಬುದನ್ನು ಅವನು ಮರೆತಿದ್ದ.
(2ಚ) ತಾನು ದೊಡ್ಡವಳೆಂಬುದನ್ನು ಅವಳು ಮರೆತಿದ್ದಳು. ಇದಕ್ಕೆ ಬದಲು, ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ತೋರುಪದಗಳು ಓರೆಣಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಗಂಡುಸು-ಹೆಂಗುಸು ಗುರ್ತವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತವೆ: (1ಕ) ಅವನು ದೊಡ್ಡವನು. (1ಚ) ಅವಳು ದೊಡ್ಡವಳು. ಹಲವೆಣಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಈ ತೋರುಪದಗಳು ಗಂಡುಸು-ಹೆಂಗುಸು ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ತೋರಿಸುವುದಿಲ್ಲವಾದರೂ ಅವಕ್ಕೂ ಉಳಿದುವಕ್ಕೂ ನಡುವಿರುವ ಗುರ್ತ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತವೆ: (1ಕ) ಅವರು ದೊಡ್ಡವರು. (1ಚ) ಅವು ದೊಡ್ಡವು. ಆಡುಪದಗಳಿಗೂ ತೋರುಪದಗಳಿಗೂ ನಡುವಿರುವ ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸ, ಆಡುಪದಗಳು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ತೋರುಪದಗಳು ಗುರುತಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಅವುಗಳ ಬಳಕೆಯ ಮೇಲಿರುವ ಕಟ್ಟುಪಾಡಿನಿಂದ ಮೂಡಿಬಂದಿವೆಯೆಂದು ಹೇಳಬಹುದು. (2) ತೋರುಪದಗಳ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪಗಳ ಹಾಗೆ, ಆಡುಪದಗಳ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ರೂಪಗಳನ್ನೂ ಅವು ತಿಳಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಮದಿಪು ಕೊಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಓರೆಣಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬಳಸಲು ಬರುತ್ತದೆ: (1ಕ) ನೀವು ಮುಂಬಯಿಯಿಂದ ಬಂದುದು ಯಾವಾಗ? (1ಚ) ಅವರು ಮುಂಬಯಿಯಿಂದ ಬಂದುದು ಯಾವಾಗ? (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ನೀವು ಆಡುಪದಕ್ಕೆ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ಬಳಕೆಯೂ ಇರಬಲ್ಲುದು (ಆ ಕೇಳ್ವಿ ಸೊಲ್ಲಿನ ಕೇಳುಗ ಮತ್ತು ಬೇರೆ ಕೆಲವು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಕುರಿತಾಗಿರಬಲ್ಲುದು), ಇಲ್ಲವೇ ಓರೆಣಿಕೆಯ ಬಳಕೆಯೂ ಇರಬಲ್ಲುದು (ಆ ಕೇಳ್ವಿ ಒಬ್ಬ ಕೇಳುಗನ ಕುರಿತಾಗಿಯೂ ಇರಬಲ್ಲುದು). ಈ ಎರಡನೆಯ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಕೇಳುಗನಿಗೆ ಮದಿಪನ್ನು ಕೊಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಸಲಾಗಿದೆ. ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, (1ಚ)ದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಅವರು ತೋರುಪದಕ್ಕೂ ಹಲವು ಮಂದಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ಬಳಕೆ ಇಲ್ಲವೇ ಒಬ್ಬನೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಓರೆಣಿಕೆಯ (ಮದಿಪಿನ) ಬಳಕೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ಎರಡು
ಬಳಕೆಗಳಿರಬಲ್ಲುದಾಗಿದ್ದು, ಆ ಸೊಲ್ಲಿಗೆ ಎರಡು ಹುರುಳುಗಳು ದೊರಕಬಲ್ಲುವು. ಆಡುಪದ ಮತ್ತು ತೋರುಪದಗಳಿಗಿರುವ ಈ ಮದಿಪಿನ ಬಳಕೆಗಳು ಪಾಂಗುಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವಲ್ಲಿ ಆ ಎರಡು ಬಗೆಯ ಪದಗಳ ಮೇಲಿರುವ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳಿಗೆ ಹೊರಪಡಿಕೆಗಳಾಗಿವೆ: (ಕ) ಆಡುಪದಗಳು ಪಾಂಗುಗಳನ್ನಶ್ಟೇ ತಿಳಿಸಬೇಕಲ್ಲದೆ, ಅವು ಗುರುತಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಕುರಿತು ಏನೂ ತಿಳಿಸಬಾರದು; ಯಾಕೆಂದರೆ, ಹಾಗೆ ತಿಳಿಸಹೋದರೆ, ಅವುಗಳಿಗಿರುವ ಮಾರಿಕೆಯ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಮದಿಪಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗೂ ಮದಿಪಿಲ್ಲದ ವ್ಯಕ್ತಿಗೂ ನಡುವಿರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಆಡುಪದಗಳ ಎಣಿಕೆರೂಪಗಳ ಮೂಲಕ ತಿಳಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಈ ಕಟ್ಟಲೆಗೆ ಹೊರಪಡಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ. (ಚ) ತೋರುಪದಗಳು ತೋರ್ಕೆಯ ಮೂಲಕ ಆಡುಗನ ಕುಳ್ಳಿಹದಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಪಾಂಗನ್ನು, ಇಲ್ಲವೇ ಹಿಂದಿನ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಿರುವ ಬೇರೊಂದು ಪಾಂಗನ್ನು ಕೇಳುಗನ ಗಮನಕ್ಕೆ ತರಲು ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತವೆ; ಹೀಗೆ ಗಮನಕ್ಕೆ ತರುವಲ್ಲಿ ತೋರುಪದಗಳ ಗುರ್ತವ್ಯತ್ಯಾಸ ಮತ್ತು ಎಣಿಕೆವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳು ನೆರವಿಗೆ ಬರುತ್ತವೆ. ಓರೆಣಿಕೆಯ ಪದದಿಂದ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ಪದದಿಂದ ಹಲವು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಈ ರೀತಿ ಕೇಳುಗನ ಗಮನಕ್ಕೆ ತರಲಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ, ಒಬ್ಬನೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೇಳುಗನ ಗಮನಕ್ಕೆ ತರುವಲ್ಲಿ ಆತನಿಗೆ ಮದಿಪನ್ನು ಕೊಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ಅವರು, ಇವರು ಎಂಬಂತಹ ಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸುವುದೆಂದರೆ ಮೇಲಿನ ಕಟ್ಟಲೆಗೆ ಹೊರಪಡಿಕೆಯೊಂದನ್ನು ತಂದು ಹಾಕಿದಂತೆಯೇ ಸರಿ.
9.5.6 ಮಾರಿಕೆಯ ಹುರುಳು ಮತ್ತು ತೋರ್ಕೆಯ ಹುರುಳು
ಆಡುಪದಗಳಿಗೆ ಮಾರಿಕೆಯ ಹುರುಳಿರುವ ಹಾಗೆ ತೋರುಪದಗಳಿಗೆ ತೋರ್ಕೆಯ ಹುರುಳಿದೆ; ಹಾಗಾಗಿ, ಈ ಎರಡು ಬಗೆಯ ಪದಗಳೊಂದಿಗೂ ಅವು ತಿಳಿಸುವ ಪಾಂಗುಗಳ ಕುರಿತಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ತಿಳಿವನ್ನು ಕೊಡಬಲ್ಲ ನುಡಿತಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಬಳಸಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂತಹ ನುಡಿತಗಳನ್ನು ಮಾರಿಕೆಯ ಹುರುಳಿರುವ ಆಡುಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಳಸಿದಲ್ಲಿ ಅವುಗಳ ಮಾರಿಕೆಯ ಹುರುಳು ಇಲ್ಲವಾಗುತ್ತದೆ: (1ಕ) *ದೊಡ್ಡ ನನಗೆ ಈ ಉಡುಪು ಸರಿಯಾಗಿದೆ. (1ಚ) *ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಚಿಕ್ಕ ನನಗೆ ಅದು ಬೇಡ.
ನನಗೆ ಎಂಬ ಆಡುಪದ ಈ ಎರಡು ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲೂ ಆಡುಗನನ್ನು ತಿಳಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ; ಆದರೆ, ಅದರೊಂದಿಗೆ ಬಂದಿರುವ ದೊಡ್ಡ ಮತ್ತು ಚಿಕ್ಕ ಪದಗಳು ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸಹೋಗಿ ಆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯನ್ನುಂಟುಮಾಡುತ್ತವೆ, ಮತ್ತು ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ (1ಕ-ಚ) ಸೊಲ್ಲುಗಳು ಸರಿಯಾಗಿಲ್ಲ. ತೋರ್ಕೆಯ ಹುರುಳಿರುವ ತೋರುಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ಇಂತಹ ಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸದಿರುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನೆಂದರೆ, ಆಡುಗನ ಕುಳ್ಳಿಹದಿಂದಲೇನೇ ಅವು ಎಂತಹ ಪಾಂಗನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತವೆ ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ; ಹಾಗಾಗಿ ಅಂತಹ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪದಗಳು ಬೇಕಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ: (1ಕ) *ದೊಡ್ಡ ಇವನು ನನ್ನ ತಮ್ಮ. (1ಚ) ಈ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ನಾನು ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ತಂದೆ; *ಚಿಕ್ಕ ಇದು ತುಂಬಾ ಚನ್ನಾಗಿದೆ. (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ಇವನು ಎಂಬುದು ಆಡುಗನ ಹತ್ತಿರ ಇರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊರತೋರ್ಕೆಯ ಮೂಲಕ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ; ಆತ ಯಾರೆಂಬುದು ಕೇಳುಗನಿಗೆ ಸುಳುವಾಗಿ ತಿಳಿಯುವುದಾದ ಕಾರಣ, ಆ ಪದದೊಂದಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಬಳಸಬೇಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಹಾಗಾಗಿ, ಆ ಸೊಲ್ಲು ಸರಿಯಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ಬದಲು, (1ಚ)ದ ಎರಡನೇ ಸೊಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಇದು ಎಂಬ ತೋರುಪದ ಏನನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಅದರ ಹಿಂದಿನ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಈ ಪುಸ್ತಕ ಎಂಬ ಹಿನ್ನುಡಿತದಿಂದ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ; ಹಾಗಾಗಿ, ಅದರ ಕುರಿತು ಹೆಚ್ಚಿನ ತಿಳಿವನ್ನು ಕೊಡಲು ಬಳಸಿರುವ ಚಿಕ್ಕ ಎಂಬುದರಿಂದಾಗಿ ಆ ಸೊಲ್ಲೂ ಸರಿಯಾಗಿಲ್ಲ. ಈ ಎರಡು ಬಗೆಯ ಪದಗಳ ಬಳಿಕವೂ ಅವು ತಿಳಿಸುವ ಪಾಂಗುಗಳ ಕುರಿತಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ತಿಳಿವನ್ನು ಕೊಡುವ ನುಡಿತಗಳನ್ನು ಬೇರೆಯೇ ಪದಕಂತೆಗಳಾಗಿ ಬಳಸಲು ಬರುತ್ತದೆ: (1ಕ) ನಾವು, ಮೂರನೇ ತರಗತಿಯ ಹುಡುಗರು, ತೋಟದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. (1ಚ) ಇವರು, ಮೂರನೇ ತರಗತಿಯ ಹುಡುಗರು, ತೋಟದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ತಿಳಿದ ತೋರುಪದಗಳಲ್ಲಿ ಅವನು, ಅದು, ಅಲ್ಲಿ ಮೊದಲಾದ ದೂರದ ತೋರುಪದಗಳನ್ನು ತೋರ್ಕೆಯ ಹುರುಳಿಲ್ಲದೆಯೂ ಬಳಸಲು ಬರುತ್ತದೆ (10.3.4 ನೋಡಿ); ಹಾಗಾಗಿ, ಆ ರೀತಿ ತೋರ್ಕೆಯ ಹುರುಳಿಲ್ಲದೆ
ಬಳಕೆಯಾಗಿರುವ ದೂರದ ತೋರುಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವು ಗುರುತಿಸುವ ಪಾಂಗುಗಳ ಕುರಿತಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ತಿಳಿವನ್ನು ಕೊಡುವ ನುಡಿತಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿಯೂ ಬಳಸಲು ಬರುತ್ತದೆ: (1ಕ) ದೊಡ್ಡವರು ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. (1ಚ) ನೆರೆಮನೆಯವಳು ತನ್ನ ತವರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ. (1ಟ) ಮುಂಬಯಿಯಿಂದ ಬಂದವನು ಒಳಗೆಯೇ ಕುಳಿತಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೆ, ಆಡುಪದಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುವೂ ಆ ರೀತಿ ಮಾರಿಕೆಯ ಹುರುಳಿಲ್ಲದೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಅವನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಅಂತಹ ನುಡಿತಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಳಸಲೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಸೂಳುನುಡಿ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿರುವಂತೆ, ಅದರ ಆಡುಗ, ಕೇಳುಗ, ಮತ್ತು ಬೇರೊಬ್ಬರಾಗಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ನಡುವೆ ಮಾರ್ಪಾಡುಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ; ಕೇಳುಗನಾಗಿದ್ದವನು ಆಡುಗನಾಗಬಹುದು, ಆಡುಗನಾಗಿದ್ದವನು ಕೇಳುಗನಾಗಬಹುದು, ಮತ್ತು ಬೇರೊಬ್ಬನಾಗಿದ್ದವನು ಆಡುಗ ಇಲ್ಲವೇ ಕೇಳುಗನಾಗಬಹುದು. ಇಂತಹ ಮಾರ್ಪಾಡುಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರೂ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ನಾನು ಎಂಬುದು ಸೊಲ್ಲುಗಳ ಆಡುಗನನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ, ನೀನು ಎಂಬುದು ಕೇಳುಗನನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ತಾನು ಎಂಬುದು ಬೇರೊಬ್ಬನನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ರೀತಿ ಸೊಲ್ಲುಗಳ ಆಡುಗ, ಕೇಳುಗ, ಮತ್ತು ಬೇರೊಬ್ಬರಾಗಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಬದಲಾಗುತ್ತಾ ಇರುವಾಗಲೂ ಆಡುಪದಗಳು ಬದಲಾಗದೆ ಉಳಿಯುವುದರಿಂದ ಅವಕ್ಕೆ ಮಾರಿಕೆಯ ಹುರುಳಿದೆಯೆಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ತೋರ್ಕೆಯ ಹುರುಳು ಇದರಿಂದ ಬೇರಾದುದು; ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಯಾಗಿರುವ ತೋರುಪದಗಳು ಆಡುಗನ ಕುಳ್ಳಿಹದಲ್ಲಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ, ವಸ್ತು, ಜಾಗ, ಹೊತ್ತು, ಬಗೆ ಮೊದಲಾದವುಗಳ ಕಡೆಗೆ ಕೇಳುಗನ ಗಮನವನ್ನು ಸೆಳೆಯುವ ಮೂಲಕ ಅವನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತವೆ, ಇಲ್ಲವೇ ಹಿಂದಿನ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಿರುವ ಪಾಂಗೊಂದನ್ನು ಕೇಳುಗನ ಗಮನಕ್ಕೆ ತರುವ ಮೂಲಕ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಗುರುತಿಸುತ್ತವೆ. ಈ ಎರಡು ಕಡೆಗಳಲ್ಲೂ ತೋರುಪದಗಳ ಮೂಲಕ ಪಾಂಗೊಂದನ್ನು ಕೇಳುಗನಿಗೆ ತೋರಿಸಿ ಗುರುತಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದರಿಂದ ಅವಕ್ಕೆ ತೋರ್ಕೆಯ ಹುರುಳಿದೆಯೆಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಎರಡು ಬಗೆಯ ಹುರುಳುಗಳಲ್ಲೂ ಆಡುಗನ ಕುಳ್ಳಿಹ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತದೆಯೆಂಬುದೇ ಈ ಎರಡು ಬಗೆಯ ಪದಗಳ ನಡುವಿರುವ ಹೋಲಿಕೆಯಾಗಿದೆ; ಆದರೆ, ತೋರುಪದಗಳ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಆಡುಗನ ಕುಳ್ಳಿಹದ ಬದಲು ಒಳತೋರ್ಕೆಯೆಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸೊಲ್ಲಿನ ಕುಳ್ಳಿಹವೂ
ಬಳಕೆಯಾಗಬಲ್ಲುದಾಗಿದ್ದು, ಅದು ಆಡುಪದಗಳ ಮಾರಿಕೆ ಹುರುಳಿಗೂ ತೋರುಪದಗಳ ತೋರ್ಕೆ ಹುರುಳಿಗೂ ನಡುವಿರುವ ಒಂದು ಮುಕ್ಯವಾದ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಾಗಿದೆ: (1ಕ) ಜಾನಕಿ ಅವಳ ತಂಗಿಯನ್ನು ಪೇಟೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ. (1ಚ) ಜಾನಕಿ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾಗ ನಾನು ಅವಳನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಿದ್ದೆ. (1ಟ) ರಾಜುವನ್ನು ಆಕೆ ಅವನು ಆಪೀಸಿನಿಂದ ಬಂದೊಡನೆಯೇ ಬಂiÀi್ಯಲು ತೊಡಗುತ್ತಾಳೆ. (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಅವಳ ಎಂಬ ತೋರುಪದ ಅದೇ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಜಾನಕಿ ಎಂಬ ಹೆಸರುಪದ ತಿಳಿಸುವ ಪಾಂಗನ್ನೂ ಗುರುತಿಸಬಲ್ಲುದು, ಮತ್ತು ಆ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಿಲ್ಲದಂತಹ ಬೇರೊಂದು ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನೂ ಗುರುತಿಸಬಲ್ಲುದು. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯದನ್ನು ಪಾಂಗುತೋರ್ಕೆ(ಒಳತೋರ್ಕೆ)ಯೆಂದು, ಮತ್ತು ಎರಡನೆಯದನ್ನು ಹೊರತೋರ್ಕೆಯೆಂದು ಹೆಸರಿಸಲಾಗಿದೆ. (1ಚ-ಟ)ಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಅವಳು ಮತ್ತು ಅವನು ಎಂಬ ತೋರುಪದಗಳಿಗೂ ಈ ರೀತಿ ಎರಡು ಬಗೆಯ ಹುರುಳುಗಳು ಸಿಗಬಲ್ಲುವು. ಆದರೆ, ಆಡುಪದಗಳಿಗೆ ಇಂತಹ ಹೆಚ್ಚಿನ ಬಳಕೆಯಿಲ್ಲ; ಅವನ್ನು ಮಾರಿಕೆಯ ಹುರುಳಿನಲ್ಲಿ ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ, ಕೇಳುಗ, ಮತ್ತು ಬೇರೊಬ್ಬ ಎಂಬ ಸೊಲ್ಲಿನ ಉಂಟುಮಾಡುವಿಕೆಗೆ ಸಂಬಂದಿಸಿದ ಪಾಂಗುಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ: (1ತ) ಜಾನಕಿ ನನ್ನ ತಂಗಿಯನ್ನು ಪೇಟೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ. (1ತ) ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ನನ್ನ ಎಂಬ ಆಡುಪದಕ್ಕೆ ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗನನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಹುರುಳು ಮಾತ್ರ ದೊರಕಬಲ್ಲುದಲ್ಲದೆ ಬೇರಾವ ಹುರುಳೂ ದೊರಕಲಾರದು. ತೋರುಪದಗಳು ತೋರ್ಕೆಯ ಮೂಲಕ ಒಂದು ಪಾಂಗನ್ನು ಕೇಳುಗನ ಗಮನಕ್ಕೆ ತರಬಲ್ಲುವಾದ ಕಾರಣ, ಆ ಕೆಲಸವನ್ನಶ್ಟೇ ಮಾಡಲು ಇಗೋ ಮತ್ತು ಅಗೋ ಎಂಬ ಎರಡು ಬೇರೆಯೇ ಬಗೆಯ ತಿಳಿದ ತೋರುಪದಗಳು ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತವೆ; ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಇಗೋ ಎಂಬುದು ಹತ್ತಿರದ ಪಾಂಗಿನ ಕಡೆಗೆ ಮತ್ತು ಅಗೋ ಎಂಬುದು ಹತ್ತಿರದ್ದಲ್ಲದ ಪಾಂಗಿನ ಕಡೆಗೆ ಕೇಳುಗನ ಗಮನವನ್ನು ಸೆಳೆಯುತ್ತವೆ:
(1ಕ) ಇಗೋ! ಈ ಹುಡುಗ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಬರಲಿದ್ದಾನೆ. (1ಚ) ಅಗೋ! ಅಲ್ಲೊಂದು ಮಂಗ ನಮ್ಮನ್ನೇ ಗಮನಿಸುತ್ತಾ ಇದೆ. ಆದರೆ, ಆಡುಪದಗಳನ್ನು ಈ ರೀತಿ ಕೇಳುಗನ ಗಮನವನ್ನು ಸೆಳೆಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಸಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ.
9.5.7 ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯಲ್ಲಿ ವ್ಯತ್ಯಾಸ
ಆಡುಪದಗಳು ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಗುಗ ಪಾಂಗನ್ನು, ಮಾಡುಗ ಪಾಂಗನ್ನು ಇಲ್ಲವೇ ಇರುಗ ಪಾಂಗನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಅವಕ್ಕೂ ಸೊಲ್ಲಿನ ಎಸಕಪದರೂಪಕ್ಕೂ ನಡುವೆ ಇರುವಂತಹ ಒಂದು ಬಗೆಯ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರವೇ ತೋರಿಸುತ್ತವೆ; ಇಲ್ಲಿಯೂ ಕೂಡ, ಅವು ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ, ಕೇಳುಗ ಮತ್ತು ಬೇರೊಬ್ಬ ಎಂಬ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು, ಮತ್ತು ಓರೆಣಿಕೆ, ಹಲವೆಣಿಕೆ ಎಂಬ ಇನ್ನೊಂದು ಬಗೆಯ ಕೂಡಿಕೆಯ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತೋರಿಸುತ್ತವಲ್ಲದೆ ಗುರ್ತದ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತೋರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಬರುತ್ತೇನೆ ನಾವು ಬರುತ್ತೇವೆ ನೀನು ಬರುತ್ತಿ ನೀವು ಬರುತ್ತೀರಿ ಈ ರೀತಿ ಗುರ್ತದ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯನ್ನು ತೋರಿಸದಿರುವುದಕ್ಕೆ, ಮತ್ತು ಎಣಿಕೆಯ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯನ್ನು ಮುಕ್ಯವಾಗಿ ಕೂಡಿಕೆಯ ಹುರುಳಿನಲ್ಲಿ ತೋರಿಸುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಅವು ಪಾಂಗುಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸದಿರುವುದೇ ಕಾರಣ. ಇದಕ್ಕೆ ಬದಲು, ತೋರುಪದಗಳು ಎಸಕಪದದೊಂದಿಗೆ (ಕ) ಓರೆಣಿಕೆ- ಹಲವೆಣಿಕೆ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು, ಮತ್ತು (ಚ) ಓರೆಣಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಂಗಸು, ಗಂಡಸು, ಮತ್ತು ಉಳಿಕೆ ಎಂಬ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು, ಹಾಗೂ ಹಲವೆಣಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮನುಶ್ಯರು ಮತ್ತು ಉಳಿಕೆ ಎಂಬ ಗುರ್ತದ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತೋರಿಸುತ್ತವೆ. ಅವನು ಬರುತ್ತಾನೆ ಅವರು ಬರುತ್ತಾರೆ ಅವಳು ಬರುತ್ತಾಳೆ ಅದು ಬರುತ್ತದೆ ಅವು ಬರುತ್ತವೆ
ಈ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯ ವಿಶಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ಮತ್ತು ನೀನು ಎಂಬ ಎರಡು ಆಡುಪದಗಳಿಂದ ತಾನು ಪದ ಬೇರಾಗಿದೆ; ಅದು ಗುರುತಿಸುವ ಪಾಂಗನ್ನು ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲೇನೇ ಬೇರೊಂದು ಪದ ಗುರುತಿಸಬೇಕಾಗಿದ್ದು, ಆ ಪದಕ್ಕೂ ತಾನು ಪದಕ್ಕೂ ನಡುವೆ ಎಣಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ: (1ಕ) ತಾನು ಒಳಗೆ ಬಂದುದನ್ನು ಯಾರೂ ನೋಡಿರಲಿಲ್ಲವೆಂಬುದು ರಾಜುವಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿತ್ತು. (1ಚ) ತಾವು ಒಳಗೆ ಬಂದುದನ್ನು ಯಾರೂ ನೋಡಿರಲಿಲ್ಲವೆಂಬುದು ಆ ಹುಡುಗರಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿತ್ತು. (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ಹಿನ್ನುಡಿತವಾಗಿ ರಾಜು ಪದ ಬಂದಿದ್ದು, ಅದಕ್ಕೆ ಹೊಂದುವಂತೆ ಓರೆಣಿಕೆಯ ತಾನು ಪದವನ್ನು ಬಳಸಲಾಗಿದೆ, ಮತ್ತು (1ಚ)ದಲ್ಲಿ ಹಿನ್ನುಡಿತವಾಗಿ ಆ ಹುಡುಗರು ಬಂದಿದ್ದು, ಅದಕ್ಕೆ ಹೊಂದುವಂತೆ ಹಲವೆಣಿಕೆಯ ತಾವು ಪದವನ್ನು ಬಳಸಲಾಗಿದೆ ತೋರುಪದಗಳು ಎಸಕಪದದ ಪದರೂಪದೊಂದಿಗಿನ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಪಾಂಗುತೋರ್ಕೆ ಇಲ್ಲವೇ ಸೊಲ್ಲುತೋರ್ಕೆಯ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಹಿನ್ನುಡಿತದೊಂದಿಗಿನ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯನ್ನೂ ತೋರಿಸುತ್ತವೆ; ಇದಲ್ಲದೆ, ಪಾಂಗುತೋರ್ಕೆಯಲ್ಲಿ ಅವು ಅದೇ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬರುವ ಹಿನ್ನುಡಿತದೊಂದಿಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ಹಿನ್ನುಡಿತದೊಂದಿಗೂ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಬಲ್ಲುವು: (1ಕ) ಆ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಅವನು ಹರಿದು ಹಾಕಿದ್ದಾನೆ. (1ಚ) ಆ ಹುಡುಗರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಅವರು ಹರಿದು ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ. (2ಕ) ಈ ಹಣ್ಣು ಚನ್ನಾಗಿದೆ; ಇದನ್ನು ಯಾರೂ ತಿನ್ನಬಹುದು. (2ಚ) ಈ ಹಣ್ಣುಗಳು ಚನ್ನಾಗಿವೆ; ಇವನ್ನು ಯಾರೂ ತಿನ್ನಬಹುದು. (1ಕ-ಚ)ಗಳಲ್ಲಿ ಅವನು-ಅವರು ಪದಗಳು ಅದೇ ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ (ಅವುಗಳ ಒಳಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ) ಬರುವ ಹಿನ್ನುಡಿತದೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತವೆ, ಮತ್ತು (2ಕ-ಚ)ಗಳಲ್ಲಿ ಇದು-ಇವು ಪದಗಳು ಬೇರೊಂದು (ಅಂದರೆ ಹಿಂದಿನ) ಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬರುವ ಹಿನ್ನುಡಿತದೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತವೆ. ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಆಡುಪದಗಳಿಗೂ ತೋರುಪದಗಳಿಗೂ ನಡುವಿರುವ ಇನ್ನೊಂದು ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇನೆಂದರೆ, ಅವೆರಡರಲ್ಲಿ ಆಡುಪದಗಳಿಗೆ
ತೋರುಪದಗಳಿಗಿಂತ ಮೇಲಿನ ಜಾಗವಿದೆ; ಒಂದು ಆಡುಪದವನ್ನು ಇನ್ನೊಂದು ತೋರುಪದದೊಂದಿಗೆ ಜೋಡಿಸಿ ಹೇಳುವಲ್ಲೆಲ್ಲ ಆ ಆಡುಪದದೊಂದಿಗಿನ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯೇ ಕಾಣಿಸುತ್ತದಲ್ಲದೆ ತೋರುಪದದೊಂದಿಗಿನ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ: (1ಕ) ನಾನು ಮತ್ತು ಅವನು ನಿನ್ನೆ ಪೇಟೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆವು. (1ಚ) ನೀನು ಮತ್ತು ಅವನು ನಿನ್ನೆ ಪೇಟೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಿರಿ. (1ಕ)ದಲ್ಲಿ ನಾನು ಮತ್ತು ಅವನು ಎಂಬವು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದು, ಎಸಕಪದಕ್ಕೆ ನಾನು ಪದದೊಂದಿಗಿನ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯಿದೆ; ಅವನು ಪದ ಸೇರಿದುದರಿಂದಾಗಿ ಅದು ಹಲವೆಣಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದಿದೆ, ಅಶ್ಟೆ; (1ಚ)ದಲ್ಲೂ ಹೀಗೆಯೇ.
9.5.8 ಸುಳುಸೊಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಳಕೆ
ಒಂದು ಸುಳುಸೊಲ್ಲಿನ ಎರಡು ಪಾಂಗುಗಳಾಗಿ ಒಂದೇ ವ್ಯಕ್ತಿ ಬಂದಿರುವಲ್ಲಿ ಆ ಎರಡು ಪಾಂಗುಗಳನ್ನೂ ಆಡುಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ತಿಳಿಸಲು ಬರುತ್ತದೆ; ಆದರೆ, ತೋರುಪದಗಳನ್ನು ಆ ರೀತಿ ಒಂದು ಸುಳುಸೊಲ್ಲಿನ ಎರಡು ಪಾಂಗುಗಳನ್ನೂ ತಿಳಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಸಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ; ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದನ್ನು ತಿಳಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಅವನ್ನು ಬಳಸಲು ಬರುತ್ತದೆ: (1ಕ) ನಾನು ನನಗೊಂದು ಕಾರು ಕೊಂಡುಕೊಂಡೆ. (1ಚ) ನೀನು ನಿನಗೊಂದು ಕಾರನ್ನು ಬೇಕಿದ್ದರೆ ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. (1ಟ) *ಅವನು ಅವನಿಗೊಂದು ಕಾರು ಕೊಂಡುಕೊಂಡ. (1ತ) ರಾಜು ಅವನಿಗೊಂದು ಕಾರು ಕೊಂಡುಕೊಂಡ. (1ತ)ದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಅವನಿಗೆ ಎಂಬ ತೋರುಪದಕ್ಕೆ ಹೊರತೋರ್ಕೆಯ ಹುರುಳು ಬರಬಲ್ಲುದಲ್ಲದೆ ಪಾಂಗುತೋರ್ಕೆಯ ರಾಜುವಿಗೆ ಎಂಬ ಹುರುಳು ಬರಲಾರದು; ಎಂದರೆ, (1ತ)ದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ರಾಜು ಮತ್ತು ಅವನು ಪದಗಳು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಬಲ್ಲುವಲ್ಲದೆ, ಒಬ್ಬನೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾರವು. (1ತ)ದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಎರಡು ಪಾಂಗುಗಳೂ ಒಬ್ಬನೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ತಿಳಿಸುವಂತಾಗಬೇಕಿದ್ದಲ್ಲಿ, ಅದರ ಎರಡನೇ ಪಾಂಗನ್ನು ಅದು ಸೊಲ್ಲಿನ ಆಡುಗ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರಿಂದ ಬೇರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸಬಲ್ಲ ತಾನು ಎಂಬ ಇನ್ನೊಂದು ಆಡುಪದವನ್ನು ಬಳಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ:
(1ಪ) ರಾಜು ತನಗೊಂದು ಕಾರು ಕೊಂಡುಕೊಂಡ. ತೋರುಪದಗಳ ಹಾಗೆ, ಹೆಸರುಪದಗಳನ್ನೂ ಕೂಡ ಮೇಲೆ ವಿವರಿಸಿದಂತಹ ಸುಳುಸೊಲ್ಲಿನ ಎರಡೂ ಪಾಂಗುಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವಂತೆ ಬಳಸಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ: (1ಕ) *ರಾಜು ರಾಜುವಿಗೆ ಒಂದು ಕಾರು ಕೊಂಡುಕೊಂಡ. (1ಚ) ರಾಜು ತನಗೆ ಒಂದು ಕಾರು ಕೊಂಡುಕೊಂಡ. (1ತ)ದಲ್ಲಿ ರಾಜು ಎಂಬ ಹೆಸರುಪದ ಎರಡು ಬಾರಿ ಬಂದಿದ್ದು, ಅದು ಒಬ್ಬನೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತಿದೆಯಾದರೆ, ಆ ಸೊಲ್ಲು ಸರಿಯಲ್ಲ; ಅದು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತಿದೆಯಾದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಆ ಸೊಲ್ಲು ಸರಿಯಾಗಬಲ್ಲುದು. ಎರಡು ಪಾಂಗುಗಳೂ ಒಬ್ಬನೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತಿರುವಲ್ಲಿ, (1ಚ)ದಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಿದ ಹಾಗೆ, ತಾನು ಎಂಬ ಆಡುಪದವನ್ನೇ ಬಳಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.
9.5.9 ಇಮ್ಮಡಿರೂಪಗಳ ಬಳಕೆ
ತೋರುಪದಗಳ ಹಾಗೆ, ಆಡುಪದಗಳನ್ನೂ ಹಂಚಿಕೆಯ ಹುರುಳನ್ನು ತಿಳಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಇಮ್ಮಡಿ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಳಸಲು ಬರುತ್ತದೆ: (1ಕ) ಅವರೆಲ್ಲ ಅವರವರ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹೋದರು. (1ಚ) ನಾವೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹೋದೆವು. (1ಟ) ನೀವೆಲ್ಲ ನಿಮ್ಮ ನಿಮ್ಮ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿರಿ. ಈ ವಿಶಯದಲ್ಲಿ ಆಡುಪದಗಳು ಮತ್ತು ತೋರುಪದಗಳು ಹೆಸರುಪದಗಳಿಂದ ಬೇರಾಗಿವೆ; ಯಾಕೆಂದರೆ, ಹೆಸರುಪದಗಳನ್ನು ಈ ರೀತಿ ಹಂಚಿಕೆಯ ಹುರುಳನ್ನು ತಿಳಿಸಲು ಇಮ್ಮಡಿರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಳಸಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ; ಅವುಗಳ ಬದಲು ತೋರುಪದಗಳನ್ನು, ಇಲ್ಲವೇ ತಾನು ಎಂಬ ಆಡುಪದವನ್ನು ಬಳಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ: (2ಕ) *ಹುಡುಗರೆಲ್ಲ ಹುಡುಗರ ಹುಡುಗರ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹೋದರು. (2ಚ) ಹುಡುಗರೆಲ್ಲ ಅವರವರ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹೋದರು. (2ಟ) ಹುಡುಗರೆಲ್ಲ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹೋದರು.
ಆದರೆ, ಎಸಕಗಳ ಹಂಚಿಕೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸಲು ಹೆಸರುಪದಗಳನ್ನೂ ಇಮ್ಮಡಿರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಳಸಲು ಬರುತ್ತದೆ (5.6.6 ನೋಡಿ): (1) ಮನೆಮನೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಹೇಳಿಕೆ ಕೊಟ್ಟು ಬಂದ. ಬೇರ್ಪಡಿಕೆಯ ಇನ್ನೊಂದು ಹುರುಳಿನಲ್ಲೂ ತೋರುಪದಗಳನ್ನು ಇಮ್ಮಡಿರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಳಸಲು ಬರುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಈ ವಿಶಯದಲ್ಲೂ ಆಡುಪದಗಳು ಅವನ್ನು ಹೋಲುತ್ತವೆ: (1ಕ) ಇದನ್ನು ನಾವು ನಾವೇ ಮಾತನಾಡಿಕೊಂಡು ಸರಿಪಡಿಸೋಣ. (1ಚ) ಇದನ್ನು ನೀವು ನೀವೇ ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ. (1ಟ) ಅವರವರೇ ಮಾತನಾಡಿಕೊಂಡಿರಲಿ. (1ಕ) ಸೊಲ್ಲಿಗೆ ಬೇರೆಯವರ ನೆರವಿಲ್ಲದೆ ಎಂಬ ಬೇರ್ಪಡಿಕೆಯ ಹುರುಳಿದೆ; (1ಚ-ಟ) ಸೊಲ್ಲುಗಳಿಗೂ ಇಂತಹವೇ ಹುರುಳುಗಳಿವೆ.
9.6 ತಿರುಳು
ಈ ಪಸುಗೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು, ನೀನು, ಮತ್ತು ತಾನು ಎಂಬ ಮೂರು ಪದಗಳ ಕುರಿತಾಗಿ ಹಲವು ವಿಶಯಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ; ಈ ಮೂರು ಪದಗಳನ್ನು ಆಡುಪದಗಳೆಂಬ ಬೇರೆಯೇ ಒಂದು ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಇರಿಸಿ ಹೇಳಲು ಸಾಕಶ್ಟು ಕಾರಣಗಳಿದ್ದು ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಪಟ್ಟಿಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಅವನ್ನು ಅವನು, ಇವನು, ಅವಳು, ಇವಳು, ಅದು, ಇದು ಮೊದಲಾದ ತೋರುಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ಗುಂಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಅವಕ್ಕೂ ಈ ತೋರುಪದಗಳಿಗೂ ನಡುವೆ ಹಲವು ಹೋಲಿಕೆಗಳಿರುವುದು ನಿಜವಾದರೂ, ಅವುಗಳ ನಡುವೆ ಹಲವು ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳೂ ಇವೆ. ಇದಲ್ಲದೆ, ತೋರುಪದಗಳ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಆಡುಪದಗಳನ್ನು ಹೋಲುವ ಮೇಲಿನ ಪದಗಳು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಅಲ್ಲಿ, ಇಲ್ಲಿ, ಅಶ್ಟು, ಇಶ್ಟು, ಅಂದು, ಇಂದು ಮೊದಲಾದ ಎಸಕಪರಿಚೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಆ, ಈ, ಅಂತಹ, ಇಂತಹ ಮೊದಲಾದ ಹೆಸರುಪರಿಚೆಗಳನ್ನು ಗುಂಪಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಇವು ಆಡುಪದಗಳಿಂದ ಇನ್ನಶ್ಟು ಬೇರಾಗಿವೆ. ಇದಲ್ಲದೆ, ಯಾರು, ಏನು, ಎಲ್ಲಿ, ಎಶ್ಟು, ಯಾವ, ಎಂತಹ ಮೊದಲಾದ ತಿಳಿಯದ ಪದಗಳನ್ನೂ ತೋರುಪದಗಳ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಗುಂಪಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಇವು ಆಡುಪದಗಳಿಂದ ಮತ್ತಶ್ಟು ಬೇರಾಗಿವೆ. ಹಾಗಾಗಿ, ನಾನು,
ನೀನು, ಮತ್ತು ತಾನು ಎಂಬ ಪದಗಳನ್ನು ತೋರುಪದಗಳಿಂದ ಬೇರಾಗಿರುವ ಆಡುಪದಗಳೆಂಬ ಬೇರೆಯೇ ಒಂದು ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಗುಂಪಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಕೆಲವು ಸೊಲ್ಲರಿಮೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಡುಪದಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಕೆಲವು ತೋರುಪದಗಳನ್ನು ಹೆಸರುಪದಗಳ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಗುಂಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ತೋರುಪದಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಸರುಪದಗಳ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಬರಬಲ್ಲ ಅವನು, ಇವನು, ಅದು, ಇದು ಮೊದಲಾದ ಕೆಲವು ಪದಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಈ ರೀತಿ ಹೆಸರುಪದಗಳ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಇರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆಡುಪದಗಳು ಹಲವು ವಿಶಯಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಸರುಪದಗಳನ್ನು ಹೋಲುತ್ತಿವೆಯಾದರೂ ಬೇರೆ ಹಲವು ವಿಶಯಗಳಲ್ಲಿ ಅವು ಹೆಸರುಪದಗಳಿಂದ ಬೇರಾಗಿವೆ. ಅವು ಸೊಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಸಬೇಕಾಗಿರುವ ಕೆಲಸಗಳು ಹೆಸರುಪದಗಳು ನಡೆಸಬೇಕಾಗಿರುವ ಕೆಲಸಗಳಿಂದ ತೀರಾ ಬೇರಾಗಿವೆ. ಹಾಗಾಗಿ, ಅವನ್ನು ಬೇರೆಯೇ ಒಂದು ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಗುಂಪಿಸಿ ಹೇಳುವುದೇ ಸರಿಯಾದ ದಾರಿಯೆಂದು ಇಲ್ಲಿ ತೀರ್ಮಾನಿಸಲಾಗಿದೆ.